Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 czerwca 2009 r. Prokurator Okręgowy w G. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 6 lutego 2009 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.
Pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. pani I. R. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w sprawie powołując się na swój interes prawny wynikający z faktu zamieszkiwania w budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja.
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r. tutejszy Sąd odmówił dopuszczenia wnioskującej do udziału w sprawie. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu I. R. w piśmie z dnia 4 stycznia 2010 r. wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 11 stycznia 2010 r. wezwano I. R. od uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia oraz do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie jego trzech odpisów. Zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 13 stycznia 2010 r.
W odpowiedzi I. R. nadesłała żądane odpisy, oraz pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. wniosła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z dnia 11 stycznia 2010 r. w części wzywającej do opłacenia wpisu, wnosząc o jego uchylenie.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 27 stycznia 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych tego zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia poprzez nadesłanie pięciu odpisów zażalenia oraz do nadesłanie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 16 lutego 2010 r.
W odpowiedzi I. R. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF wskazując równocześnie, iż zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z dnia 11 stycznia 2010 r. wniosła z nieświadomości i poprosiła, aby nie brać go pod uwagę. Jednocześnie nie uzupełniła braków formalnych tego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl natomiast art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Z kolei zgodnie z art. 198 P.p.s.a. przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie takiego zażalenia.
W niniejszej sprawie I. R. nie uzupełniła w terminie wyznaczonym przez Sąd braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie jego odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem, co oznacza, że przedmiotowe zażalenie należało odrzucić.
Sąd nie rozpoznał zawartego w piśmie I. R. z dnia 19 stycznia 2010 r. żądania, aby wniesionego zażalenia "nie brać pod uwagę", co w istocie oznacza brak woli skarżącej co do kontynuowania postępowania zażaleniowego.
Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionego zażalenia, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia zażalenia do sądu administracyjnego zalicza się uiszczenie wpisu od zażalenia i uzupełnienie jego braków formalnych. Zatem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie zażalenia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zażalenie nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. Jeżeli zażalenie zawiera takie braki, a nie zostały one uzupełnione, sąd zażalenie odrzuca. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu zażalenia, jak i umorzenie postępowania zażaleniowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zażalenie wniesione zostało skutecznie – gdy wszczęło postępowanie zażaleniowe.
W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie zażalenie jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zażalenie jest dopuszczalne i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu.
Pani I. R., w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 22 lutego 2010 r. przedłożyła pismo w którym oświadczyła, że cofa zażalenie (prosiła, aby Sąd "nie brał pod uwagę" zażalenia), nie uzupełniając jednocześnie braków zażalenia wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.