Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wskutek skargi A. i G. R. C., uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2014 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. Sąd rozpatrzył negatywnie wniosek skarżących i odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 30 lipca 2014 r. Postanowienie to zostało wydane na rozprawie, o której strony postępowania zostały prawidłowo zawiadomione.
W piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. skarżący wnieśli o sporządzenie uzasadnienia sentencji orzeczenia z dnia 26 listopada 2014 r. oraz o doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 163 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) -określanej dalej jako P.p.s.a., postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom.
Rozstrzygnięcie o odmowie uzupełnienia wyroku z dnia 30 lipca 2014 r. ma formę postanowienia, gdyż zgodnie z art. 157 § 3 P.p.s.a., formę wyroku może mieć jedynie orzeczenie uzupełniające wyrok. Na postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku nie przysługuje skarga kasacyjna. Art. 173 1 P.p.s.a. dopuszcza wnoszenie skargi kasacyjnej na postanowienia kończące postępowanie w sprawie, tymczasem postanowienie, którego dotyczy wniosek, rozstrzyga kwestię incydentalną.
Postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku nie jest również zaskarżalne w drodze zażalenia. Jak stanowi art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione kolejno w pkt od 1 do 10 tego przepisu. W żadnym z przepisów szczegółowych, a w szczególności w art. 157 P.p.s.a., który dotyczy zasad i trybu rozpatrywania wniosku o uzupełnienie wyroku nie ma normy, który uprawniałaby stronę do zaskarżenia postanowienia odmowie uzupełnienia wyroku.
Również we wspomnianym wyżej katalogu postanowień, na które przysługuje zażalenie, zamieszczonym w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. nie zostało uwzględnione orzeczenie o odmowie uzupełnienia wyroku.
Zatem skoro postanowienie o uzupełnieniu wyroku jest niezaskarżalne, to również nie podlega ono uzasadnieniu. Świadczy o tym przywołany już na samym wstępie art. 163 § 1 P.p.s.a., który dotyczy postanowień, wydanych tak jak w niniejszej sprawie, na rozprawie. Na marginesie należy zaś wskazać, że w przypadku postanowień wydawanych na posiedzeniu niejawnym również obowiązuje zasada, że doręcza się je stronom wraz z uzasadnieniem, gdy przysługuje na nie środek zaskarżenia (art. 163 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe należało odmówić sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r.. Sąd wydał w tym przedmiocie postanowienie na posiedzeniu niejawnym opierając się na treści art. 141 § 3 w związku z art. 166 P.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 166 P.p.s.a., określoną w art. 141 § 3 P.p.s.a. formę i tryb odmowy uzasadnienia wyroku należy zastosować, gdy przedmiotem odmowy sporządzenia uzasadnienia jest postanowienie.
Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.