Uzasadnienie
L. Ł. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2025 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wójt Gminy Trąbki Wielkie (dalej jako: "Wójt", "organ I instancji"), po rozpoznaniu wniosku M. T. (dalej jako: "inwestorka"), decyzją z dnia 11 marca 2025 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na działce nr [...] położonej w miejscowości G., gmina T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania L. Ł. (dalej jako: "strona", "skarżący"), decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że planowana inwestycja spełnia kryteria określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.; dalej jako: "u.p.z.p.", "ustawa"), a jej poszczególne wskaźniki i parametry tj.: linia zabudowy, intensywność zabudowy, nadziemna intensywność zabudowy, udział powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość zabudowy, geometria dachu, udział powierzchni biologicznie czynnej, liczba miejsc do parkowania wyznaczone zostały na podstawie wyników przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem i terenów sąsiednich zarówno w oparciu o przepisy ustawy, jak i w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1116; dalej jako: "rozporządzenie z 2024 r.").
Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie złożono w dniu 24 października 2024 r., a zatem po wejściu w życie w dniu 24 września 2023 r. nowelizacji przewidzianej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.; dalej jako: "ustawa nowelizująca"). Jednocześnie organ wyjaśnił, że funkcjonalna wykładnia art. 59 ust. 2 ustawy nowelizującej i § 12 rozporządzenia z 2024 r. nie może prowadzić do sprzeczności systemowej, w której do sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stosowano by przepisy ustawy w brzmieniu dotychczasowym, a przepisy wykonawcze w brzmieniu wynikającym z potrzeby wykonania przepisów ustawy w brzmieniu nowoobowiązującym. Innymi słowy, nie można stosować art. 61 ust. 5a ustawy w brzmieniu dotychczasowym, a jednocześnie dokonywać analizy urbanistycznej na podstawie rozporządzenia wydanego w celu wykonania tego przepisu ustawy w nowym, nieznajdującym w sprawie zastosowania brzmieniu.
Analiza urbanistyczna prowadzona na podstawie rozporządzenia z 2024 r. nie uwzględnia już wymogu kontynuacji funkcji zabudowy, ta bowiem w nowej rzeczywistości prawnej ma wynikać z tzw. planu ogólnego. Analogicznie, w przypadku takich parametrów zabudowy jak maksymalna nadziemna intensywność zabudowy, maksymalna wysokość zabudowy oraz maksymalny udział powierzchni zabudowy, a także minimalny udziału powierzchni biologicznie czynnej, wyniki analizy urbanistycznej prowadzonej na podstawie rozporządzenia z 2024 r. uwzględniać muszą stosowne limity określone w planie ogólnym, których - dopóki obowiązuje gminne studium uwarunkowań i kierunków zabudowy - jest brak.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zanalizował przesłanki wydania decyzji, przedstawił wykładnię przepisów prawa stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniu.
Kolegium podkreśliło także, że w decyzji o warunkach zabudowy przeważają elementy informacyjne. Decyzja taka wytycza podstawowe warunki ukształtowania projektowanej inwestycji w sposób wiążący dla projektanta obiektu inwestycyjnego oraz organu wydającego pozwolenie na budowę. W związku z powyższym uszczegółowienie wszystkich wymagań w tym kwestii dotyczących analizy zacienienia i przesłaniania budynków sąsiednich nastąpi w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w oparciu o przedstawioną przez inwestora pełną dokumentację projektową. Organ zauważył jednocześnie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu nie przesądza kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, którego wydanie uzależnione jest od spełnienia przez inwestora szeregu konkretnych warunków określonych zaskarżoną decyzją.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja stanowi kontynuację zabudowy sąsiedniej w zakresie funkcji, jak również błędne uznanie za dopuszczalny wynoszący w decyzji 9% wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki przy średnim wskaźniku wynoszącym 5% (prawie dwukrotna różnica wielkości), a także naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego podczas gdy dla działki nr [...] nie istnieje uzbrojenie zapewniające zaopatrzenie w wodę, odprowadzanie ścieków czy zaopatrzenie w energię elektryczną.
Dodatkowo wskazał na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, iż dla ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Trąbki Wielkie ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości G., gmina T. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.; dalej jako: "u.p.z.p.", "ustawa"). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa nowelizująca u.p.z.p. Stosownie do treści jej art. 59 ust. 2 do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: pkt 1 - stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; pkt 2 - nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1.
W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora z dnia 24 października 2024 r., a studium nie utraciło mocy obwiązującej. Wobec powyższego w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r., natomiast przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1a (wymogu położenia terenu w obszarze uzupełnienia zabudowy) i ust. 1a (wyłączeń wskazanego wymogu) nie będą miały zastosowania.
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).
Stosownie do treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, co do zasady, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 ustawy).
Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu mającym zastosowanie w kontrolowanej sprawie, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
- 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust.
- 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.
Należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, to jest rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Celem każdej decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na obszarze, dla którego nie został uchwalony plan miejscowy, tj. przepisami ustaw szczególnych chroniących tzw. wartości wysoko cenione oraz wymogami art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Decyzja określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy czym nie jest ona decyzją uznaniową – organ właściwy do jej podjęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Tego rodzaju decyzja służy jedynie określeniu możliwego sposobu zagospodarowania terenu po spełnieniu wymagań wynikających z obowiązującego prawa (zob. m. in. wyroki NSA z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 339/24, z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1137/17, dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podnieść, że Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że funkcjonalna wykładnia przepisu art. 59 ust. 2 ustawy nowelizującej oraz § 12 rozporządzenia z dnia 2024 r. nie może prowadzić do sprzeczności systemowej, w której do sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stosowano by przepisy ustawy w brzmieniu dotychczasowym, a przepisy wykonawcze w brzmieniu wynikającym z potrzeby wykonania przepisów ustawy w brzmieniu nowoobowiązującym. Analiza urbanistyczna prowadzona na podstawie rozporządzenia z 2024 r. nie uwzględnia bowiem wymogu kontynuacji funkcji zabudowy, która w nowej rzeczywistości prawnej ma wynikać z tzw. planu ogólnego. Plan ten dla gminy T. na dzień rozstrzygania sprawy przez organy administracji nie został jeszcze uchwalony.
W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo oceniło, że wyznaczone w przedmiotowej sprawie parametry i wskaźniki nawiązując do średnich wielkości parametrów i wskaźników zabudowy w obszarze analizowanym i w konsekwencji nie naruszają zastanego ładu przestrzennego okolicy. Autor analizy uzasadnił i wyjaśnił powody, dla których w drodze wyjątku dopuścił wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej czy udziału powierzchni zabudowy na poziomie innym średnia ich wielkość. Wywody zawarte w analizie oraz dokonane na ich podstawie ustalenia organów są logiczne i spójne.
Zdaniem Sądu prawidłowo przyjęto, że z uwagi, iż w obszarze analizowanym znajduje się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, to planowana inwestycja polegająca na budowie dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Nie budzi zatem wątpliwości, że w sprawie został spełniony warunek tzw. dobrego sąsiedztwa określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zwiększenia udziału powierzchni zabudowy należy zauważyć, że uzasadniając 9% wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki przy średnim wskaźniku wynoszącym 5% autor analizy wyjaśnił powody, dla których dopuścił ustalenie innego udziału powierzchni zabudowy, niż wynika to z analizy. Jak wskazani w analizie inwestor wnioskował o ustalenie powierzchni zabudowy budynku wynoszącej 240 m2, co daje udział powierzchni zabudowy równy 24%. Wartość ta jest jednak większa od średniej wartości wskaźnika dla obszaru analizowanego. Powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 1.001 m2. W granicach obszaru analizowanego zlokalizowany jest tylko jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Powierzchnia terenu, na której jest on zlokalizowany wynosi natomiast ok. 1.839 m2, jest więc prawie dwukrotnie większa od powierzchni przedmiotowego terenu. Z uwagi na fakt, że powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w obszarze analizowanym wynosi 92 m2, to średni udział powierzchni zabudowy, występujący w obszarze analizowanym, tj. wynoszący 5%, przy powierzchni przedmiotowego terenu dałby wielkość powierzchni zabudowy równą 50 m2, co stanowiłoby zbyt małą wartość dla realizacji planowanego zamierzenia.
W związku z czym, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2024 r., dopuszczono w drodze wyjątku realizację inwestycji o powierzchni zabudowy równej powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego występującego w obszarze analizowanym, tj. wynoszącej maks. 92 m2 (udział powierzchni zabudowy winien wynosić maks. 9%). Tym samym zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne wyznaczenie udziału powierzchni zabudowy należy uznać za bezpodstawny.
Za nieuzasadniony uznać należy także zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W aktach sprawy znajdują się bowiem zapewnienia gestorów mediów wskazujące na to, że planowane obiekty będą miały dostęp do koniecznej infrastruktury technicznej, co jest wystarczające na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym należy podzielić stanowisko Kolegium, że przedłożona przez inwestora dokumentacja w postaci informacji dotyczących zaopatrzenia inwestycji: w wodę i odprowadzenie ścieków, energię energetyczną – wskazała, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego.
Zauważyć także należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji, dlatego zbyt rygorystyczne byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Stąd też w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. mówi się o istniejącym, lecz także projektowanym uzbrojeniu terenu (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. II OSK 1815/18). Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zaś zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale wystarczające jest posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r. II OSK 3487/18; wyrok NSA z 7 marca 2018 r. II OSK 1200/16; wyrok NSA z 15 lutego 2018 r. II OSK 893/16; wyrok NSA z 23 października 2025 r., II OSK 1002/25)
W ocenie Sądu pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. Działkę nr [...] położoną w G., gmina T., zgodnie z ewidencją gruntów, stanowią grunty orne RIVa i RV, wobec czego przedmiotowy teren, zgodnie z art. 7 u.o.g.r.i. nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.
Ocena organu administracji w zakresie spełniania przez planowaną inwestycję także pozostałych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p., które łącznie umożliwiają wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym. W szczególności: działka posiada dostęp z drogi powiatowej - dz. nr [...], poprzez drogę wewnętrzną - dz. nr [...], [...] i [...] - współwłasność właściciela przedmiotowej działki. Planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi i nie znajduje się w obszarach wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
Reasumując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola pozwala na stwierdzenie, że dokonane przez organ ustalenia pozostawały wystarczające w stopniu pozwalającym na wydanie przedmiotowej decyzji. Przy czym ponownie należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera tylko ogólne ramy inwestycji i podlega konkretyzacji dopiero na kolejnym etapie tj. ubiegania się o pozwolenie na budowę.
W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Kontrola sądowoadministracyjna doprowadziła bowiem do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, w tym prawidłowego zastosowania przepisów określających zasady związane z gromadzeniem dowodów, ich oceną oraz uzasadnieniem wydanych decyzji.
W sprawie podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który w ocenie Sądu nie wymagał uzupełnienia.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.