Uzasadnienie
H. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji ustalającą jednorazową opłatę w wysokości 12.949,00 zł na rzecz Miasta Ł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbycia tej nieruchomości. Skarżąca wniosła przy tym o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Uzasadniając wniosek H. W. podniosła, iż natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a wstrzymanie wykonania decyzji nie spowoduje dla Miasta Ł. żadnego uszczerbku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jednak zastosowanie tej tzw. tymczasowej ochrony skarżącego wymaga wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 §3 cyt. ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty, a wykazanie istnienia tych przesłanek leży po stronie skarżącego (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 124). W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano stanowisko, zgodnie z którym ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest dokonywana w oparciu o wniosek, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.
Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała, że ewentualne wykonanie decyzji wyrządzi jej znaczne szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwa wystąpienia takich skutków nie uzasadnia lakoniczne stwierdzenie, że zapłata kwoty 12.949,00 zł opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbycia tej nieruchomości może doprowadzić do negatywnych skutków ekonomicznych dla skarżącej. H. W. nie uzasadniła bowiem w sposób dostateczny swojego stanowiska, tj. nie przedstawiła wystarczających argumentów, które pozwalałby stwierdzić, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest w przedmiotowej sprawie rzeczywiście realne.
Sąd pragnie przy tym zwrócić uwagę, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Opata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ma tymczasem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jej uiszczenia są odwracalne. Jej uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconej kwoty, wraz z naliczonym oprocentowaniem.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.