Uzasadnienie
W dniu 5 stycznia 2007 r. Stowarzyszenie F. Z. w B. wniosło o unieważnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Opery P. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Opery P. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego, jako że decyzja która miałaby być unieważniona nie została w ogóle wydana, gdyż dla terenu na którym zaplanowano inwestycję został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Stowarzyszenie F. Z. w B. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym domagało się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy wskazując, iż dla terenu na którym zaplanowano inwestycję został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy nie było konieczności wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, co powoduje że brak jest przedmiotu postępowania o stwierdzenie nieważności.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na powyższe rozstrzygnięcie wniosło Stowarzyszenie F. Z. w B. Zaskarżonemu postanowieniu Stowarzyszenie zarzuciło głównie to, iż projekt zamierzonej inwestycji jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym wszelkie decyzje dotyczące tej inwestycji, w tym i decyzja ustalająca warunki zabudowy są nieważne.
Wskazując na powyższe Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracji, sąd bada jego zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a okoliczności podniesione w skardze nie podważają jego legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu.
Zaakcentować należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z uwagi na wielość i różnorodność podniesionych w skardze zarzutów niezbędne jest ścisłe wskazanie, iż zaskarżone postanowienie rozstrzyga w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Opery P. Ważne jest zatem podkreślenie, iż przedmiot postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. wyznacza granice rozpoznania niniejszej skargi. Uszczegółowienie to jest konieczne, albowiem skarżące Stowarzyszenie podnosi zarzuty nie tylko wobec w/w postanowienia, ale i wobec innych, zaskarżonych lub niezaskarżonych wcześniej do sądu administracyjnego rozstrzygnięć, czy innych zaistniałych w toku postępowania i poza nim okoliczności faktycznych, których Sąd nie mógł i nie objął swoją kognicją w sprawie niniejszej.
Przechodząc zatem do kwestii, która mogła podlegać ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu stwierdzić należy, iż organ odwoławczy prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Opery P. Trafnie bowiem organ administracji uznał, iż w sprawie niniejszej brak było podstaw do wszczęcia takiego postępowania, bowiem decyzja która miałaby być unieważniona w ogóle nie istnieje. Innymi słowy brak było w rozpoznawanym przypadku przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość wynikać może zarówno z przyczyn podmiotowych lub – tak jak w rozpoznawanej sprawie - przedmiotowych i nie może być utożsamiana z brakiem przesłanek do uwzględnienia wniosku strony.
Jak wynika z akt sprawy w omawianym przypadku dla terenu, na którym zaplanowano inwestycję, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu trzeba mieć na uwadze treść art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Stosownie bowiem do tej regulacji zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Słusznie zatem organ administracji dokonując literalnej wykładni tego przepisu wyinterpretował z jego brzmienia, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się jedynie dla terenów nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który to – jak już wyżej wskazano – został dla spornego terenu uchwalony.
W świetle powyższego, skoro przedmiotem niniejszego postępowania było żądanie strony skarżącej stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Opery P., która z omówionych wyżej względów w ogóle nie została wydana i nie funkcjonowała w obrocie prawnym, to postępowanie w tej sprawie – jak zasadnie oceniło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – nie mogło być wszczęte, a skarga nie mogła odnieść zamierzonego przez Skarżące Stowarzyszenie skutku.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.