Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 listopada 2024 r. wydanym w sprawie niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę L. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 czerwca 2024 r. nr BP.0264.1552.2024.2243.604568
W dniu 19 listopada 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył wniosek o sprostowanie sentencji wyroku WSA w Białymstoku z dnia 13 listopada 2024 r. wydanego w sprawie niniejszej w ten sposób, że w miejsce błędnie wpisanego numeru decyzji "BP.0264.1552.2024.2243.604568" wpisać prawidłowy numer "BP.501.542.2023.2367.OL14578865".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 156 § 2 p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron (jak w niniejszej sprawie) czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty.
W postanowieniu z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10, NSA wyjaśnił, że błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
Wszystkie wymienione w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (vide postanowienie NSA z 21 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2059/10).
W świetle powyższego, błędne wpisanie numeru decyzji mieści się w ramach pojęcia oczywistej omyłki pisarskiej jako niemerytoryczne uchybienie (vide postanowienia NSA z 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 309/07 i z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1752/11).
Wobec oczywistej omyłki należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a.