Uzasadnienie
G. C. złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] maja 2009 r.,
Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania G. C. do Zakładu Opiekuńczo – Leczniczego w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w B. P. Skarżący wniósł przy tym o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji poprzez niezwłoczne umieszczenie go w Ośrodku. Wniosek ten G. C. uzasadnił złym stanem zdrowia wskazując, że zgodnie z zaświadczeniem lekarskim oraz wywiadem pielęgniarskim z dnia 26 maja 2009 r. wymaga on nadal całodobowej opieki pielęgnacyjnej i rehabilitacji, którą zapewnić mu można jedynie w Zakładzie Opiekuńczo – Leczniczym SPOZ w B. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Zaliczyć tu w związku z tym należy wszelkie akty administracyjne odmowne (tak twierdzą T. Woś: Postępowanie sądowoadministacyjne, Warszawa 2000, s. 155 i tenże, w: T. Woś (red.): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004,
s. 217 oraz Z. Kmieciak: Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003, nr 5, s. 26 i NSA w postanowieniu z 19 maja 2000 r., V SA 2509/99, OSP 2000, nr 11, poz. 164). Nie można bowiem mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu.
Przedmiotom zaskarżenia jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującą w mocy decyzję organu
I instancji w przedmiocie odmowy skierowania skarżącego do Zakładu Opiekuńczo – Leczniczego w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w B. P., a więc ze swej istoty rozstrzygnięcie nie nadające się do wykonania, gdyż nie wymaga ona żadnej czynności stron. Bezzasadny jest zatem wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Z tych też przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji postanowienia.