Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 maja 2022 r. wydanym w sprawie II SA/Bk 133/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny Białymstoku, po rozpoznaniu skargi K. L. na czynność Burmistrza Michałowa z 4 stycznia 2022 r. nr Or.4464.23.2021.AS w przedmiocie zapewnienia transportu do placówki oświatowej, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz uznał obowiązek Burmistrza Michałowa do zorganizowania bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu K. L. do Z. w Białymstoku w roku szkolnym 2021/2022.
W dniu 29 kwietnia 2026 r. do tut. sądu wpłynęła skarga K. L. na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 133/22 (omyłkowo wpisano sygn. akt 1867/22). Jednocześnie działając, na podstawie ustawy art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skarżąca wniosła skargę na decyzję - pismo (Burmistrza Michałowa z 14 lutego 2025 r.) w przedmiocie odmowy zapewnienia prze gminę Michałowo codziennego dowożenia niepełnosprawnych synów do szkoły: K. L. do Z. w Białymstoku oraz F. L. do Szkoły Integracyjnej "L." w Białymstoku. Organowi zarzucono naruszenie art. 32 ust. 6, art. 39 ust. 4 oraz art. 39a ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, poprzez stworzenie fikcyjnego programu kształcenia dla ucznia z autyzmem oraz znacznym stopniem niepełnosprawności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie w całości jako bezzasadnej. Wskazał, że skarga na niewykonanie wyroku podlega rygorom określonym w art. 154 § 1 P.p.s.a. Warunkiem dopuszczalności takiej skargi jest uprzednie wezwanie organu do wykonania wyroku. Tymczasem skarżąca nie wykazała, aby skierowała do organu wezwanie do wykonania wyroku w rozumieniu tego przepisu.
Ponadto organ wskazał, że skarżąca zwracała się do organu z kolejnymi wnioskami o zapewnienie dowozu dzieci do szkół w następnych latach, w tym pismem z dnia 15 stycznia 2025 r., w którym powoływała się na wyrok NSA i wnosiła o dowożenie K. L. oraz F. L. do szkół w Białymstoku. Pismo to nie stanowiło jednak wezwania do wykonania wyroku w rozumieniu art. 154 P.p.s.a., lecz kolejny wniosek o ukształtowanie obowiązków organu na przyszłość, oparty na błędnym przekonaniu skarżącej, że wyrok z 2022 r. rodzi taki obowiązek również w kolejnych latach. Odpowiedź organu została udzielona w piśmie z 14 lutego 2025 r.
Organ podniósł, że nawet gdyby uznać, że skarżąca kwestionuje stanowisko organu wyrażone w piśmie z 14 lutego 2025 r., to skarga do sądu administracyjnego pozostaje spóźniona, gdyż wpłynęła do organu dopiero w dniu 31 marca 2026 r., a więc ponad rok później. Oznacza to, że niezależnie od przyjętej kwalifikacji prawnej, skarżąca nie dochowała terminu do skutecznego zakwestionowania stanowiska organu.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 29 kwietnia 2026 r., na podstawie art. 57 § 3 P.p.s.a., skargi zostały rozdzielone na:
(-) niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Bk 133/22 (-) decyzję - pismo z 14 lutego 2025 r.
Skarga na niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Bk 133/22 została zarejestrowana pod sygn. II SA/Bk 273/26, zaś skarga na decyzję - pismo z 14 lutego 2025 r. pod sygn. II SA/Bk 274/26. Postanowieniem z 12 czerwca 2026 r. odrzucono skargę na niewykonanie wyroku.
Następnie w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 12 czerwca 2026 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej oraz pełnomocnika organu do wskazania daty odebrania przez skarżącą pisma Burmistrza Michałowa z 14 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy zapewnienia przez gminę Michałowo codziennego dowożenia niepełnosprawnych synów do szkoły: K. L. do Z. w Białymstoku oraz F. L. do Szkoły Integracyjnej "L." w Białymstoku.
W piśmie z 16 czerwca 2026 pełnomocnik organu poinformował, że skarżąca odebrała pismo Burmistrza Michałowa z 14 lutego 2025 r. w dniu 19 lutego 2025 r. W załączeniu przedłożył zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie pismo organu z 14 lutego 2025 r. stanowiące zaskarżoną czynność zostało doręczone skarżącej 19 lutego 2025 r. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego upływał z dniem 21 marca 2025 r. Tymczasem skarga wniesiona została 31 marca 2026 r., a więc ponad rok po upływie roku ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd orzekł o odrzuceniu skargi.