Uzasadnienie
1. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ") na podstawie 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. – dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2024, poz. 1145 ze zm. – dalej: "u.g.n") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 16 lipca 2024 r., nr SKO-4213/30/2024 utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Szubina dnia 31 maja 2024 r., znak: RGN.6831.43.2022, uchylającą decyzję Burmistrza Szubina z dnia 30 września 2022 r. znak: RGN.6831.43.2022 zatwierdzającą podział nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym S., stanowiącej własność D. T. i A. T. (dalej: "skarżący") zapisanej w księdze wieczystej KW Nr [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]
W motywach rozstrzygnięcia SKO w pierwszej kolejności wskazało, że Starosta Nakielski wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2025 r. wystąpił do organu o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 16 lipca 2024 r. wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszenie prawa materialnego z uwagi na błędne zastosowanie i interpretację art. 93 ust. 2a u.g.n. Zawiadomieniem z dnia 2 września 2025 r. Kolegium na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zawiadomiło strony postepowania, że zostało wszczęte z urzędu postepowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji SKO z dnia 16 lipca 2024 r.
Powołując się na orzecznictwo NSA organ wyjaśnił, że o rażącym naruszeniu prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane przez powołujący się na nie organ administracji. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Tak więc nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące.
Badając decyzję z dnia 16 lipca 2024 r. pod kątem ziszczenia się przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. SKO wyjaśniło, że decyzją z dnia 30 września 2022 r. Burmistrz Szubina zatwierdził podział nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym S., stanowiącej własność Państwa D. i A. T., zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] Przedmiotowa decyzja zawierała również warunek wynikający z art. 93 ust. 2a u.g.n., tj. "ustawowy termin na przeniesienie prawa do wydzielonej działki gruntu o numerze [...], przeznaczonej na powiększenie sąsiedniej nieruchomości, nie może być dłuższy, niż 6 miesięcy od dnia, w którym przedmiotowa decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stanie się ostateczna". W ostateczności decyzją z dnia 31 maja 2024 r. Burmistrz Szubina uchylił ww. decyzję własną wskazując, że strony postępowania odebrały powyższą decyzję Burmistrza Szubina w dniu 10 października 2022 r., zatem decyzja ta stała się ostateczna 25 października 2022 r. W ustawowym terminie sześciu miesięcy tj. do dnia 25 kwietnia 2023 r., nie nastąpiło przeniesienie praw do wydzielonej działki gruntu numer [...], przeznaczonej na powiększenie sąsiedniej nieruchomości, dlatego też nastąpił skutek wynikający z art. 162 § 2 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 2a u.g.n. i należało uchylić decyzję Burmistrza Szubina z dnia 30 września 2022 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 16 lipca 2024 r.
Dalej SKO wskazało, że bezspornym w sprawie pozostaje okoliczność, że do dnia 25 października 2022 r. nie nastąpiła realizacja warunku dokonanego podziału nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia w tej sprawie, z jakich powodów nie doszło do przeniesienia prawa własności wydzielonej działki. Ustawodawca, stanowiąc taką regulację nie przewidział bowiem jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających. Zatem organ wydający decyzję podziałową, zgodnie z art. 162 § 2 k.p.a. prawidłowo stwierdził jej wygaśnięcie. W literaturze podkreśla się, że wygaśnięcie decyzji następuje z mocy prawa, zaś rolą aktu deklaratoryjnego jest jedynie stwierdzenie, iż taki skutek zaistniał, wywołuje ona skutki prawne ex tunc, czyli wstecz, od dnia w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji.
Końcowo Kolegium zaakcentowało, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. O rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, a nie jak to zostało sformułowane we wniosku błędnej interpretacji.
2. Od powyższej decyzji skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie ww. decyzji oraz decyzji Kolegium z dnia z dnia 16 lipca 2024 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Szubina z dnia 31 maja 2024 r., uchylającą decyzję Burmistrza Szubina z dnia 30 września 2022 r. zatwierdzającą podział nieruchomości nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S. Wieś.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:
- - rażące naruszenie art. 93 ust. 2a u.g.n. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię pojęcia "przeniesienie praw do wydzielonych działek" i uznanie, że może ono nastąpić wyłącznie w drodze sprzedaży, podczas gdy warunek ten został spełniony poprzez odłączenie działki z jednej księgi wieczystej i przyłączenie jej do księgi wieczystej nieruchomości sąsiedniej należącej do tego samego właściciela;
- - rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, działka została wydzielona, odłączona z księgi wieczystej i przeniesiona do księgi wieczystej nieruchomości sąsiedniej, czyli decyzja podziałowa została wykonana i wywołała nieodwracalne skutki prawne;
- - niewykonalność decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), gdyż po przeniesieniu działki do innej KW decyzja uchylająca podział nie mogła być wykonana w sensie prawnym;
- - naruszenie art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece polegające na pominięciu przez organ administracji mocy wiążącej i domniemania prawdziwości wpisów w księgach wieczystych oraz na bezpodstawnym kwestionowaniu skuteczności prawomocnego wpisu sądu wieczystoksięgowego;
- - naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. polegające na pozbawieniu strony ochrony prawnej mimo prawidłowego i terminowego wykonania decyzji zatwierdzającej podział.
Uzasadniając sformułowane zarzuty skarżący wyjaśnili, że decyzją z dnia 30 września 2022 r. wydaną na ich wniosek Burmistrz Szubina zatwierdził podział nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym S., stanowiącą ich własność, zapisaną w KW nr [...], oznaczonej ewidencyjne nr [...] na dz. nr [...] określając zgodnie z art. 93 ust. 2a u.g.n. termin na przeniesienie praw do wydzielonej działki, nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, przy czym działka nr [...] przeznaczona była na powiększenie nieruchomości sąsiedniej. Nieruchomością sąsiednią była działka nr [...] dla której prowadzona była KW [...], która stanowiła również ich własność. W dniu 13 grudnia 2022 r. skarżący złożyli do Sądu Rejonowego w Szubinie wniosek o odłączenie części nieruchomości - działki nr [...] i przyłączenie jej do istniejącej księgi wieczystej KW nr [...] prowadzonej dla dz. nr [...]. Wpis w księdze wieczystej został dokonany 24 stycznia 2023 r. W związku z powyższym określony w ustawie 6 miesięczny termin został zachowany.
Skarżący zaakcentowali, że wydzielona działka nr [...] powstała tylko w celu powiększeniu działki sąsiedniej nr [...], aby poprawić jej zagospodarowanie i nie było ich zamiarem sprzedaż tej nieruchomości co podnosi Burmistrz w decyzji uchylającej podział. Druga działka nr [...] została przeznaczona na zagospodarowanie jej terenu polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego z wiatą. Na przedmiotową inwestycję uzyskali decyzję Burmistrza ustalającą warunki zabudowy oraz decyzję Starosty Nakielskicgo o pozwoleniu na budowę. Inwestycja została zrealizowana przez skarżących i zakończona w lutym 2025 r. Zdaniem skarżących powyższe czynności w pełni realizowały cel art. 93 ust. 2a u.g.n., jakim jest powiększenie nieruchomości sąsiedniej. Przepis ten nie wprowadza żadnego wymogu co do formy przeniesienia praw, a jego wykładnia celowościowa i systemowa jednoznacznie prowadzi do wniosku, że przeniesienie może nastąpić również poprzez przyłączenie działki do innej nieruchomości tego samego właściciela.
Mimo spełnienia warunku określonego w decyzji podziałowej Burmistrz Szubina uchylił decyzję zatwierdzającą podział. Decyzja ta dotyczyła aktu ostatecznego, który wywołał nieodwracalne skutki prawne w sferze prawa cywilnego i ksiąg wieczystych. Kolegium utrzymało w mocy decyzję uchylającą podział, a następnie zamiast wyeliminować z obrotu prawnego decyzję dotkniętą wadą nieważności, odmówiło stwierdzenia jej nieważności, powielając błędną wykładnię art. 93 ust. 2a u.g.n.
- 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
4. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.
W razie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych ramach Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
5. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia 10 grudnia 2025 r., którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 16 lipca 2024 r., nr SKO-4213/30/2024 utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Szubina dnia 31 maja 2024 r., znak: RGN.6831.43.2022, uchylającą decyzję Burmistrza Szubina z dnia 30 września 2022 r. znak: RGN.6831.43.2022 zatwierdzającą podział nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...], stanowiącej własność skarżących zapisanej w księdze wieczystej KW Nr [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]
Zasadniczo domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 16 lipca 2024 r. skarżący eksponują rażące naruszenie polegające na błędnej wykładni art. 93 ust. 2a u.g.n. w zakresie pojęcia "przeniesienie praw do wydzielonych działek" i uznanie, że może ono nastąpić wyłącznie w drodze sprzedaży, podczas gdy warunek ten został spełniony poprzez odłączenie działki z jednej księgi wieczystej i przyłączenie jej do księgi wieczystej nieruchomości sąsiedniej należącej do tego samego właściciela;
W kontekście prezentowanego przez skarżących stanowiska wskazania w tym miejscu wymaga, że stosownie do treści art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
- 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Jako podstawę stwierdzenia nieważności skarżący wskazują art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa jest nieprawidłowe. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zatem dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 217/06; z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 153/19; z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1839/19; z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2381/19).
Jak już zaznaczono na wstępie domaganie się stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.
Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku prawidłowo zastosowanego przepisu bądź wybranego przez organ jednego z możliwych do zastosowania wariantów wykładni przepisu. W sytuacji bowiem, gdy dany przepis może być w różny sposób interpretowany nie można mówić, że ma on niebudzącą żadnych wątpliwości treść (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 713/18). Do zakresu ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia prawa nie należy naruszenie będące wynikiem wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego. Rażące naruszenie prawa, które zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, to naruszenie normy prawa materialnego nie budzącej wątpliwości interpretacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1176/20). Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.
Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, tzn. gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3165/19). Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności" (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 373/10).
Rażące naruszenie prawa to wada oczywista i niedająca się pogodzić ze standardami państwa prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie tzw. kwalifikowane, w uproszczeniu o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, oczywiste, czyli takie, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Przy czym chodzi o stan prawny w zakresie jego obowiązywania i interpretacji niewątpliwy, niepozwalający i nierodzący rozbieżności w wykładni. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przeto nie jest rażącym naruszeniem prawa błędna wykładnia danego przepisu (por. wyrok NSA z 26 października 2018 r., I OSK 257/17).
Podkreślić również należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie - o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2018 r., sygn. II OSK 2668/16; z dnia 15 marca 2018 r., sygn. I OSK 2217/17; z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 1931/17; z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. II OSK 2041/20; z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1334/17).
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 13 września 2019 r., sygn. II OSK 2538/17 dla stwierdzenia nieważności decyzji nie wystarczy naruszenie jasnego i niewymagającego wykładni przepisu prawa. Warunkiem tego rodzaju sankcji jest także to, aby skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje owo naruszenie, nie mogły być do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
Jednocześnie zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zostało powiązane przez ustawodawcę z jakimikolwiek skutkami wywołanymi rażącym naruszeniem prawa, w tym i skutkami społeczno-gospodarczymi (B. Adamiak, w: Adamiak, Borkowski, Postępowanie administracyjne, 2003, s. 334), a ponadto konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej, dlatego odwoływanie się do skutków, jakie decyzja ze sobą niesie, wydaje się nieuprawnione (A. Matan, w: Łaszczyca, Martysz, Matan, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, t. 2, 2007, s. 325) (przytoczone za K. Glibowskim w: Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wydanie 6, Legalis, art. 156).
Zdaniem Sądu dokonana przez Kolegium w decyzji z dnia 16 lipca 2024 r. oraz decyzji Burmistrza z dnia 31 maja 2024 r. interpretacja przepisu art. 93 ust. 2a u.g.n. może budzić uzasadnione wątpliwości. Zgodnie z tym przepisem podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95.
W ocenie Sądu za nieruchomości sąsiednie, o których mowa w ww. przepisie, należy także uznać działki gruntu stanowiące własność tego samego podmiotu, pod warunkiem jednak, że dla działek tych prowadzone są odrębne księgi wieczyste. Rozdzielenie wieczystoksięgowe skutkuje bowiem koniecznością traktowania tych działek gruntu jako odrębnych nieruchomości w rozumieniu art. 46 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 341 ze zm.). Powiększenie nieruchomości sąsiedniej następuje poprzez włączenie nowej działki gruntu do działu I księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości sąsiedniej. Włączenie to następuje przede wszystkim w drodze wniosku o wpisanie nowej działki gruntu do działu I księgi wieczystej. Takie włączenie może jednak nastąpić tylko wtedy, gdy właścicielem nieruchomości sąsiedniej jest ten sam podmiot, do którego należy działka gruntu wydzielona dla powiększenia nieruchomości sąsiedniej.
Jeżeli jednak właścicielem nieruchomości sąsiedniej jest inny podmiot, to wtedy włączenie wydzielonej z nieruchomości rolnej lub leśnej działki gruntu o powierzchni poniżej 0,3000 ha do księgi wieczystej nieruchomości sąsiedniej może nastąpić na podstawie umowy przenoszącej prawo własności tej działki gruntu na rzecz podmiotu własności nieruchomości sąsiedniej, tj. umowy sprzedaży, zamiany lub darowizny, albo umowy spółki o pokryciu udziałów w spółce aportem niepieniężnym (zob. M. Wolanin, Podział nieruchomości rolnych i leśnych [w:] Podziały, scalenia i rozgraniczenia nieruchomości oraz procedury ewidencyjne, 2025, Legalis, r. 2, pkt III lit. E).
Należy jednak podkreślić, że znaczenie terminu "przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu" zawartego w treści przepisu art. 93 ust. 2a u.g.n. nie jest oczywiste. Termin ten może rodzić rozbieżności interpretacyjne bowiem w pierwszej kolejności przywodzi na myśl uregulowaną w art. 155 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) konstrukcję prawną przeniesienia prawa własności nieruchomości w ujęciu cywilistycznym. Tym samym w ocenie Sądu wykładnia ww. przepisu dokonania w niniejszej sprawie przez organ nie stanowi zaprzeczenia stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia zaś treść decyzji nie pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu. Jak już wcześniej wskazano, nawet jeśli organ dokonał błędnej wykładni powyższego przepisu, która nie jest wyraźnie sprzeczna z jego nieoczywistą treścią, to nie można uznać takiej interpretacji normy prawnej za rażące naruszenie prawa.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. Co należy podkreślić skarżący podnosząc zarzut z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a., zdają się nie zauważać, że postępowanie nadzwyczajne nie może prowadzić do pełnej kontroli decyzji ostatecznej, czego de facto się domagają.
6. Reasumując stwierdzić należy, że nadzwyczajne postępowanie, którego przedmiotem była decyzja uchylająca decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości wykazało, że nie narusza ona prawa w sposób rażący, a zatem nie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Postępowanie nadzwyczajne, mające służyć wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień może dotyczyć tylko najpoważniejszych wad tych aktów lub poważnych wad postępowania. Nie może ono zastępować kontroli instancyjnej i prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy. Przedmiotowa decyzja pozostaje w obrocie prawnym i powoduje skutki takie jak każda inna decyzja ostateczna. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku prawidłowo zastosowanego przepisu bądź wybranego przez organ jednego z możliwych do zastosowania wariantów wykładni przepisu. W sytuacji bowiem, gdy dany przepis może być w różny sposób interpretowany nie można mówić, że ma on niebudzącą żadnych wątpliwości treść. Do zakresu ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia prawa nie należy naruszenie będące wynikiem wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego.
W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie nie naruszało pozostałych przepisów postępowania, w tym art. 8 k.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie oparta jest na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organy zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.