Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 16 stycznia 1991 r., sygn. akt II SA 901/90

Tezy

1. Ustawa z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ nie uzależnia prawa do zasiłku dla bezrobotnych od sposobu rozwiązania przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek stosunku pracy.

2. Jeżeli rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem przez daną osobę lub na jej wniosek za porozumieniem stron, wyłącznie po to aby nie pracując korzystać z zasiłku dla bezrobotnych, brak byłoby podstaw do uznania takiej osoby za bezrobotnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. Obowiązek udowodnienia, że taka właśnie sytuacja zachodzi, spoczywa na organach administracji.

3. Niedopuszczalne jest natomiast zakładanie a priori, że sam fakt rozwiązania przez daną osobę stosunku pracy za dokonanym przez nią wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron automatycznie przesądza o braku gotowości z jej strony do podjęcia pracy, a tym samym pozbawia jej statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.