Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 30 czerwca 1993 r., sygn. akt II SA 898/93

Tezy

W razie podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia jeszcze przed wyczerpaniem okresu zasiłkowego należy przyjąć, że dochodzi nie do utraty prawa zasiłku, lecz do zawieszenia jego realizacji.

A zatem występuje tu ciągłość prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w tym sensie, że prawo to nabywa się na okres 1 roku /lub dłużej - w wypadkach przewidzianych w art. 21 ust. 3-5 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457/, zaś jego utrata i warunki odzyskania zostały określone w art. 22 tejże ustawy, natomiast utrata statusu bezrobotnego przez podjęcie pracy powoduje jedynie zawieszenie realizacji tego prawa.

Tym samym wyłączenie przewidziane w art. 20 ust. 2 pkt 7 cyt. ustawy, zupełnie inaczej niż zapisano to w par. 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, orientacji i poradnictwa zawodowego, rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz poszukujących pracy, a także przyznawanie świadczeń określonych w przepisach o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr122 poz. 541/, może stać się aktualne tylko wtedy, gdy już upłynął okres przewidziany w art. 21 ust. 2 i 3 cyt. ustawy, a nie wtedy gdy okres zasiłkowy nie został jeszcze wyczerpany.

W tym ostatnim wypadku bez znaczenia są zarówno przyczyny rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, jak i termin, w którym bezrobotny zostanie ponownie zarejestrowany.