Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 6 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 60/94

Tezy

1. W stosunku do decyzji administracyjnych w sprawach ze stosunku służbowego policjantów, regulowanego przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179 ze zm./, nie jest generalnie wyłączona dopuszczalność zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie określonym w art. 155 Kpa. To zaś, czy przepisy cyt. ustawy o Policji sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie określonej decyzji ostatecznej, podlega analizie w konkretnej sprawie indywidualnej w ramach tej spośród przesłanek wymienionych w art. 155 Kpa, która odsyła do przepisów szczególnych.

2. Okoliczność, iż organ wydający decyzję administracyjną w sprawie ze stosunku służbowego policjanta jest lub był jednocześnie "pracodawcą" policjanta nie oznacza, że brak woli tego "organu - pracodawcy /byłego pracodawcy/" uwzględnienia żądania zainteresowanego policjanta uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jest automatycznie równoznaczny z brakiem zawartego w art. 155 Kpa wymogu zgody na to wszystkich stron sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Wymaga to analizy przepisów ustawy o Policji odnoszących się do konkretnych decyzji o określonym zakresie przedmiotowym w indywidualnej sprawie.

3. Zawarta w art. 155 Kpa przesłanka "interesu społecznego lub słusznego interesu strony" podlega ocenie według wynikającej z art. 7 Kpa zasady, że organ administracji, będąc uprawniony przez przepisy prawa do wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny.