Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 23 czerwca 1983 r., sygn. akt II SA 536/83

Tezy

1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości z zamiarem stałego przebywania. Zamiar ten wynika nie tylko z werbalnego oświadczenia osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt stały, ale także z okoliczności faktycznych sprawy.

Uzyskanie przez właścicieli nieruchomości tytułu sądowego orzekającego eksmisję osoby, u której zamieszkuje z zamiarem stałego przebywania osoba ubiegająca się o zameldowanie na pobyt stały, w przypadku gdy to zamieszkanie jest bezsporne, powoduje obowiązek zameldowania się tej osoby na pobyt stały, tym bardziej, że nawet w przybliżeniu nie da się określić terminu wykonania eksmisji.

Gdyby taka eksmisja została wykonana, na realizację której zameldowanie nie ma żadnego wpływu, to powstałby automatycznie obowiązek prawny wymeldowania tej osoby z zajmowanego dotychczas lokalu i zameldowania się przez nią w lokalu nowo najętym.

2. Rejestracja meldunkowa jest obowiązkiem wykonywanym w interesie publicznym i nie jest uzależniona ani od tytułu administracyjnoprawnego lub cywilnoprawnego do lokalu mieszkalnego ani nie stwarza żadnych praw do lokalu, w którym faktycznie przebywa osoba podlegająca obowiązkowi meldunkowemu.

Sytuacja prawna współwłaścicieli nieruchomości nie zmienia się więc w zależności od tego czy w ich budynku będzie przebywać nadal osoba bez zameldowania, czy dopełniając obowiązku meldunkowego.