Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 16 września 1986 r., sygn. akt II SA 512/86

Tezy

Art. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o kinematografii /Dz.U. nr 66 poz. 452 ze zm./, stanowi, że sprzedaż i wynajem filmów polskich w kraju i za granicą oraz kupno i wynajem filmów zagranicznych dla kraju wykonuje Urząd /to jest Ministerstwo Kultury i Sztuki/ - Naczelny Zarząd Kinematografii bądź podległe mu przedsiębiorstwa - na prawach wyłączności.

Przepis ten stwarza więc ustawowy monopol /wyłączność/ Naczelnego Zarządu Kinematografii do m.in. wynajmu filmów polskich i zagranicznych w kraju.

W świetle wyżej wymienionej ustawy jest rzeczą nie budzącą wątpliwości, że przepis ten odnosi się również do wynajmu filmów w technice video, nie zostały one bowiem spod tego przepisu wyłączone - mimo licznych nowelizacji tej ustawy.

Naczelny Zarząd Kinematografii - jako monopolista - może scedować część swoich uprawnień na inne instytucje, organizacje lub osoby /uczynił to w odniesieniu Przedsiębiorstwa Eksportu i Importu Filmów "Film Polski", które jest wyłącznym importerem filmów zagranicznych, oraz w odniesieniu do Przedsiębiorstwa Dystrybucji Filmów, które ma prawa dystrybucyjne do wszystkich filmów/.

Poszczególne rodzaje działalności, mieszczące się w zakresie objętym wyłącznością Naczelnego Zarządu Kinematografii, mogą być wykonywane przez inne instytucje, organizacje lub osoby jedynie za jego - jako monopolisty - zgodą, przy czym do wyrażenia takiej zgody nie może on być zmuszony.