Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 21 maja 1984 r., sygn. akt II SA 464/84

Tezy

Stałe wykonywanie funkcji duchownych na rzecz członków wyznania "Świadków Jehowy" /współwyznawców/ można byłoby uznać za społecznie usprawiedliwioną przyczynę uchylania się od pracy, albowiem w przeciwnym razie mielibyśmy do czynienia z ograniczeniem konstytucyjnej zasady stanowiącej prawo do swobodnego wykonywania funkcji religijnych przez związek wyznaniowy /art. 70 Konstytucji PRL/.

Konieczność pozostawania tych osób w stosunku pracy łączyłaby się bowiem z istotnym ograniczeniem ich czasu przeznaczonego na działalność religijną na rzecz współwyznawców, co w konsekwencji utrudniałoby ich praktyki religijne.

Nie zachodzi natomiast podobna sytuacja, gdy chodzi o osoby wyznawców nazywanych "kaznodziejami" lub "kaznodziejami pełnoczasowymi". Osoby te nie muszą całego swojego czasu przeznaczać na rzecz wyznania. Niektórzy wyznawcy na studiowanie Pisma Świętego i działalność misyjną wykorzystują czas wolny po pracy zarobkowej /tzw. "kaznodzieje"/, zaś niektórzy z własnej woli poświęcają temu cały swój czas /tzw. "kaznodzieje pełnoczasowi"/.

Wykonywanie pracy zarobkowej przez tą grupę członków wyznania, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy - nie tylko nie ogranicza ich prawa do swobody wyznania, ale także nie stanowi przeszkody w ich działalności misyjnej, mogąc jedynie wpłynąć na rozmiary tej działalności.

Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że uchylanie się od pracy przez powyższe osoby jest, społecznie usprawiedliwione.