Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 14 maja 1985 r., sygn. akt II SA 367/85

Tezy

Z treści art. 4, art. 8 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o uprawnieniach do prowadzenia handlu zagranicznego /Dz.U. nr 7 poz. 59/, powiązanych dodatkowo z konstytucyjną zasadą monopolu Państwa w zakresie handlu zagranicznego, wynika szereg reguł pomocnych przy interpretowaniu przepisów tej ustawy.

Po pierwsze - przewiduje ona trzy sytuacje, w których mieści się każdy sposób załatwienia poszczególnych rodzajów spraw:

zaistnienie pozytywnych przesłanek z art. 8 ust. 1,

szczególny charakter sprawy mimo braku spełnienia wymogów tego przepisu /art. 8 ust. 3/ i

ujemny wpływ nadania albo utrzymania koncesji w sferze sytuacji handlowej lub płatniczej Państwa.

Po drugie - każdy z tych przepisów daje tylko możliwość nadania koncesji i przez to mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Po trzecie - sposób korzystania przez organy administracji państwowej z tego uznania podlega kontroli sądowej w ograniczonym zakresie /czy okoliczności faktyczne były poddane ocenie przy rozstrzyganiu sprawy i czy sposób tej oceny nie jest dowolny/.