Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z 22 listopada 2000 r. utrzymało w mocy decyzję prezydenta miasta W. z 15 czerwca 2000 r., mocą której cofnięto Grzegorzowi J. zezwolenie na zarobkowy przewóz osób taksówką. Zezwolenie to udzielone zostało zainteresowanemu w dniu 29 września 1998 r. na czas nieoznaczony.
Prezydent miasta W., cofając Grzegorzowi J. zezwolenie na zarobkowy przewóz osób taksówką, w uzasadnieniu swojej decyzji podkreślił, że do Wydziału Porządku Publicznego Biura Zarządu Miasta W. przekazano protokół wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w W. z przeprowadzonej przy współudziale funkcjonariuszy Komendy Policji w dniu 30 grudnia 1999 r. kontroli legalności i rzetelności wykonywania przewozów przez taksówkarzy. Z tego protokołu wynika, iż występujący w charakterze klientów kontrolerzy zlecili Grzegorzowi J. wykonanie usługi przewozowej wspomnianą taksówką osobową na trasie: Dworzec PKP - Plac Powstańców. Kierowca przed rozpoczęciem kursu oświadczył, że opłata za ten kurs wyniesie około 40 zł. Grzegorz J. wykonał przewóz bez włączonego taksometru. Zdaniem organu pierwszej instancji, postępując w ten sposób nie respektował przepisów uchwał Rady Miasta W. w sprawie ustalenia urzędowych cen za przejazdy taksówkami osobowymi.
Stosownie do wyliczeń kontrolujących szacunkowa opłata za przejechanie wskazanej trasy nie powinna przekraczać 15-16 zł. Cena zaproponowana przez taksówkarza była więc o około 24 zł wyższa. W trakcie kontroli stwierdzono ponadto brak, umieszczonej w miejscu widocznym dla pasażera, tabliczki znamionowej /identyfikatora/, co również stanowiło zdaniem prezydenta miasta W. naruszenie przepisów prawa. Grzegorz J. wezwany do złożenia pisemnych wyjaśnień w ramach postępowania wyjaśniającego w sprawie, przyznał się do faktu pobrania od pasażerów /kontrolerów/ z góry ustalonej opłaty i wykonania przewozu bez włączonego taksometru.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym nie uwzględniło odwołania.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 22 listopada 2000 r. Grzegorz J. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 powoływanej ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, a także art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3 oraz art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przepis art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób uprawnia organ administracji publicznej do cofnięcia zezwolenia na zarobkowy przewóz osób taksówką w razie naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów o cenach urzędowych za usługi przewozowe. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bezsporny jest zaś fakt pobrania przez skarżącego zawyżonej opłaty za przewóz w stosunku do obowiązującej w tej mierze ceny urzędowej.
Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia, wydana na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, ma charakter tzw. decyzji uznaniowej. Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza wprawdzie sam przez się jej sądowej kontroli, ale oznacza, iż kontrola ta sprowadza się zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie noszących dowolności.
Badaniu podlega zatem to, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji spełniona została zawarta w art. 7 Kpa powinność uwzględnienia słusznego społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza kontrolą sądowoadministracyjna.
W postępowaniu administracyjnym - w ocenie sądu - prawidłowo zebrano materiał dowodowy sprawy. Zgodnie z art. 50 Kpa poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego i wezwano do złożenia ewentualnych wyjaśnień i wniosków. Stosownie zaś do art. 7 tego kodeksu dokładnie wyjaśniono stan faktyczny sprawy i dokonano wyważenia interesu społecznego ze słusznym interesem skarżącego, dając w ostatecznym rozrachunku prymat interesowi publicznemu, ukierunkowanemu na eliminowanie z zawodu kierowcy taksówki przedsiębiorców naruszających przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisy o cenach urzędowych.
Sąd w cofnięciu zezwolenia nie dopatrzył się naruszenia prawa.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym decyzji administracyjnych o cofnięciu zezwolenia na zarobkowy przewóz osób taksówką w razie naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów o cenach urzędowych za usługi przewozowe podkreśla się, że decyzje takie ukierunkowane są na to, aby zawód kierowcy taksówki wykonywały osoby o nienagannej opinii. Osobom tym niejednokrotnie powierzają się osoby niepełnosprawne, cudzoziemcy czy też inne osoby wymagające szczególnej troski. Niekiedy przewóz wykonywany jest w porze nocnej i do odległych miejsc. W takich sytuacjach podróżny jest wręcz zdany na osobę kierowcy taksówki. Dlatego przedsiębiorcy wykonujący zawód kierowcy taksówki powinni spełniać warunek "dobrej reputacji" /zob. wyroki NSA z dnia 26 września 2000 r., II SA 1172/00 i z dnia 23 maja 2001 r., II SA 1596/00/.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w świetle którego skarżący za wykonanie przewozu pobrał należność ponad 100 procent wyższą, niż to wynika z obowiązującej ceny urzędowej i w związku z tym konsekwentnie zaniechał włączenia taksometru, jest wyrazem zarówno naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 3 powoływanej ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, jak również podważa dobrą reputację skarżącego. Wyrazem naruszenia prawa i wspomnianych zasad dobrej reputacji jest również wskazane przez kontrolujących w istocie "ukrycie" identyfikatora zawierającego m.in. dane kierowcy taksówki przed pasażerem, dla którego ten właśnie identyfikator powinien być dostępny /widoczny/ w trakcie całej podróży, choćby po to, aby pasażer w uzasadnionym przypadku mógł złożyć ewentualną skargę na określonego kierowcę danej taksówki. Trudno zatem dopatrzyć się naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji, cofającej skarżącemu zezwolenie.
Sąd oddalił skargę.