Uzasadnienie
Nie jest możliwe odnoszenie zakresu stosowania art. 6 ust. 4 ustawy wyłącznie do darowizn dokonanych po wejściu w życie tego przepisu to jest 11 sierpnia 1983 r. Tym samym uzasadniona jest teza, że przepis art. 6 ust. 4 dotyczy także darowizn dokonanych przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 1983 r.
Rzecz komplikuje się wówczas, gdy chodzi o darowizny "ujawnione" w czasie, kiedy bezspornie upłynął już ustawowy termin, w którym mogła być wydana decyzja o ustaleniu zobowiązania podatkowego. Odnoszeniu stosowania konstrukcji przyjętej w art. 6 ust. 4 ustawy do takich darowizn sprzeciwia się poczucie pewności prawnej podatnika, który znajduje się w określonej sytuacji, a mianowicie w sytuacji, kiedy - z uwagi na upływ określonego w ustawie czasu - nie może być wydana decyzja ustalająca podatek od darowizny.
Natomiast za stosowaniem w takich sytuacjach art. 6 ust. 4 ustawy przemawiają przede wszystkim względy związane z prawidłowym i równym traktowaniem podatników, którzy wbrew obowiązkowi ustawowemu, uchylili się od obowiązku płacenia podatku, zaś obecnie tzn. pod rządem art. 6 ust. 4 ustawy powołują się na okoliczność dokonania darowizny to przed organem podatkowym, przy czym powołanie to w związku z obowiązkiem podatkowym - jakiegokolwiek rodzaju - osób składających to oświadczenie.
Jest to zatem kwestia wyboru pewnych wartości.
Z jednej strony ochrony poczucia pewności prawnej obywatela, będącego podatnikiem; z drugiej interesów finansowych Państwa.
W tej sytuacji pierwszeństwo należy przyznać wartościom związanym z poczuciem stabilności pozycji prawnej obywatela.
Są to wartości nadrzędne, które winne być szczególnie chronione wówczas, gdy częste zmiany przepisów i brak ich stabilności stwarza zjawisko określane mianem "inflacji prawa".