Uzasadnienie
Skarżący w dniu 3 marca 2026 r. wniósł za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia.
W dniu 30 marca 2026 r. organ przekazał Sądowi drogą elektroniczną, skargę wraz z odpowiedzią na skargę, a 1 kwietnia 2026 r. wpłynęły do Sądu akta administracyjne sprawy w wersji papierowej.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2026 r. wezwano pełnomocnika organu do przedłożenia prawidłowej odpowiedzi na skargę oraz uzupełnienia akt administracyjnych o wniosek strony z dnia 14 listopada 2025 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku w przedmiocie zezwolenia oraz ponaglenia strony z dnia 13 listopada 2025 r.
W dniu 7 maja 2026 r. organ przesłał prawidłową odpowiedź na skargę. Ponadto wskazał, że nie posiada wniosku strony z dnia 14 listopada 2025 r.
Pismem z dnia 25 maja 2026 r. Strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie kompletnych akt sprawy oraz skargi. Wskazała, że jest to kolejny przypadek, że strona jest wzywana o przedłożenie dokumentów, które winny znajdować się w aktach sprawy.
Pismem z dnia 1 czerwca 2026 r. Sąd wezwał organ do ustosunkowania do ww. wniosku, z czego organ nie skorzystał. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skarga strony na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia będzie rozpoznana w dniu 13 sierpnia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek podlegał oddaleniu.
Zgodnie z art. art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). Podkreślić należy, że niewywiązanie się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a przez organ administracji publicznej wystąpi w sytuacji niepodjęcia przez niego w terminie czynności wymienionych w tym przepisie, jak i w przypadku ograniczenia się przez ten organ do wykonania jedynie niektórych z tych czynności np. przekazania sądowi administracyjnemu skargi i odpowiedzi na skargę ale bez akt administracyjnych sprawy lub z niekompletnymi aktami.
Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Ponadto grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu, który wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie.
Konstrukcja ustawowa w kwestii wymierzenia organowi grzywny w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a., jest w tej mierze elastyczna i dopasowana do zmiennych realiów praktyki i zawsze należy mieć na względzie okoliczności konkretnej sprawy. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Nie jest sporne, że skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia, wpłynęła do organu w dniu 3 marca 2026 r. Tym samym – zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. – organ powinien przekazać ww. skargę do WSA we Wrocławiu do dnia 3 kwietnia 2026 r. (piątek). Skarga wraz z odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu 30 marca 2026 r., a akta administracyjne 1 kwietnia 2026 r. A zatem organ nie naruszył terminu przekazania sprawy o którym mowa w ww. art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że organ przesłał nieprawidłową odpowiedź na skargę oraz niekompletne akta sprawy, jednakże w prawidłowo przekazanej na wezwanie Sądu odpowiedzi na skargę wskazał, że nie posiada wniosku strony z dnia 14 listopada 2025 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku w przedmiocie zezwolenia. Stąd też wezwanie pełnomocnika strony do przedłożenia wniosku o wydanie zaświadczenia.
Uwzględniając zatem wszelkie okoliczności sprawy uznać należy, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, zaniedbanie organu w skompletowaniu akt sprawy musi bowiem polegać na takim uchybieniu, które w sposób widoczny oddziałuje na czas oczekiwania strony na ochronę sądową i z tego powodu strona ponosi wymierne szkody. Sąd uznał, że taki przypadek nie miał miejsca w niniejszej sprawie.
Na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek należytej i starannej organizacji pracy i terminowego wykonywania obowiązków procesowych, a przekazanie niekompletnych akt sprawy jest zjawiskiem wysoce niepożądanym, niemniej jednak, w zaistniałych w sprawie okolicznościach, nie stanowi nadużycia wymagającego interwencji sądu administracyjnego w postaci wymierzenia organowi grzywny. Tego rodzaju incydentalne uchybienie, dotyczące prawidłowego obiegu dokumentów, w okresie ich znacznego napływu, może z dużym prawdopodobieństwem wystąpić w każdej instytucji obsługującej znaczą liczbę spraw. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc na jakim etapie postępowania sądowego w sprawie głównej został złożony wniosek, jaka jest motywacja skarżącego, jakie były przyczyny niedopełnienia obowiązku przez organ. Z tych powodów, na podstawie art. 151 w zw. z art. 166 i art. 55 § 1 p.p.s.a., wniosek podlegał oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji.