Uzasadnienie
P. S. pismem z [...] stycznia 2015 r. (data wpływu do organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], którą odmówiono przyznania zasiłku celowego na zakup żywności i opłatę najmu lokalu.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. P. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], którą odmówiono przyznania zasiłku celowego na zakup żywności i opłatę najmu lokalu. We wniosku wniósł również o wyłączenie na podstawie art. 24 k.p.a. od udziału w sprawie członków Kolegium.
Pismami z dnia [...] grudnia 2014 r., [...] stycznia 2015 r. i z dnia [...] stycznia 2015 r. (data wpływu do organu) P. S. wniósł o wyłączenie od udziału w sprawie kolejnych członków Kolegium.
Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], organ odmówił wyłączenia od udziału w sprawie członków Kolegium.
Następnie w dniu [...] stycznia 2015 r. (data wpływu do organu) P. S. wezwał Kolegium w trybie art. 37 k.p.a. do zaprzestania naruszeń prawa przy rozpoznawaniu ww. wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r., a następnie w dniu [...] stycznia 2015 r. (data wpływu do organu) wniósł wskazaną na wstępie skargę zarzucając Kolegium naruszenie art. 35 i 36 k.p.a.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wskazując, że wniosek skarżącego został rozpoznany decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Ponadto organ wskazał, że przed wydaniem ww. rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], załatwił odmownie wnioski skarżącego o wyłączenie członków Kolegium od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 P.p.s.a uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia już po wniesieniu skargi nie jest możliwe jej uwzględnienie.
Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7). Pogląd ten jednak nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy wniosek P. S. wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2014 r. i Kolegium rozpoznało go orzeczeniem z dnia [...] lutego 2015 r. Z zestawienia tych dat wynika wprost, że postępowanie nadzorcze prowadzone było krócej niż przewiduje to art. 35 § 3 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek załatwienia sprawy - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Zauważyć też trzeba, że skarżący niezależnie od złożenia wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r., kolejnymi pismami wnosił o wyłączenie od udziału w sprawie członków Kolegium, co dodatkowo skomplikowało i przedłużało prowadzone postępowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.