Uzasadnienie
T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, mającą mieć miejsce przy rozpatrywaniu wniesionego przez niego ponaglenia z 27 kwietnia 2026 r., w którym zarzucał Prezydenta m.st. Warszawy opieszałe załatwienie jego wniosku z 16 września 2025 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na pozostawienie powyższego ponaglenia bez rozpoznania, o czym skarżący poinformowany został pismem z 7 maja 2026 r. nr KOC/2814/Op/26. Przy czym interpretował on skargę, jako wniesioną w przedmiocie pisma z 7 maja 2026 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest jej dopuszczalność.
Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności skargi uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie skarżący uczynił bowiem bezczynność jakiej miał się dopuścić organ przy rozpoznawaniu wniesionego przez niego ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
Godzi się jednak zauważyć, że nie w każdym przypadku opieszałego (w ocenie jednostki) procedowania przez organ wniesionego do niego podania tego rodzaju skargą będzie dopuszczalna. Jak wynika bowiem z treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." – możliwie jest jej wniesienie wyłącznie w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Postanowienia wydawane w następstwie rozpoznania ponaglenia nie podlegają natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaliczane są one bowiem do grupy aktów administracyjnych, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy.
Nie kończą wszak postępowania w sprawie oraz nie przysługuje na nie zażalenie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. Na niezaskarżalność tego rodzaju postanowień wskazuje także jednolite w tym aspekcie orzecznictwo sądów administracyjnych (tytułem przykładu można tu przywołać postanowienia: WSA w Łodzi z 23 listopada 2020 r. III SA/Łd 844/20, Lex nr 3082149, WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2021 r. VII SA/Wa 261/21, Lex nr 3169126).
Samo zaś wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., bez względu na sposób jego rozpoznania, otwiera stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego określonej formy opieszałości organu w załatwieniu sprawy administracyjnej.
Skoro zatem skarga nie przysługuje na postanowienie rozpatrujące ponaglenie, to nie można również skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego bezczynności lub przewlekłości postępowania w sprawie rozpoznania owego ponaglenia, co czyni taką skargę niedopuszczalną.
Z tych przyczyn podlegać musi ona odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.