Uzasadnienie
Pismem z 30 marca 2026 r. B. F. wniosła skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów, mającą polegać na nieprzekazaniu pod obrady Rady Ministrów jej skargi i sformułowanego w niej żądania odszkodowania za niewykonywanie postanowień Konstytucji RP przez sądy oraz Prokuratora Generalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc że nie mieści się ona w zakresie kognicji sądów administracyjnych i można jej przypisać co najwyżej charakter skargi z działu VIII k.p.a. Organ wyjaśniał przy tym, że skarżąca wielokrotnie występowała do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z żądaniem podjęcia przez Prezesa Rady Ministrów i Radę Ministrów uchwały w przedmiocie odszkodowania z różnych tytułów. W związku z tymi wystąpieniami otrzymywała stanowisko Departamentu Wniosków, Petycji i Skarg, gdzie wskazywano jej bądź na brak właściwości organu do rozpatrzenia zgłaszanych żądań bądź właściwą drogę ich dochodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Przedmiotem zaskarżenie jest bezczynność jakiej miał się dopuścić Prezes Rady Ministrów nie kierując pod obrady Rady Ministrów wniesionej przez stronę skargi i zawartego w niej żądania odszkodowania za nierespektowanie (jej zdaniem) przez sądy i Prokuratora Generalnego przepisów Konstytucji RP.
Wskazać zatem wypada, że skarga na wadliwie funkcjonowanie różnego rodzaju organów czy sądów, w procedowaniu której w sposób oczekiwany przez skarżąca, Prezes Rady Ministrów ma pozostawać w zwłoce, nie kreowała sprawy administracyjnej, podlegającej załatwieniu w jednej z form działania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 do 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143). Zważywszy na jej treści może być ona kwalifikowana jedynie jako petycja w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (Dz. U. z 2018 r. poz. 870). Sposób procedowania w przedmiocie petycji pozostaje jednak poza zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Ani ww. ustawa o petycjach, ani żadne inne ustawy szczególne nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego działań realizowanych w ramach tego postępowania.
Rozpatrzenie bowiem petycji nie następuje drogą decyzji, lecz czynności materialno-technicznej, tj. zawiadomienia, które nie ma charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a zatem nie podlega kognicji sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 23.09.2021 r., II GW 54/21, LEX nr 3258242.). W konsekwencji również bezczynność organu w tym zakresie taką kognicją sądu administracyjnego objęta nie jest.
Przewidziana wszak w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postepowania, jest pochodną skargi na określone formy działania organu. Jest więc dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 września 2012 r. II GSK 1324/12,Lex nr 1244532; z 17 lipca 2012 r. I OSK 1620/12, Lex nr 1264584). Skoro zatem sprawa, w której załatwieniu Prezes Rady Ministrów miał pozostawać w zwłoce, nie podlegała załatwieniu żadnym z ww. aktów lub czynności, nie jest także możliwie zaskarżenie potencjalnie w niej zaistniałej opieszałości.
Z tych przyczyn skarga, jako dotycząca sprawy niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych, podlegać musiała odrzuceniu o czym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.