Uzasadnienie
P. S. pismem z [...] marca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie uwierzytelnionych kopii akt sprawy nr [...].
Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z [...] grudnia 2014 r. (data wpływu do organu 5 stycznia 2015 r.) wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wydanie uwierzytelnionych kopii akt sprawy nr [...] (w piśmie błędnie wskazano nr [...], jednak w pozostałych pismach skarżącego widnieje już nr [...]).
W dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynęło wezwanie skarżącego z [...] marca 2015 r. do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie ww. wniosku, złożone w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a."
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z [...] marca 2015 r. skarżący wskazał, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem mimo upływu terminów wskazanych w art. 35 K.p.a. nie rozpoznał jego wniosku. Wobec powyższego skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny za naruszenie art. 35 i art. 36 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie umorzenie postępowania informując, że postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] rozpoznano wniosek skarżącego, odmawiając jego uwzględnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w wersji obowiązującej do dnia 15 sierpnia 2015 r.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] odmówiło uwzględnienia wniosku skarżącego o wydanie uwierzytelnionych kopii m.in. akt sprawy nr [...]. Zdaniem Sądu, wydanie przez organ ww. postanowienia wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na jego bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z [...] stycznia 2015 r. (data prezentaty organu). Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe.
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że wniosek skarżącego wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu [...] stycznia 2015 r., natomiast postanowienie rozpoznające ten wniosek wydane zostało 4 miesiące później. Z treści ww. postanowienia wynika ponadto, że skarżący w tym samym czasie wystąpił z podobnym wnioskiem w co najmniej 60 innych sprawach. Skarżący powinien mieć zatem świadomość, że wnosząc taką ilość pism do organu, czyni to ze szkodą dla ochrony własnych interesów prawnych, jeżeli rzeczywiście zostały one naruszone, natomiast organowi nie sposób zarzucić, że bezczynność w rozpoznawaniu wniosków skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z tych samych przyczyn Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.