Uzasadnienie
Pismem z 13 marca 2015 r. (data wpływu do organu) P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2015 r. o sprostowanie błędów w decyzji [...].
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2014 r., którą orzeczono o odmowie udzielenia pomocy finansowej, przeznaczonej na dofinansowanie: opłaty wynajmu pokoju, zakupu karty miejskiej, środków czystości, żywności i kurtki jesiennej.
Następnie wnioskiem z dnia 9 lutego 2015 r. P. S. zwrócił się o sprostowanie błędów pisarskich w ww. decyzji przez poprawne zmianę imienia członka składu orzekającego z "Małgorzat" na poprawne "Małgorzata".
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło sprostowania wskazanej uprzednio decyzji, z uwagi na to, że członek Kolegium, wskazany we wniosku o sprostowanie orzeczenia, nie brał udziału w wydaniu decyzji.
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 marca 2015 r.
Przy czym w dniu 12 marca 2015 r. (data wpływu do organu) P. S. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że Kolegium nie wydało żadnej decyzji.
W złożonej do Sądu skardze z dnia 13 marca 2015 r. P. S. wskazał, że Kolegium nie wydało żadnego orzeczenia w sprawie z jego wniosku. Wniósł o wyznaczenie organowi terminu na załatwienie sprawy oraz ukaranie Kolegium grzywną.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność lub oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadniona zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wniesienia skargi już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego, kończącego merytorycznie sprawę, w której rzekomo miał pozostawać on w zwłoce, nie jest możliwe jej uwzględnienie.
Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7), jednakże nie ma on istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Powyższy pogląd - którego trafności skład orzekający nie kwestionuje - nie może być bowiem przenoszony na sytuacje, w których wniesienie skargi na bezczynność organu nastąpiło, co prawda przed doręczeniem rozstrzygnięcia w sprawie, lecz już po tym gdy ono zapadło w terminie przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Warto przy tym zwrócić uwagę, że podobne uregulowanie zawiera ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2004 nr 179 poz. 1843 ze zm.), która w art. 5 ust. 1 przewiduje możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, jedynie w toku postępowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w sprawie, w której skarżący zarzuca Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] bezczynność w rozpoznaniu wniosku o sprostowanie błędów w decyzji [...], organ ów postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. sprawę z wniosku z dnia 9 lutego 2015 r. rozstrzygnął. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 marca 2015 r., tj. po złożeniu skargi do Sądu, lecz przed wniesieniem skargi w terminie przewidzianym w przepisach kpa. Z chwilą podjęcia postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. przestała istnieć zatem prawna możliwość zobowiązania organu do wydania aktu dotyczącego sprostowania błędów pisarskich w tej decyzji - a w konsekwencji skarga na bezczynność nie mogła zostać uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.