Uzasadnienie
Pismem z 17 kwietnia 2026 r., R. F. (dalej: "skarżący"), wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. (dalej: "organ", "Komendant Miejski Policji") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 3 marca 2026 r.
Skarżący podał w skardze, że 3 marca 2026 r. wystosował do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę elektroniczną jako sposób udostępnienia tej informacji.
Zgodnie z treścią wskazanego wniosku, skarżący domagał się od Komendanta Miejskiego Policji udostępnienia informacji na temat:
"1) istniejących i utrwalonych procedur, wytycznych, instrukcji, poleceń służbowych lub innych dokumentów wewnętrznych, obowiązujących w Komisariacie Policji S., odnoszących się do zasad przedstawiania osobom objętym dozorem oświadczenia stanowiącego załącznik nr 1, odbierania podpisu pod tym oświadczeniem, dokumentowania faktu pouczenia, a także zasad odnotowywania albo odmowy odnotowania stawiennictwa w przypadku odmowy podpisu, albo
- 2) jednoznacznego potwierdzenia, że dokumenty, o których mowa w pkt 1, nie zostały wydane, nie obowiązują albo nie znajdują się w posiadaniu organu".
Jak podniósł skarżący, w dniu 16 marca 2026 r. organ przesłał mu odpowiedź na wniosek, w pliku zabezpieczonym hasłem, przy czym uzyskanie hasła organ uzależnił od kontaktu telefonicznego. Tego samego dnia skarżący zakwestionował skuteczność takiego sposobu przekazania. W dniu 17 marca 2026 r. skarżący skierował do organu dalsze pismo w tej samej sprawie, wskazując na niepełność i ogólność otrzymanej odpowiedzi. W dniu 31 marca 2026 r. organ ponownie przesłał skarżącemu odpowiedź w postaci zaszyfrowanego archiwum, a w osobnej wiadomości przekazał hasło. W dniu 7 kwietnia 2026 r. skarżący poinformował organ, że pliku nie da się otworzyć. Mimo tej informacji organ w dniu 8 kwietnia 2026 r. ponownie przesłał skarżącemu odpowiedź w tej samej formule.
Skarżący uważa, że w zaistniałej sytuacji wniesienie niniejszej skargi stało się konieczne wyłącznie dlatego, że mimo upływu czasu informacja publiczna nie została skarżącemu skutecznie udostępniona.
Według skarżącego, istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego, że organ podejmował formalne próby odpowiedzi na wniosek, ale nie doprowadził do skutecznego udostępnienia informacji publicznej w sposób pozwalający skarżącemu realnie zapoznać się z jej treścią. Ustawa wymaga nie samego technicznego wysłania wiadomości, lecz skutecznego udostępnienia informacji. Organ nie doprowadził do skutecznego udostępnienia informacji, nie uruchomił trybu z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i nie wydał decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W rezultacie wniosek pozostaje niezałatwiony, a stan bezczynności trwa.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:
- 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 3 marca 2026 r., zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, przez skuteczne udostępnienie żądanej informacji publicznej w formie umożliwiającej rzeczywiste zapoznanie się z jej treścią, ewentualnie przez wydanie decyzji administracyjnej w części, w jakiej organ odmawia udostępnienia informacji lub uznaje, że zachodzą podstawy do umorzenia postępowania;
- 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
- 3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w kwocie odpowiedniej według uznania Sądu;
- 5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu stanowiska organ przedstawił całość wymiany korespondencji ze skarżącym. Z powyższych dokumentów wynika, że w dniu 16 marca 2026 r. organ wysłał do skarżącego odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 3 marca 2026 r., na adres wskazany we wniosku. Plik, który zawierał odpowiedź został zabezpieczony hasłem, a w celu uzyskania hasła wskazano numer kontaktowy. W dniu 17 marca 2026 r., skarżący drogą elektroniczną potwierdził odebranie odpowiedzi na przedmiotowy wniosek oraz wniósł o jego uzupełnienie, rozszerzając zakres wniosku o dodatkowe zagadnienie. W dniu 31 marca 2026 r. organ udzielił odpowiedzi na wskazany przez skarżącego adres email. Organ wskazał jednocześnie, że hasło do pliku z odpowiedzią zostanie przesłane w oddzielnym emailu. Hasło organ wysłał tego samego dnia, tj. 31 marca 2026 r. Skarżący telefonicznie poinformował organ, że nie jest w stanie otworzyć przedmiotowego pliku.
Organ 8 kwietnia 2026 r., ponownie wysłał odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej na adres, jak wyżej podając nowe hasło. Skarżący drogą elektroniczną poinformował, że nie może otworzyć przedmiotowego pliku i w związku z powyższym uważa, że nie udostępniono mu odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej. W dniu 17 kwietnia 2026 r., złożył skargę na bezczynność organu, zaś 20 kwietnia 2026 r., odpowiedź na wniosek została przesłana skarżącemu w formacie PDF bez zabezpieczenia hasłem. W tym samym dniu skarżący potwierdził odbiór pisma.
Jak zaznaczył organ, w dniu 9 czerwca 2020 r., Komendant Główny Policji zatwierdził Politykę Ochrony Danych Osobowych Systemu Elektronicznej Poczty Policji (SEPP). System SEPP, umożliwia wymianę korespondencji elektronicznej pomiędzy funkcjonariuszami, pracownikami Policji oraz podmiotami zewnętrznymi w ramach realizacji czynności służbowych. Użytkownicy SEPP odpowiadają za przetwarzanie danych osobowych w ramach nadanych uprawnień w związku z powyższym zobowiązani są do stosowania się do wymogu ochrony kryptograficznej, poprzez wykorzystanie wdrożonego mechanizmu szyfrowania działającego w SEPP.
Organ podniósł, że przekazał odpowiedź na wniosek z 3 marca 2026 r., zgodnie z wolą skarżącego. Wcześniej skarżący odbierał informacje przesyłane na wskazany przez niego adres. Organ zaznaczył, że informacje te również zaszyfrowane były hasłem. Organ dokonując zaszyfrowania hasłem postępował zgodnie ze standardami i polityką bezpieczeństwa obowiązującą w Policji. Problemy techniczne nie leżały po stronie organu, tylko po stronie skarżącego. Funkcjonariusz dokonał sprawdzenia zaszyfrowanej korespondencji i nie miał problemu z jej otwarciem. Ostatecznie skarżący otrzymał odpowiedź na wniosek, co potwierdził.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.
Skarżący zarzuca organowi bezczynność w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z 3 marca 2026 r. Dotyczył on procedur przedstawiana osobom objętym dozorem oświadczenia, według przyjętego wzoru, odbierania odpisu pod tym oświadczaniem udokumentowania faktu pouczenia, a także zasad odnotowywania albo odmowy odnotowania stawiennictwa w przypadku odmowy podpisu. Skarżący domagał się od organu przekazania przedmiotowej informacji na wskazany przez skarżącego adres poczty elektronicznej.
W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że organ jako adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.). Nie jest też sporne, że wnioskowana informacja na temat procedur przyjmowania interesantów stosowanych przez Policję w realizowaniu zadań ustawowych, mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jak zaś stanowi art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.
Istota sporu sprowadza się do tego, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy organ udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację terminowo i w formie zgodnej z wnioskiem.
Jak wynika z treści skargi skarżący nie kwestionuje faktu wysłania przez organ w dniu 16 marca 2026 r. odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 3 marca 2026 r. Owa wiadomość e-mail niespornie dotarła na adres email skarżącego. Przy czym ona miała formę zaszyfrowaną a organ wskazał w jaki sposób można uzyskać hasło pozwalające na odkodowanie pliku.
Zdaniem skarżącego, sam fakt zaszyfrowania informacji nie znajduje uzasadnienia, a ponadto skarżący twierdzi, że nie był w stanie odczytać zaszyfrowanej informacji. Dlatego też, zdaniem skarżącego, organ nie zareagował na jego wniosek w formie i terminie przewidzianych przepisami prawa, a to oznacza, że pozostaje w bezczynności. Organ natomiast wskazuje, że przesłanie wnioskodawcy zaszyfrowanego pliku podyktowane było wytycznymi polityki ochrony danych osobowych systemu elektronicznej poczty policji (SEPP) i nie stanowi naruszenia normy wskazanej w art. 14 u.d.i.p.
Jak ustalił Sąd, z dokumentów dołączonych do sprawy wynika, że w dniu 4 marca 2026 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego z 3 marca 2026 r. o udostępnienie żądanej informacji publicznej, której przekazania skarżący oczekiwał na podany adres email a w dniu 16 marca 2026 r. Organ wysłał do skarżącego odpowiedź na wskazany we wniosku adres elektroniczny. Wbrew tezie skargi nie sposób uznać, aby odpowiedź nie została skarżącemu udzielona tylko z tej przyczyny, że dołączony plik został zaszyfrowany. Nie bowiem można nie dostrzegać, że skarżącemu umożliwiono łatwe uzyskanie hasała deszyfrującego, z której to możliwości zresztą skorzystał. Zarówno ze stanowiska skarżącego jak i dokumentów przekazanych przez organ wraz ze skargą wynika jednoznacznie, że w dniu 17 marca 2026 r. skarżący skierował do organu kolejne pismo, w którym wniósł o "uzupełnienie" odpowiedzi na swój wniosek z 3 marca 2026 r. Z analizy treści pisma z 17 marca 2026 r. wyraźnie wynika, że skarżącemu znana była odpowiedź na jego wniosek z 3 marca 2026 r., przesłana mu pierwotnie w zaszyfrowanej formie.
Sporządzając pismo w dniu 17 marca 2026 r. skarżący odniósł się do pisma organu z 16 marca 2026 r. i zawarł w jego treści nowe żądania. W szczególności procedowanym przez organ odrębnie wniosku, skarżący domagał się podania dodatkowych informacji dotyczących stosowania procedury przyjmowania interesantów w organie. Stąd całkowicie nieuprawnione jest twierdzenie skargi, że organ "nie doprowadził do skutecznego udostępnienia informacji publicznej w sposób pozwalający skarżącemu realnie zapoznać się z jej treścią".
Na marginesie warto odnotować, że kolejny wniosek skarżącego, z dnia 17 marca 20206 r., został przez organ załatwiony pismem z 29 marca 2026 r., co skarżący zakwestionował skargą na bezczynność organu, zarejestrowaną pod sygn. akt I SAB/Sz 153/26. W sprawie tej tutejszy Sąd wydał wyrok w dniu 3 czerwca 2026 r. Sposób załatwienia wniosku z 17 marca 2026 r. nie daje podstaw do kwestionowania nie samym podstaw do kwestionowania sposobu i terminu załatwienia wcześniejszego wniosku skarżącego, ma bowiem charakter odrębnej sprawy.
Oceniając działanie organu w wyżej wskazanych okolicznościach, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad udostępnienia informacji publicznej w stopniu uzasadniającym stwierdzenie bezczynności. W szczególności organ, wykazał uzasadniony powód zastosowania formy szyfrowania wiadomości email zapewniającej zabezpieczenie danych osobowych, gdyż wynika on z polityki bezpieczeństwa tych danych przyjętych w organie.
Zdaniem Sądu - skarżony organ dopełnił ciążących na nim, z mocy Konstytucji i u.d.i.p., obowiązków w zakresie załatwienia wniosku skarżącego. Za nieuciążliwy należy uznać warunek dostępu w postaci sposobu odszyfrowania wysyłanego skarżącemu pliku, a także zapewnienie możliwości uzyskania hasła do zaszyfrowanego pliku drogą telefoniczną, pod podanym numerem. Takie działanie organu nie może być uznane za istotną przeszkodę w dostępie do informacji publicznej. Jak wskazuje się w judykaturze, zasad wynikających z Konstytucji i u.d.i.p. nie powinno się stosować w sposób kategoryczny i automatyczny, bez refleksji co do obiektywnych, zastanych realiów działania podmiotów zobowiązanych, jeżeli nie godzi to w istotę i sens chronionych praw. Innymi słowy ważniejsze jest zapewnienie realnego, niezwłocznego dostępu do informacji publicznej, niż dążenie za wszelką cenę do zmuszenia organu do działania literalnie odpowiadającego żądaniom wniosku (patrz wyrok WSA w Krakowie z 24 września 2024 r., sygn. akt II SAB/Kr 145/24, a także wyrok WSA w Gliwicach z 10 grudnia 2024 r. oraz z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt III SAB/Sz 499/25). Taki realny dostęp do informacji w zakresie objętym wnioskiem z 3 marca 2026 r. został skarżącemu zapewniony co nie daje podstaw do stwierdzenia bezczynności organu na gruncie kontrolowanej sprawy.
Stwierdzenie, iż nie doszło do zarzucanej bezczynności organu administracji uczyniło też nieuzasadnionymi wnioski skargi dotyczące zobowiązania organu do załatwienia wniosku, uznania bezczynności, która przybrała formę rażącego naruszenia prawa, przyznania skarżącemu sumy pieniężnej oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa gov.pl.