Uzasadnienie
Pismem z 26 marca 2026 r., wniesionym drogą elektroniczną, R. S., zastępowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 10 października 2024 r. Skargę podpisał aplikant radcowski, działający na podstawie upoważnienia do zastępstwa radcy prawnego z dnia 19 marca 2026 r.
W dniu 26 marca 2026 r. na rachunek sądowy wpłynęła kwota 100 zł, uiszczona tytułem wpisu od ww. skargi (wydruk przelewu, k. 26 akt sądowych).
Zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2026 r., skarżący został wezwany do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie do akt sprawy:
- - w wersji papierowej oryginału lub uwierzytelnionej w sposób zgodny z przepisami kopii pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, bądź do nadesłania ww. pełnomocnictwa w formie dokumentu elektronicznego (na adres do doręczeń elektronicznych sądu), podpisanego podpisem zaufanym, podpisem kwalifikowanym lub podpisem osobistym,
- - w wersji papierowej oryginału lub uwierzytelnionej w sposób zgodny z przepisami kopii upoważnienia dla aplikanta radcowskiego, udzielonego przez radcę prawnego, bądź do nadesłania ww. upoważnienia w formie dokumentu elektronicznego (na adres do doręczeń elektronicznych sądu), podpisanego podpisem zaufanym, podpisem kwalifikowanym lub podpisem osobistym.
Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 maja 2026 r. (dowód: k. 46 akt sądowych).
W dniu 12 maja 2026 r. pełnomocnik przesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z 19 marca 2026 r., z którego wynika, że zostało ono udzielone przez skarżącego "w sprawie skargi na przewlekłość i bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego przed Sądami powszechnymi i innymi organami, osobami fizycznymi oraz prawnymi oraz w postępowaniach egzekucyjnych z prawem substytucji".
Ponadto, pełnomocnik nadesłał uwierzytelniony odpis upoważnienia z 19 marca 2026 r. dla aplikanta do zastępstwa radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), skarga, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym należy dołączyć do niej pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a.).
Przepis art. 36 p.p.s.a., wymienia trzy rodzaje pełnomocnictw w postępowaniu sądowoadministracyjnym: 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, 2) do prowadzenia poszczególnych spraw, 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Należy przy tym podkreślić, że ustawa p.p.s.a., nie przewiduje instytucji pełnomocnictwa domniemanego. W każdym przypadku, bez względu na okoliczności, wymagane jest, aby udzielenie pełnomocnictwa miało charakter wyraźny (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z 26 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 18/18, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Analiza nadesłanego do akt sądowych w dniu 12 maja 2026 r. pełnomocnictwa, udzielonego radcy prawnemu, prowadzi do wniosku, że brak formalny skargi nie został usunięty zgodnie z treścią wezwania sądowego.
Z art. 36 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że w treści pełnomocnictwa procesowego powinno zostać zawarte upoważnienie do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazanie w treści pełnomocnictwa, że dotyczy ono umocowania do działania przed "Sądami powszechnymi i innymi organami, osobami fizycznymi oraz prawnymi oraz w postępowaniach egzekucyjnych z prawem substytucji" nie jest wypełnieniem powyższego wymogu. Stwierdzony brak skargi uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.
Z tych względów Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 46 § 3, art. 36 i art. 37 § 1 p.p.s.a. O zwrocie kwoty 100 zł Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.