Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 6 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SAB/Op 87/26

Uzasadnienie

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga C. W., reprezentowanej przez radcę prawnego D. B., na bezczynność Wójta Gminy Cisek (zwanego dalej też: Wójtem lub organem) w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 8 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, wniesionego dnia 15 maja 2026 r., za pośrednictwem poczty e-mail, na elektroniczną skrzynkę Urzędu Gminy Cisek. W związku ze skarżoną bezczynnością zarzuciła organowi naruszenie:

1. 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na jej wniosek z dnia 15 maja 2026 r. wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 15 maja 2026 r.;
2. 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (autor skargi nie wskazał publikatora), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku: decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

Wskazując na powyższego skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, 2) przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, 4) przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu 15 maja 2026 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

"Działając na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o udostępnienie następujących informacji publicznych dotyczących środków pochodzących z Unii Europejskiej otrzymanych lub realizowanych przez Państwo w latach 2014-2025.

"1. Wykaz wszystkich projektów finansowanych lub współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej (w tym Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, programu Kreatywna Europa, Horizon Europa, Erasmus+, POWER, FENG, funduszy norweskich/EOG itp.) realizowanych lub zakończonych w okresie 2014-2026, zawierających co najmniej:

1. • pełną nazwę projektu,
2. • numer umowy/decyzji o dofinansowaniu,
3. • nazwę programu operacyjnego/funduszu,
4. • okres realizacji,
5. • całkowitą wartość projektu,
6. • kwotę dofinansowania z UE,
7. • beneficjenta koordynującego,
8. • krótki opis celów projektu.
9. 2. Aktualny stan realizacji każdego z ww. projektów (np. w trakcie, zakończony, rozliczony, w trakcie kontroli).
10. 3. Kopie lub linki do publicznie dostępnych sprawozdań merytorycznych i finansowych złożonych do instytucji pośredniczących/zarządzających za lata 2021- 2025 (jeśli nie są publikowane w BIP).
11. 4. Informacja, czy jednostka występowała jako beneficjent lub partner w projektach w ramach perspektywy finansowanej UE 2021-2027, a jeśli tak, to w jakich naborach i z jakim wynikiem (przyznane dofinansowanie, odrzucenie, w trakcie oceny).
12. 5. Łączna kwota środków unijnych wykorzystanych w latach 2014-2025 (w podziale na lata i źródła finansowania)."

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres. Organ, jak wskazała skarżąca, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek, co wskazuje na jego bezczynność i czyni skargę zasadną. Do skargi, jako dowód, skarżąca dołączyła wniosek z dnia 8 maja 2026 r., który został przesłany do organu w dniu 15 maja 2026 r. (k. 6 akt sądowych) - na okoliczność wystąpienia o udostępnienie informacji we wskazanym terminie i wyczerpania środków koniecznych do złożenia skargi.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Cisek wniósł o oddalenie skargi ewentualnie stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz nie obciążanie organu kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Organ przyznał, że w dniu 15 maja 2026 r. wpłynął do organu w godzinach popołudniowych wniosek skarżącej, który obejmował bardzo szeroki zakres informacji, która - w jego ocenie - miała charakter informacji przetworzonej. Z tego też względu wnioskodawczyni wezwana została w dniu 1 czerwca 2026 r. do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie informacji publicznej wraz z informacją o wyznaczeniu nowego terminu na rozpatrzenie wniosku, tj. 10 lipca 2026 r. W dniu 3 lipca 2026 r. do organu wpłynęła natomiast skarga na bezczynność, pomimo że strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Uchybienie terminu w załatwieniu sprawy spowodowane było błędnym ustaleniem daty wpływu korespondencji i nie było wynikiem świadomego działania.

W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i twierdzenia wskazując, że organ nadal pozostaje w bezczynności. Skarga na bezczynność nadana został w dniu 1 czerwca 2026 r., tj. po upływie terminu do załatwienia wniosku. Dodatkowo podniósł, że organ przekazał wezwanie do wykazania interesu w żądaniu informacji publicznej dopiero po nadaniu skargi.

W dniu 4 sierpnia 2026 r. Sąd wezwał organ do niezwłocznego (z uwagi na ustalony termin posiedzenia) oświadczenia czy udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej datowany na dzień 8 maja 2026 r., wydał decyzję odmowną lub w jakikolwiek inny sposób załatwił ww. wniosek skarżącej.

Do dnia wyrokowania, tj. 6 sierpnia 2026 r. organ nie udzielił żądanej informacji. Uczynił to dopiero w dniu 7 sierpnia 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej zwanej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Na podstawie art. 149 § 1 ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

1. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
2. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a ppsa sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei stosownie do art. 149 § 1b ppsa sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 ppsa - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa.

Natomiast, stosownie do art. 119 pkt 4 ppsa, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, a zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów (art. 120 ppsa).

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia wobec czego, skarga była dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Przepisy kpa nie mają bowiem zastosowania do udostępnienia informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu.

W związku z tym, dopuszczalność skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależniona od uprzedniego skorzystania ze środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 ppsa. Oznacza to, że w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b ppsa w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę stwierdzić należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ (podmiot zobowiązany) będąc zobligowanym do podjęcia czynności wobec wpływu wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny czy czynność nie została podjęta, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.

Przedmiotem sądowej kontroli prowadzonej wskutek skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu jest bowiem zwalczanie braku działania organu w załatwieniu sprawy i doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa.

Skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (wyroki NSA: z 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 592/10, z 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11).

Skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie uregulowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, z późn. zm. - zwana dalej: "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Na gruncie tej ustawy realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek.

Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości Sądu i nie było sporne między stronami, że Wójt Gminy Cisek jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądane informacje, jako dotyczące funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, są informacjami publicznymi.

Stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek i otwiera ustawowy termin do jego załatwienia. Jednakże, dopiero doręczenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest warunkiem powstania po stronie jego adresata obowiązku jego rozpatrzenia.

Oceniając natomiast charakter informacji objętej wnioskiem skarżącej z dnia 8 maja 2026 r. (data wpływu do organu 15 maja 2026 r.), wskazać przyjdzie, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie przykładowego katalogu wymienia najbardziej typowe kategorie informacji publicznych, w tym wskazuje wprost, że w szczególności udostępnieniu podlega informacja odnosząca się do statusu prawnego lub formie prawnej; organizacji;

przedmiocie działalności i kompetencjach; organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach; strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5; majątku, którym dysponują (art. 6 pkt 2 udip), dotycząca danych publicznych w tym m.in. treści i postaci dokumentów urzędowych, stanowisk w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej czy treści innych ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 udip). Reguły wykładni prawa dotyczącego dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji RP. Z tego też względu przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego. Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć należało zatem, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez organy dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.

Inaczej mówiąc, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Jednocześnie wyjaśnić należy, że rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegać może na:

1. - udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej;
2. - poinformowaniu wnioskodawcy odpowiednio, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdy żądanie nie dotyczy informacji mającej walor informacji publicznej, gdy organ nie jest dysponentem wnioskowanej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) lub, gdy w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
3. - odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w przypadku wystąpienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 1-2b u.d.i.p. lub w przypadku informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. niewykazaniem, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego;
4. - wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiednie czynności organ powinien podjąć w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. nie później niż w terminie dwóch miesięcy od wpływu wniosku.

Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie udostępnienia informacji o charakterze publicznym oznacza zatem sytuację, w której w ustawowym terminie 14 dni, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje odpowiednich czynności skutkujących ostatecznie rozpoznaniem wniosku lub nie podejmuje takich czynności w prawidłowo i zasadnie przedłużonym terminie 2 miesięcy. Podkreślić przy tym trzeba, że rolą sądu administracyjnego nie jest nakazanie adresatowi w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd, bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie i to na dzień wyrokowania.

W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła w dniu 15 maja 2026 r. o udostępnienie szeregu informacji dotyczących wszystkich projektów realizowanych w latach 2014 do 2026 r. przy udziale środków z UE. Niewątpliwie żądane informacje mają charakter informacji publicznych, gdyż mieszczą się w katalogu informacji, o których mowa w art. 6 u.d.i.p. i powyższe nie jest w istocie sporne między stronami postępowania.

Podkreślić w przedmiotowej sprawie należy jednak, że organ nie poinformował skarżącej - w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o ustaleniu nowego terminu załatwieniu jej sprawy i w tym tak wyznaczonym terminie, który upłynął po wniesieniu skargi do sądu i wydaniu przez Sąd wyroku, wydał dopiero decyzję w dniu 7 sierpnia 2026 r., tj. już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie.

Na gruncie kontrolowanej sprawy przedmiotem badania przez Sąd jest czy organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, tj. nie tylko ustalenie czy wnioskowane informacje miały charakter informacji publicznej ale również sprawdzenie prawidłowości zastosowania dyspozycji przepisu art. 13 udip. Organ bowiem uprawniony jest do zastosowania tzw. instytucji przedłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej, gdy zachodzą uzasadnione powody. W odmiennym przypadku przedłużenie terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie o wydłużeniu rozpoznania sprawy jest skuteczne i zwalnia organ z zarzutu bezczynności (wyrok NSA z 14 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 120/25). Zobowiązanie zatem skarżącej do wykazania interesu, w związku z oceną żądanej informacji jako przetworzonej, winno nastąpić przed upływem 14 dni od złożenia wniosku, czyli z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a powyższemu organ uchybił, gdyż dopiero w dniu 1 czerwca 2026 r. skierował do niej pismo wzywające do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie informacji przetworzonej.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że wniosek skarżącej wpłynął do organu w dniu 15 maja 2026 r. Poza tym, również wówczas i tak ostatecznie najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Nadto arbitralne stosowanie przez organy art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie może bowiem uwalniać ich od obowiązku terminowego załatwiania sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu odroczenia na okres dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (wyrok NSA z 19 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 2847/22). Redakcja art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie daje podstaw, do tego, by organ przedłużając postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej automatycznie stosował termin do 2 miesięcy. Organ zobowiązany jest do miarkowania czasu koniecznego do załatwienia sprawy. Powinien uwzględnić przy tym zakres żądanej informacji, jak i również jej charakter.

W ocenie Sądu, powiadomienie skarżącej o przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie było podjęte w ramach czasowych przewidzianych prawem i nie uwalniało organu od stanu, czy też zarzutu bezczynności, gdyż nastąpiło z naruszeniem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku.

Oceniając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. ciężar zaistniałej bezczynności, w pkt. 2 wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność Wójta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że podmiot zobowiązany podjął niezbędne czynności w celu załatwienia wniosku, mimo błędnego przekonania o zwolnieniu się z bezczynności poprzez wyznaczenie nowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 udip. Nie można zatem dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącej, czy też celowego przedłużania postępowania. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

Powołane okoliczności nie pozwalają na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa (pkt. 3 wyroku). W art. 149 § 2 p.p.s.a. przewidziano dla Sądu uprawnienie do orzeczenia z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Rozważając powyższe Sąd uznał, że nie było w niniejszej sprawie podstaw do wymierzenia organowi grzywny, gdyż bezczynność w załatwieniu wniosku nie miała charakteru rażącego, a organ pozostawał w przekonaniu, że zakres żądanej informacji ma charakter przetworzony, a brak ustosunkowania się wnioskodawczyni do jego zobowiązania zwalnia go z obowiązku udzielenia informacji. Przewidziana w ww. przepisie grzywna ma charakter dyscyplinująco-represyjny i służy "wyegzekwowaniu" od organu określonego obowiązku (załatwienia sprawy), co nie było w niniejszej sprawie konieczne.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie 4 sentencji wyroku Sąd orzekł natomiast o zwrocie kosztów postępowania, określając je na kwotę 100 zł obejmującą uiszczony w sprawie wpis sądowy oraz zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, co dało łącznie kwotę 580 zł.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).