Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Z. w W. (dalej jako: "skarżący", "Z." lub "Z."), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, jest bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu (dalej jako: "OWIF" lub "organ") w sprawie braku dokonania zmiany w rejestrze aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych w odniesieniu do apteki pn. A., znajdującej się w P. przy ul. [...], prowadzonej przez S. Sp.j w C. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia 29 marca 2021 r., nr [...], OWIF odmówił przeniesienia zezwolenia z dnia 2 listopada 2000 r., znak [...], na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w P. przy ul. [...] udzielonego spółce M. Sp. z o.o. w P. na rzecz przedsiębiorcy S. Sp.j. w C. Po rozpatrzeniu odwołań - wniesionych przez M. Sp. z o.o. w P., S. Sp. j. w C. i Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców - Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej jako: "GIF") decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr [...], uchylił decyzję pierwszoinstancyjną OWIF z dnia 29 marca 2021 r. i - orzekając reformatoryjnie -przeniósł zezwolenie wydane dla M. Sp. z o.o. w P. przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego znak [...] z dnia 2 listopada 2000 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w P. przy [...], na rzecz S. Sp. j. w C. Na wyżej opisaną decyzję reformatoryją GIF skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła [...] Okręgowa Izba Aptekarska w [...] (dalej jako: "[...]OIA").
W skardze wskazano, że organy zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia ziszczenia się przesłanek ujętych w art. 99 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2002 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 944) - dalej jako u.p.f. [...]OIA zwróciła uwagę, iż spółka S. jest członkiem grupy kapitałowej (G.) w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, której członkowie prowadzą łącznie co najmniej 4 apteki ogólnodostępne. Podniesiono również, iż zgodnie z art. 99 ust. 3a pkt 3 u.p.f. przedmiotowego zezwolenia nie wydaje się, jeżeli wnioskodawca, wspólnik lub partner spółki: jest członkiem grupy kapitałowej w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, której członkowie prowadzą łącznie co najmniej 4 apteki ogólnodostępne. [...]OIA podkreśliła, iż G. sama nie może być stroną przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w niniejszej sprawie, gdyż jest właścicielem maksymalnej prawem przewidzianej ilości aptek.
Wyrokiem z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 456/23, WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję GIF z dnia 20 kwietnia 2023 r. uchylającą w całości decyzję OWIF z 29 marca 2021 r.
Następnie – w tych okolicznościach faktycznych – pismem z 15 listopada 2024 r. Z. wniósł, za pośrednictwem WIF w Opolu, ponaglenie do GIF w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23, wydanego w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w P., przy ul. [...] na rzecz N. Sp. j. w C. Przedstawiając argumentację za zajętym stanowiskiem, Z. podniósł, iż ww. wyrok został "zlekceważony" przez spółkę S., gdyż apteka w dalszym ciągu prowadzi działalność. Powołując się na brzmienie art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., Z. zaakcentował, że z dniem wydania orzeczenia przez WSA w Warszawie, decyzje GIF nie mogą stanowić podstawy do prowadzenia aptek przez wskazanych przedsiębiorców. Zaznaczono nadto, iż prowadzenie apteki bez zezwolenia jest przestępstwem stypizowanym w art. 125 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.f. W związku z powyższy, stwierdzono, że zaistniały stan rzeczy stanowi zagrożenie dla interesu publicznego, jak i prywatnego, a nadto jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa obrotu detalicznego lekami.
W piśmie z 28 listopada 2024 r. OWIF, ustosunkowując się do wniesionego ponaglenia, wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ponaglenia, ewentualnie o wydanie postanowienia uznającego ww. ponaglenie za bezzasadne. OWIF podniósł nadto, że wnoszący ponaglenie, pomimo posiadania wiedzy, co do tego, iż wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 456/23, jest nieprawomocny, bezpodstawnie domaga się jego wykonania przez niebędący jego adresatem organ administracji publicznej – podczas gdy – jak zaznaczył – zgodnie z at. 170 p.p.s.a. dopiero orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazał równie, że art. 152 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy uchylona nieprawomocnym wyrokiem decyzja administracyjna została już wykonana z dniem jej wydania, przy czym jego ratio legis dotyczy tymczasowej ochrony interesu adresata decyzji, a nie uczestników postępowania na prawach strony, którym nie przysługuje interes prawny, a jedynie legitymacja skargowa, ponadto na jego podstawie nie można domagać się wstrzymania wykonania decyzji administracyjnych o przyznaniu stronie dochodzonego uprawnienia.
OWIF zaznaczył również, że Z. pominął znaną mu okoliczność, iż prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z 23 września 2024 r., sygn. akt [...], zostało utrzymane w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego w P. o odmowie wszczęcia dochodzenia, na skutek złożonego przez Z. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 125 ust. 2 u.p.f.
OWIF zaznaczył również, że aktualnie nie toczy się przed nim żadne postępowanie administracyjne, którego stronami byłyby podmioty będące adresatami decyzji GIF w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w P. przy ul. [...]. Wytyczne zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 456/23, adresowane są wyłącznie do GIF, jako organu drugiej instancji, którego decyzja została uchylona.
OWIF zaznaczył, iż w jego ocenie nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie nie może stanowić podstawy do dokonania zmian w Rejestrze Aptek, również w oparciu o art. 152 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowił inaczej.
W dalszych rozważaniach OWIF, na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska powoływał się na dorobek doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, odnoszący się do kwestii wykładni stosowania przepis art. 152 § 1 p.p.s.a.
W końcowych motywach rozważań OWIF stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniały żadne przesłanki do dokonania czynności materialno-technicznej, polegającej na zmianie w rejestrze aptek ogólnodostępnych, punktów aptecznych, aptek szpitalnych, aptek zakładowych oraz działów farmacji szpitalnej statusu zezwolenia, którego przeniesienia dotyczyła uchylona nieprawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie decyzja GIF. Organ przywołał także fragment uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w P., gdzie zważono, iż z chwilą kiedy decyzja GIF z 20 kwietnia 2023 r., przenosząca zezwolenie na S. Sp.j. stała się ostateczna (a stało się tak z dniem jej wydania), przeniesienie zezwolenia zostało dokonane, w następstwie czego M. Sp. z o.o. w P. utraciła uprawnienie do prowadzenie ww. apteki, a adresat decyzji nabył to uprawnienie. Zaznaczono również, iż wydanie nieprawomocnego wyroku przez WSA w Warszawie nie spowodowało, że S. Sp.j. w C. prowadzi aptekę bez wymaganego zezwolenia, gdyż nieprawomocne orzeczenie sądu administracyjnego nie wyeliminowało z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji GIF, co nastąpi dopiero po uprawomocnieniu się ww. wyroku WSA w Warszawie.
Konkludując, OWIF stwierdził, że brak jest podstaw do podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności mających na celu wykonanie ww. nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 456/23.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 r. GIF stwierdził, że Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nie dopuścił się bezczynności.
W uzasadnieniu postanowienia zaakcentowano, iż dokonanie wpisu w rejestrze aptek jest czynnością materialno-techniczną, która realizowana jest z urzędu na podstawie informacji posiadanych przez organ prowadzący rejestr, nie kreujący nowego stosunku administracyjnoprawnego. W ocenie GIF, dokonanie wpisu w rejestrze aptek nie może być uznane na sprawę administracyjną, podlegającą załatwieniu w myśl art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.), dalej jako: K.p.a. Konstatując GIF stwierdził, że Z. co prawda zasadnie przyjął, iż na skutek wydania wyroku przez WSA w Warszawie S. Sp.j. nie może korzystać z zezwolenia, jako że stosownie do art. 152 p.p.s.a. czasowo nie wywołuje ono skutków prawnych, to niemożliwym jest stwierdzenie dopuszczenia się przez OWIF bezczynności, gdyż na gruncie przedstawionego stanu faktycznego nie wystąpiła sprawa administracyjna do załatwienia.
Pismem z 14 kwietnia 2026 r. Z. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu opisaną na wstępie skargę na bezczynność OWIF w związku z zaniechaniem dokonania – w odniesieniu do apteki pn. A., znajdującej się w P. przy ul. [...] prowadzonej przez S. Sp.j. w C. – zmian w rejestrze aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych odzwierciedlających aktualny stan prawny wynikający z wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23, uchylającego decyzję GIF z 20 kwietnia 2023 r. w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
Skarżący, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wniósł o zobowiązanie OWIF do dokonanie w określonym terminie – nie dłuższym niż 1 miesiąc, zmian w rejestrze aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych odzwierciedlających aktualny stan prawny w związku z wydaniem ww. wyroku, przez wykreślenie wpisu dotyczącego ww. apteki, zgodnie z którym spółce S. przysługuje ważne i skuteczne zezwolenie na prowadzenie tych aptek, względnie dokonanie wpisu, z którego wynikałoby, iż na skutek wydania wyroku decyzja w przedmiocie przeniesienia na Spółkę zezwolenia na prowadzenie apteki nie wywołuje.
Ponadto na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. § 1a p.p.s.a. skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która to miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Autor skargi podniósł także, iż w na gruncie niniejszej sprawy, na skutek zapadłego orzeczenia z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23, odpadła skuteczność podstawy prawnej wpisu dotyczącego przeniesienia na spółkę S. zezwolenia na prowadzenie apteki, tym samym bezskuteczny stał się wpis o przeniesieniu przedmiotowego zezwolenia.
Skarżący zaznaczył nadto, iż organ zobowiązany był do usunięcia wpisu z rejestru jako nieodpowiadającemu rzeczywistemu stanowi prawnemu bądź ewentualnie co najmniej dokonać stosownej adnotacji w rejestrze. Zaznaczono, że w opisany sposób [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we W., który po uwzględnieniu skargi i uchyleniu decyzji o przeniesieniu zezwolenia przez WSA w Warszawie, działając na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a., dokonał stosownej zmiany w rejestrze aptek, ujawniając, że apteka "T." we W. przy ul. [...] jest czasowo nieczynna.
W ocenie skarżącego zaniechanie organu ma charakter rażącego naruszenia prawa, albowiem obowiązek dokonania zmian w rejestrze wynika wprost z przepisów prawa. Skarżący zaakcentował nadto, że bezczynność organu ma charakter ciągły i trwa od chwili dokonania przez OWIF stosownych zmian w rejestrze, zgodnych z aktualnym stanem prawnym wynikającym z wydanego przez WSA w Warszawie wyroku.
W dalszej kolejności autor skargi wskazał, iż art. 152 § 1 p.p.s.a. ustanawia zasadę, zgodnie z którą uwzględnienie skargi skutkuje czasowym, do momentu uprawomocnienia się wyroku, pozbawieniem zaskarżonego aktu lub czynności skutków prawnych. Skarżący zauważył również, że art. 152 § 1 p.p.s.a. odnosi się do skutków prawnych aktów lub czynności, a nie wyłącznie do ich wykonalności, co ma szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji administracyjnych. Przeniesienie zezwolenia, o którym mowa w art. 104a u.p.f. następuje na rzecz podmiotu, który dotychczas takiego zezwolenia nie posiadał, a w konsekwencji przeniesienie zezwolenia jest równoznaczne z jego udzieleniem adresatowi decyzji. Zdaniem skarżącego, opisany wyżej skutek – polegający na uzyskaniu i wykonywaniu uprawnienia do prowadzenia apteki wynikającego z udzielonego zezwolenia – ulega czasowemu zniesieniu na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a. z chwilą wydania wyroku uwzględniającego skargę.
Skarżący wyjaśnił również, iż brak wywoływania skutków prawnych przez uchyloną decyzję w związku z jej uchyleniem przez wojewódzki sąd administracyjny następuje z mocy prawa, bez konieczności wydawania dodatkowych rozstrzygnięć przez sąd.
Skarżący podniósł również, że zastosowanie art. 152 p.p.s.a. w stosunku do decyzji GIF nie wyłącza okoliczność, że decyzja stała się ostateczna a zezwolenie zostało przeniesione i nowy podmiot nabył prawo do prowadzenia apteki. Skarżący podkreślił w związku z powyższym, iż skoro uwzględnienie skargi powoduje, że decyzja GIF nie wywołuje skutków prawnych to zezwolenie przeniesione na nowy podmiot nie może być traktowane jako skutecznie przeniesione. Autor skargi zwrócił uwagę na fakt, że moment, w którym decyzja uzyskała przymiot ostateczności, nie jest tożsamy z jej wykonaniem w sensie realizacji przez jej adresata przyznanego tą decyzją uprawnienia.
W motywach skargi jej autor zaakcentował przy tym, iż w sytuacjach wydania nieprawomocnego wyroku oraz jego uprawomocnienia, konsekwencje w zakresie braku wywoływania skutków prawnych przez decyzję GIF kształtują się identycznie. W przypadku nieprawomocnego orzeczenia sądu – brak skutków prawnych decyzji wynika z art. 152 § 1 p.p.s.a. i ma charakter tymczasowy, z kolei przy uprawomocnieniu się wyroku brak wywoływania przez uchyloną decyzję skutków prawnych wynikałby z trwałego jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
W dalszej kolejności wskazał autor skargi, iż skoro wyrokiem WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23, wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję GIF z 20 kwietnia 2023 r. to spółka S. nie posiada skutecznego zezwolenia na prowadzenie apteki, a zatem nie jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia działalności aptecznej w zakresie objętym tym zezwoleniem. Tym samym wpis w rejestrze, który wskazuje na ważne i skuteczne zezwolenia do prowadzenia działalności aptecznej przez spółkę S., stał się niezgodny z aktualnym stanem prawnym. Powyższe, w ocenie skarżącego, determinuje obowiązek OWIF, jako organu prowadzącego rejestr, dokonania z urzędu odpowiednich zmian w ww. rejestrze, odzwierciedlających skutki prawne wydania wyroku. Opisany obowiązek, spoczywający na OWIF, wynika z art. 107 ust. 1 u.p.f.
W końcowych motywach skargi jej autor uzasadnił swoją legitymację do jej wniesienia do sądu administracyjnego. Podał, iż Z. jest organizacją społeczną, której działalność statutowa obejmuje sprawy związane z funkcjonowaniem rynku aptecznego oraz przestrzeganiem przepisów regulujących prowadzenie aptek, a ponadto brał on czynny udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz w późniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym przed WSA w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę OWIF wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyczerpująco przedstawił stan faktyczny sprawy. Organ podkreślił, że apteka ogólnodostępna przy ul. [...] w P. z dniem wydania przez GIF decyzji z 20 kwietnia 2023 r., uchylającej w całości decyzję OWIF z 29 marca 2021 r. pozostaje aktywna w Rejestrze Aptek, a podmiotem ją prowadzącym jest S. Sp.j. w C. W dalszej zaś kolejności OWIF zaakcentował, że nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23, nie może stanowić podstawy do dokonania zmian w Rejestrze Aptek, również w oparciu o art. 152 § 1 p.p.s.a., uchylenie decyzji nie oznacza, że decyzja taka przestaje istnieć w obrocie prawnym. Organ objaśniając ratio legis przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a. wskazał, że służy on zabezpieczeniu interesów strony, której praw i obowiązków dotyczyła zaskarżona czynność lub akt, w szczególności chronić ją przed nieodwracalną szkodą mogącą powstać w wyniku wykonania zaskarżonej czynności lub aktu w okresie do uprawomocnienia się wyroku.
W dalszej części rozważań odpowiedzi na skargę, organ powielił argumentację przedstawioną w piśmie z 28 listopada 2024 r., w którym ustosunkował się do wniesionego przez skarżącego ponaglenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Rozważania natury prawnej należy poprzedzić wskazaniem, że na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej nadal: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).
Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Poza tym należy wskazać, iż Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.
Oceniając zasadność skargi stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania sądowego, w ocenie składu orzekającego nie zasługiwała ona na uwzględnienie.
Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., sąd może rozpoznać sprawę ze skargi na bezczynność w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W takim właśnie trybie została rozpoznana skarga złożona w niniejszej sprawie na bezczynność OWIF w przedmiocie zaniechania dokonania zmian w rejestrze aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych.
Jednocześnie Sąd, działając na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a., uwzględnił, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że wniesienie takiej skargi należy poprzedzić ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 169 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., przy czym skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy też negatywne, a nawet – czy ponaglenie zostało rozpoznane. Wystarczające jest wykazanie samego faktu wniesienia przez stronę skarżącą stosownego ponaglenia.
W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że w niniejszej sprawie strona skarżąca, przed złożeniem skargi do sądu dopełniła powyższego wymogu wnosząc do organu pismo z dnia 15 listopada 2024 r., w którym wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. w sprawie wykonania wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23. Tym samym, skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez uprawniony podmiot, jako mieszcząca się w kognicji sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie.
Zdaniem Sądu na Opolskim Wojewódzkim Inspektorze Farmaceutycznym w Opolu nie ciążył po wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23, obowiązek wprowadzenia zmiany statusu apteki położonej w P. przy ul. [...], prowadzonej przez S. Sp.j.
W konsekwencji organowi nie sposób było zarzucić organowi pozostawania w zarzuconej skargą bezczynności.
Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od zaznaczenia, że przeprowadzona ocena legalności wykazała, że skarga nie jest zasadna co do zarzutu bezczynności organu.
Wyjaśnić przyjdzie, że przepisy p.p.s.a. nie określają na czym polega stan bezczynności. Wykładając treść tego pojęcia przyjąć jednak należy, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Takie rozumienie pojęcia "bezczynności" pozostaje w zgodzie z jego legalną definicją wynikającą z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., wg której przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia to, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca.
Oceniając działanie organów w kontekście bezczynności uwzględnić natomiast trzeba, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie, przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis ten jest powiązany z określonym w art. 35 § 2 k.p.a. obowiązkiem załatwieniem sprawy niezwłocznie, w terminach określonych w art. 35 § 3, § 3a i § 4 k.p.a., do których zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.
Jeżeli zatem sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów do jej załatwienia organ powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest natomiast zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).
Bezczynność zachodzi zatem wtedy, gdy sprawy nie załatwiono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Oznacza ona stan, gdy organ mimo istnienia ustawowego obowiązku, w prawnie ustalonym terminie, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Związana jest ona z brakiem aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązaniem się z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia.
W konsekwencji przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga taka stanowi środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie organu. Sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Dla stwierdzenia bezczynności organu, jak już zaznaczono, nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca.
W ocenie Sądu, aprobując stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 930/20 oraz wyroku WSA w Białymstoku z 4 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Bk 88/25, wskazać należy, że zmiana danych w rejestrze aptek polegających jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Rejestr zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.p.f. zawiera szereg informacji dotyczących podmiotu wpisanego do rejestru, określonych w art. 107 ust. 2 u.p.f. tej ustawy, w tym także dotyczących posiadania zezwolenia na prowadzenie apteki i ewentualne jego cofnięcia czy wygaśnięcia. Wpisanie apteki do Rejestru aptek oznacza, że funkcjonuje ona na podstawie zezwolenia a więc legalnie sprzedaje produkty lecznicze i wyroby medyczne. Każdy zainteresowany może sprawdzić w Rejestrze czy apteka działa legalnie. W sytuacji gdy w Rejestrze aptek figuruje wpis "apteka nieaktywna" to oznacza, że nie posiada ona ważnego zezwolenia a więc nie może prowadzić obrotu lekami i wyrobami medycznymi.
Część podmiotów (np. dostawcy leków) może odstąpić od kontaktów handlowych z taką apteką gdyż nie chce mieć problemów związanych z dostawami produktów do apteki działającej nielegalnie (nie mającej zezwolenia na obrót lekami i wyrobami medycznymi). Mając na uwadze na powyższe stwierdzić należy, że dokonanie w rejestrze zmian bez wątpienia rzutuje na sferę prawną tego podmiotu a tym samym jest to czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Zapisy ustawowe wskazują, że wpisy są następcze w stosunku do takich zdarzeń jak zezwolenie na prowadzenie apteki, przeniesienie apteki, cofnięcie zezwolenia czy wygaszenie zezwolenia. Bezspornym jest też, że w świetle przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne o zezwoleniu na prowadzenie apteki, przeniesieniu apteki, cofnięciu zezwolenia czy stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia, rozstrzyga się w postępowaniu administracyjnym kończącym się wydaniem stosownej decyzji, przy czym musi to być decyzja ostateczna. Zdaniem składu orzekającego nie można także tracić z pola widzenia waloru prawomocności takiej decyzji, albowiem rejestr zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych jest nie tylko narzędziem, które pozwala na monitorowanie i kontrolę działalności aptek, a także zapewnia transparentność w zakresie udzielania zezwoleń na ich prowadzenie, ale także kształtuje uprawnienia podmiotu tam widniejącego.
Celem rejestru, (do którego wpisy mają charakter deklaratoryjny) jest przede wszystkim informowanie potencjalnych klientów aptek, czy mogą w danym momencie zrealizować receptę w konkretnej aptece, czy punkcie aptecznym. Ponadto zasadniczym zadaniem rejestru jest umożliwienie sprawdzenia uprawnienia danego podmiotu do prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Apteka ogólnodostępna może być prowadzona tylko na podstawie uzyskanego zezwolenia na prowadzenie apteki (art. 99 ust. 1 u.p.f.). Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego (art. 99 ust. 2 u.p.f.).
Tym samym - wbrew argumentacji skarżącego - przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. nie dawał Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu w Opolu podstaw do wprowadzenia w rejestrze ogólnodostępnych aptek zmiany statusu apteki usytuowanej w P. przy ulicy [...]. Zwłaszcza, że postanowieniem z 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt V SA/WA 1456/23, WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji GIF z 20 kwietnia 2023 r.
Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem "w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej". Bezspornym jest, że celem art. 152 § 1 p.p.s.a. jest ochrona tej strony postępowania, która jest adresatem decyzji administracyjnej w trakcie niezakończonego dwuinstancyjnego postępowania sądowego. W konsekwencji przepisu tego nie można stosować automatycznie, ale jego zastosowanie wymaga każdorazowo rozstrzygnięcia z uwzględnieniem charakteru aktu lub czynności, a także stanu faktycznego danej sprawy. Zapewnienie ochrony tymczasowej, obowiązującej pomiędzy uwzględnieniem przez sąd skargi, a uprawomocnieniem się orzeczenia, ze względu na oczekiwanie na zaistnienie skutków związanych z prawomocnym orzeczeniem WSA, które znoszą potrzebę jej zastosowania.
W orzecznictwie NSA wskazuje się, iż regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Podobnie bowiem jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3, tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie (por. wyrok NSA z 14 października 2022 r., sygn. akt I FSK 1158/22). Odróżnić należy również wstrzymanie wykonalności uchylonej decyzji na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a., a więc wynikające z przepisów ustawy wstrzymanie skutków prawnych tej decyzji, od utraty przez uchyloną decyzję bytu prawnego. O ile wstrzymanie skutków następuje już po wydaniu wyroku przez sądu, o tyle utrata bytu prawnego następuje dopiero po uprawomocnieniu się wyroku.
Podkreślenia i powtórzenia wymaga także, że WSA w Warszawie postanowieniem z 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt V SA/WA 1456/23, odmówił wstrzymania wykonania decyzji GIF z 20 kwietnia 2023 r.
W ocenie składu orzekającego o pozostawaniu w bezczynności przez OWIF nie może decydować nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23.
Sąd przychyla bowiem się do stanowiska dominującego w judykaturze i literaturze przedmiotu, zgodnie z którym zastosowanie art. 152 § 1 p.p.s.a. w przypadku wyroku uchylającego decyzję o przeniesieniu zezwolenia stałoby w sprzeczności z interesem stron tego postępowania. Nie spełniałoby więc funkcji gwarancyjnej, rozumianej jako podjęcie odpowiednich i skutecznych działań zaradczych, ograniczających ryzyko narażenia strony postępowania na ponoszenie negatywnych konsekwencji wynikających z kwestionowania mocy obowiązującej aktów i czynności administracyjnych, wpływających bezpośrednio na jej sytuację prawną, do momentu prawomocnego zakończenia postępowania. Wprost przeciwnie powodowałoby dla strony dodatkowe ryzyko związane z wprowadzeniem stanu niepewności prawnej, mogącej narazić stronę na straty ekonomiczne związane z zakłóceniem prowadzenia bieżącej działalności, która to działalność została rozpoczęta na podstawie decyzji, która została już wykonana w momencie przeniesienia zezwolenia (zob. wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 773/21, czy wyrok WSA we Wrocławiu z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 147/24 oraz orzeczenia tam wskazane, a także: J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz,wyd. V, Warszawa 2011, komentarz do art. 152; Dauter B., Niezgódka-Medek M., Kabat A., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX2021; Knysiak-Sudyka H., Romańska M., Woś T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 152, LEX; Piecha J., Skutki uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na sprzeciw Ministra Sprawiedliwości w sprawie wpisu na listę radców prawnych, "Radca Prawny. Zeszyty Naukowe" 2023, nr 1; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz,red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2023, Legalis; Sawuła R., Stosowanie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "Państwo i Prawo" 2004, z. 8.).
Kierując się więc wykładnią celowościową ww. przepisu należy uznać, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy powoływanie się przez organ na art. 152 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania z uwagi na brak warunków oraz adresata pozwalających na zastosowanie ww. przepisu z zachowaniem celu regulacji, jakim jest ochrona strony postępowania. Stosowanie ww. przepisu nie może powodować negatywnych skutków, zwiększających ryzyko związane z istnieniem stanu niepewności prawnej do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Celem omawianej regulacji jest zawieszenie oddziaływania zaskarżonych aktów lub czynności administracyjnych w sposób pozwalający na zabezpieczenie interesu strony poprzez utrzymanie statusu quo do momentu otrzymania prawomocnego rozstrzygnięcia. Instytucję z art. 152 p.p.s.a. należy odróżnić od instytucji wykonania wyroku, czyli wykonania przez organy administracji wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku. Zasadniczym celem regulacji z art. 152 nie jest "przywrócenie stanu poprzedniego" (por. wyrok NSA z 29 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 759/11).
Przepis ten, zdaniem Sądu, nie mógł stanowić podstawy dla dokonania wpisu w rejestrze, którego efektem faktycznym było uniemożliwienie dalszego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, która to apteka została przecież uprzednio wpisana do rejestru przez organ na podstawie ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego przenoszącej zezwolenie do prowadzenie tego rodzaju apteki na stronę i w sytuacji, w której nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w sposobie jej działania i nie cofnięto jej zezwolenia.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1456/23, jest – co ważne – wyrokiem nieprawomocnym, natomiast potencjalne, żądane przez skarżącego działanie OWIF w tej sprawie spowodowałoby, że w efekcie wywołałby on skutki prawne wyroku prawomocnego, z czym nie można się zgodzić. Nadto postanowieniem z 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt V SA/WA 1456/23, WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji GIF z 20 kwietnia 2023 r.
Nadmienić należy, że w rozpoznawanej sprawie, z chwilą kiedy decyzja stała się ostateczna, przeniesienie zezwolenia zostało dokonane. Poprzedni przedsiębiorca farmaceutyczny utracił uprawnienie do prowadzenia apteki, a adresat decyzji je nabył. W konsekwencji uprawniony organ dokonał wpisu apteki do rejestru, a apteka rozpoczęła działalność, tym samym skarżąca zrealizowała otrzymane zezwolenie. Za w pełni uprawnione należy uznać stwierdzenie, że decyzja wydana na podstawie art. 104a u.p.f. należy do tego typu decyzji, wobec których nie ma możliwości zastosowania art. 152 § 1 p.p.s.a. w sposób przedstawiony przez organ, jako decyzji już wykonanych, które wywołały skutki prawne w niej określone. Interpretacja przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a. polegająca na możliwości zastosowania ochrony tymczasowej do decyzji zrealizowanych stoi w sprzeczności z celem, dla którego instytucja ochrony tymczasowej została wprowadzona i powoduje cofnięcie uprawnienia otrzymanego decyzją ostateczną, która to decyzja została poprzedzona dwuinstancyjnym postępowaniem administracyjnym a cofnięcie uprawnienia następuje za pomocą podjęcia czynności materialno-technicznej.
Zasadą bowiem jest, iż wpisy do rejestrów maja charakter deklaratoryjny, potwierdzają na zaistniały już stan prawny. Prawa i obowiązki dotyczące podmiotów prowadzących apteki wynikają m.in. z decyzji o udzieleniu zezwolenia, jego cofnięciu lub zmianie i powstają, co do zasady, w momencie doręczenia decyzji ich adresatom. W świetle wykładni celowościowej przepisu należy uznać, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy powoływanie się przez skarżącego na art. 152 § 1 p.p.s.a. nie znajdzie zastosowania. Stosowanie przepisu nie może powodować negatywnych skutków dla chronionego przepisem interesu adresata uchylonej decyzji jedynie organu, zwiększających ryzyko związane z istnieniem stanu niepewności prawnej do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny.
Podsumowując dotychczas podniesione jawi się konstatacja, że przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. nie mógł stanowić podstawy dla dokonania wskazanych w skardze zmian w Rejestrze ogólnodostępnych aptek, którego efektem faktycznym byłoby uniemożliwienie dalszego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, która to apteka została uprzednio wpisana do rejestru przez organ na podstawie ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego przenoszącej zezwolenie do prowadzenie tego rodzaju apteki na stronę. Odmienna wykładnia przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a. doprowadziłaby do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności aptecznej przez S. Sp.j. w C. na podstawie nieprawomocnego jeszcze wyroku sądu administracyjnego, co rodzić mogłoby niepożądane skutki dla adresata decyzji o przeniesieniu pozwolenia.
W ocenie składu orzekającego argumentacja przedstawiona w skardze, jakoby przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. nakładałby na OWIF obowiązek dokonania odpowiednich zmian w rejestrze aptek nie licuje z ratio legis instytucji unormowanej w art. 152 § 1 p.p.s.a.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy na podkreślenie zasługuje fakt, iż w czasie wyrokowania przez WSA w Warszawie decyzja GIF z 20 kwietnia 2023 r. była już wykonana, bowiem przeniesienie przedmiotowego pozwolenia nastąpiło w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej Nieprawomocny wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego uchylający ostateczną decyzję administracyjną nie daje organom administracji farmaceutycznej podstaw do podejmowania działań zmierzających do zawieszenia działalności apteki, takich jak zmiana statusu apteki w rejestrze aptek. Działania takie, podejmowane na podstawie nieprawomocnego wyroku, są pozbawione podstawy prawnej. Nadmienić należy, że w kontekście decyzji o przeniesieniu zezwolenia na prowadzenie apteki skutek prawny został zrealizowany w momencie uzyskania ostateczności decyzji GIF z 20 kwietnia 2023 r., co czyni zastosowanie ochrony tymczasowej bezprzedmiotowym.
Nie można także tracić z pola widzenia, czego nie dostrzega jednak strona skarżąca, że postanowieniem z 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt V SA/WA 1456/23 WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji GIF z 20 kwietnia 2023 r.
Z opisanej powyżej sekwencji danych ustalić można zatem, że przeniesienie na rzecz S. Sp.j. w C. zezwolenia na prowadzenie ogólnodostępnej apteki usytuowanej w P. przy ul. [...] nie zostało w sposób prawomocny podważony. Ponadto, jak wynika z informacji z systemu CBOSA, wyrok ze sprawy zarejestrowanej pod sygn. akta V SA/Wa 1456/23 nie stał się prawomocny.
Zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, nakazuje, aby przepisy prawa były jasne, przejrzyste i nie budziły wątpliwości co do ich zastosowania. W kontekście decyzji o przeniesieniu zezwolenia na prowadzenie apteki należy przyjąć, że skutek prawny został zrealizowany w momencie uzyskania ostateczności decyzji GIF z 20 kwietnia 2023 r., co czyni zastosowanie ochrony tymczasowej bezprzedmiotowym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji wyroku.
Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.