Uzasadnienie
Skarga D. M. (dalej: "skarżący") dotyczy bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (dalej: "organ" lub "NUS") w sprawie wydania zaświadczenia.
Z akt sprawy wynika, że skarżący 5 maja 2026 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia w sprawie zwolnienia od podatku. NUS postanowieniem z 11 maja 2026 r. nr 2814-SOB.4054.544.2026 odmówił wydania zaświadczenia.
W skardze na bezczynność NUS złożonej do tut. Sądu z 13 maja 2026 r. skarżący zarzucił organowi bezczynność polegającą na niewydaniu żądanego zaświadczenia w terminie 7 dni. Na tej podstawie skarżący wnosił o stwierdzenie, że: Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; nakazanie organowi wydania poprawnego zaświadczenia w terminie 2 dni; zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej oraz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o je oddalenie, wskazując, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż we właściwym terminie wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Termin do wniesienia skargi na bezczynność określa art. 53 § 2b ppsa, stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z akt sprawy rozpoznawanej przez Sąd pod sygnaturą I SA/Ol 316/26 wynika, że skarżący złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie zażalenie na postanowienie NUS z 11 maja 2026 r. nr 2814-SOB.4054.544.2026 o odmowie wydania zaświadczenia. Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie postanowieniem z 29 lipca 2026 r. 2801-IOD.4054.2026 utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS. Tym samym wyczerpane zostały w tej sprawie środki zaskarżenia.
Skarżący nie skorzystał jednak z prawa do wniesienia ponaglenia na bezczynność NUS, czyli organu właściwego w sprawach dotyczących wydawania zaświadczeń. Na podstawie art. 141 § pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Zgodnie z § 2 tego artykułu organ, do którego skierowano ponaglenie, uznając je za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1131 z późn. zm.) wynika, że dyrektor izby administracji skarbowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do naczelnika urzędu skarbowego i naczelnika urzędu celno-skarbowego.
Wobec tego, przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność należało złożyć ponaglenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie, tj. do organu wyższego stopnia.
Wobec braku stosownego ponaglenia skarga na bezczynność nie spełniła wymogu przewidzianego w art. 53 § 2b ppsa.
Przesłanki odrzucenia skargi wymienione zostały w art. 58 § 1 ppsa, a w tym w pkt 6 wskazano, że skarga podlega odrzucenie jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż z uwagi na brak ponaglenia nie było możliwe wniesienie skargi na bezczynność.
Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa uznał skargę za niedopuszczalną.