Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20, wskutek skarg M.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2016 rok, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia sprawy, stwierdził, że Burmistrz Gminy i Miasta dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Burmistrzowi Gminy i Miasta grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 814 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skarżąca, działając przez pełnomocnika, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w zakresie zasądzonych kosztów postępowania, zawartym w punkcie 4 wyroku, wniosła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 1332 zł, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 240 zł tytułem postępowania zażaleniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez WSA w Gorzowie Wlkp. w tym do rozpoznania wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że Sąd nie uwzględnił całości kosztów sądowych oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego związanego ze skargami.
Postanowieniem z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 tut. Sąd uchylił pkt 4 wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt I SAB/Go 8/20, zasądził od Burmistrza Gminy i Miasta na rzecz skarżącej M.T. kwotę 1333 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Pismem z dnia [...] października 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie ww. wyroku w zakresie dotyczącym przyznania skarżącej sumy pieniężnej albowiem zdaniem skarżącej brak orzeczenia w tym zakresie oznacza, że Sąd nie orzekł o całości skarg.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 tut. Sąd odmówił uzupełnienia wyroku. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że sentencja wydanego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a w uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił powody takiego sformułowania rozstrzygnięcia. Oznaczało to, że Sąd orzekł o całości skarg, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do uzupełnienia wyroku. Ponadto nadmienił również, że Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku rozważył kwestię przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Na stronie 13 uzasadnienia Sąd wskazał, że nie znalazł on podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej.
Na powyższe postanowienie skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła zażalenie. Wskazała, że nie kwestionuje faktu, że Sąd I instancji w uzasadnieniu w sposób klarowny dał wyraz swojemu stanowisku w tym przedmiocie. Niemniej jednak nie zawarł w sentencji orzeczenia w tym zakresie żadnego rozstrzygnięcia. W konsekwencji, w ocenie skarżącej, strona skarżąca obecnie nie ma możliwości kwestionowania odmowy przyznania sumy pieniężnej skargą kasacyjną z powodu braku substratu zaskarżenia.
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2021 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 tut. Sąd uchylił w całości postanowienie z dnia 2 grudnia 2020 r. uznając, że wniesione zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 157 § 1a P.p.s.a. wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).
Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Ponadto stosownie do treści art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Sąd uznał za zasadne uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go poprzez dodanie pkt 5 o treści "W pozostałej części skargę oddala". Punkt ten dotyczy w istocie oddaleniu wniosku o przyznanie skarżącej sumy pieniężnej. W zażaleniu na postanowienie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 pełnomocnik strony skarżącej słusznie bowiem zauważył, że dla prawidłowości kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku konieczne jest sformułowanie w jego sentencji rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Sąd II instancji w przypadku uznania stanowiska strony co do przyznania sumy pieniężnej za uzasadnione nie miałby bowiem możliwości uchylenia wyroku tylko w tej części.
Zauważyć należy, ze z art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej zależy od uznania sądu. O przyczynach, dla których Sąd nie uwzględnił wniosku strony skarżącej, wskazano na stronach 13-14 uzasadnienia wyroku z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20, cyt.: "Pomimo wniosku skarżącej w tym zakresie, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. stanowi szczególnego rodzaju zadośćuczynienie za stan bezczynności czy też przewlekłości organu. Zasądzona suma pieniężna ma zrekompensować, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbek jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji.
W związku z tym nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do uszczerbku wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3271/19, z 23 września 2020 r. sygn. akt I OSK 434/20).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca uzasadniając wniosek przyznanie sumy pieniężnej wskazała, że postępowanie w którym skarżony organ działa opieszale i jest bezczynny dotyczy znacznych sum pieniężnych i przez cały ten okres skarżąca pozostaje w niepewności co do swojej sytuacji prawnej. Uwypukliła przy tym fakt, że na złożenie wniosku o wszczęcie przedmiotowego postępowania miała krótki, miesięczny zawity termin, którego przekroczenie wiązałoby się dla niej z konsekwencją niemożności dochodzenia zmiany ostatecznej decyzji skarżonego organu. Ponadto wskazała, że postępowanie podatkowe dotyczy zobowiązania podatkowego za rok 2016, co w praktyce oznacza, że skarżąca na ustalenie prawidłowej wysokości należności podatkowej oczekuje ok 5 lat w tym ponad rok na skutek opieszałości skarżonego organu.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności nie świadczą jednak o tym, że skarżąca na skutek bezczynności i przewlekle prowadzonego przez organ postępowania poniosła rzeczywistą stratę majątkową, czy też szkodę spowodowaną takim działaniem organu. Natomiast sama okoliczność, że organ był bezczynny i przewlekle prowadził postępowanie nie przesądza o przyznaniu sumy pieniężnej skarżącej."
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 i § 3 w zw. z art. 149 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.