Uzasadnienie
K.B. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej wniósł w dniu [...] września 2010 r. skargę na bezczynność tego organu polegającą na niezałatwieniu w terminie spraw w postępowaniu odwoławczym z wniosków o wznowienie postępowań dotyczących ostatecznych decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. W niniejszej sprawie skarżący zarzucał Dyrektorowi Izby Skarbowej bezczynność w postępowaniu odwoławczym od decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmawiającej (w wyniku wznowienia postępowania) uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2005 r.
W związku z powyższym skarżący wnosił o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt oraz domagał się zobowiązania wyżej wymienionego organu do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych niezałatwienia sprawy w rozsądnym terminie. Skarga zawierała też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postępowanie odwoławcze jest prowadzone od ponad trzech miesięcy, do chwili złożenia skargi stronom nie doręczono zawiadomień o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, co potwierdza, że Izba Skarbowa nie jest zainteresowana zakończeniem postępowań w rozsądnym terminie. Nadto termin ten może być wielokrotnie przedłużany "z powodów abstrakcyjnych", z powołaniem się przez organ na art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej.
Skarżący wskazał, że skorzystał z uprawnienia do złożenia ponaglenia do organu wyższego stopnia, zatem skarga stała się dopuszczalna.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi twierdząc, że podniesiony przez skarżącego K.B. zarzut bezczynności organu jest bezpodstawny.
W dniu 29 listopada 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej, w którym organ ten podał, że w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. Doręczenie wyżej wymienionej decyzji nastąpiło w dniu 16 listopada 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem doręczenia skargi organowi powstaje uprawnienie tego organu do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. Jest to w świetle przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jedyna możliwość podjęcia przez organ władczego rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Podstawę prawną autokontroli stanowi samoistnie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. Jedyny warunek, jaki musi być spełniony przez organ, to uwzględnienie skargi w całości. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. odnosi się do skargi na akty lub czynności, a także do skargi na bezczynność organów w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a cyt. ustawy. Uwzględnienie w całości skargi na bezczynność w drodze autokontroli oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności.
Jednocześnie należy mieć na względzie, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tzn. gdy przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W szczególności sprawa sądowaoadmnistracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli. Wydanie aktu administracyjnego lub podjęcie czynności po wniesieniu skargi na bezczynność oznacza, że sąd nie będzie mógł uwzględnić skargi na zasadzie art. 149 P.p.s.a., zgodnie z którym uwzględniając skargę zobowiązałby organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyniku aktywności organu po wniesieniu skargi przestaje istnieć przedmiot skargi, którym w niniejszej sprawie jest bezczynność organu, co oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte skargą na bezczynność, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Taką inną przyczyną bezprzedmiotowości jest wydanie stosownego rozstrzygnięcia przez organ administracyjny po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność tego organu, wydał stosowną decyzję w trybie odwoławczym. Tym samym nastąpił skutek dotyczący istoty żądania skargi na bezczynność, gdyż uwzględnienie skargi w tym przypadku mogłoby wyrażać się jedynie w zobowiązaniu organu do załatwienia sprawy odwołania w określonym terminie.
Zatem w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu wyda on odpowiedni akt administracyjny, co do którego pozostawał w bezczynności, dane postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność organu, jako bezprzedmiotowe, powinno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
(-) Alina Rzepecka (-) Krystyna Skowrońska-Pastuszko (-) Anna Juszczyk-Wiśniewska