Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lipca 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Bydgoszczy w zakresie wydania decyzji w przedmiocie dofinansowania.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 21 września 2026 r. wezwano stronę skarżącą do wyjaśnienia czy przed wniesieniem skargi do Sądu składała ponaglenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a w przypadku złożenia przedmiotowego ponaglenia o nadesłanie jego kserokopii lub odpisu z dowodem jego nadania lub złożenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Również zarządzeniem z dnia 21 września 2026 r. wezwano pełnomocnika organu do udzielenia w terminie 7 dni informacji czy przed wniesieniem skargi do Sądu strona skarżąca składała ponaglenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a w przypadku jego złożenia do nadesłania kserokopii lub odpisu ponaglenia.
Pismem z dnia 23 września 2026 r. pełnomocnik organu poinformował, że organ nie posiada dokumentu, o którym mowa w wezwaniu, a także, że żadne z wnoszonych pism przez stronę skarżącą, w toku całego postępowania administracyjnego nie wywołało skutków prawnych ponaglenia, jako że nie spełniało wymogów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.
W piśmie z dnia 1 października 2026 r. skarżący wskazał, że przesyła dokumenty zawierające pełną historię wnoszonych skarg i pism odwoławczych z lat ubiegłych. Do pisma załączył m.in. pisma, zawiadomienia i postanowienia dotyczące dofinansowania za lata 2016, 2017 i 2019 oraz kopię uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z dnia [...] nr [...], którą to uznano skargę wniesioną przez skarżącego na działania MOPS w Bydgoszczy tj. brak przekazania odwołania od decyzji dotyczącej odmowy dofinansowania do turnusów rehabilitacyjnych z 2013 i 2014 r. za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 p.p.s.a. tj., gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 – bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 – przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.
Powyższy warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony, albowiem jak wynika z akt administracyjnych, ze skargi, odpowiedzi na skargę, a także z pism procesowych nadesłanych przez skarżącego (k. 19 akt sądowych) i przez organ (k. 16 akt sądowych) przed wniesieniem skargi strona skarżąca nie złożyła ponaglenia do właściwego organu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.