Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. odmawiająca D.K. (dalej: strona, skarżący) umorzenia zaległości podatkowej w przedmiocie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.
Wraz ze skargą na ww. decyzję skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z 10 lutego 2015 r. Jako uzasadnienie swojego żądania strona podniosła, że wykonanie decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej spowoduje nieodwracalne skutki dla sytuacji materialnej i życiowej rodziny wnioskodawcy. Skarżący wyjaśnił, że obecnie nie dysponuje środkami, które umożliwiłyby spłatę zobowiązania podatkowego. Nie jest w stanie także ich pozyskać. Ze względu na bardzo niskie dochody zmuszony został do wyjazdu za granicę. Ponadto strona wskazała, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego i ustanowił hipotekę przymusową na nieruchomości skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w postanowieniu z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06, w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r. II FZ 580/05, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazania wymaga, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej. Zatem, podzielając przedstawione powyżej poglądy, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie nosi znamion wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z treści powołanego przepisu wynika natomiast, że decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie w postaci umorzenia zaległości podatkowej nie nakłada na stronę żadnych obowiązków publicznoprawnych (np. obowiązku o charakterze pieniężnym, tj. zapłaty podatku), które mogłyby podlegać przymusowemu wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.