Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 września 2013 r., Sąd, w wyniku rozpoznania zawartego w treści skargi wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek ten załatwił odmownie.
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem zażalenia, w którym strona zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniosła o uchylenie postanowienia i rozpoznanie wniosku na nowo, w oparciu o art. 195 § 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że już postępowanie podatkowe podlegało zawieszeniu, ponieważ wydanie decyzji uzależnione było od prawidłowego ustalenia kręgu spadkobierców, a zatem jednocześnie osób odpowiedzialnych za zobowiązania podatkowe zmarłego. Skarżący zwrócił uwagę, że postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. – [...] z dnia [...] maja 2013 r. zatwierdzone zostało uchylenie się przez J. P. od skutków prawnych niezachowania terminu do złożenia oświadczenia spadkowego o odrzuceniu spadku po zmarłym D. P.. Natomiast obecnie toczy się przed tym Sądem postępowanie o zmianę postanowienia stwierdzającego nabycie spadku. Oznacza to, że na mocy ww. postanowienia skarżący nie jest spadkobiercą, a powstała zmiana okoliczności pozostaje już tylko do zatwierdzenia przez Sąd Rejonowy.
Skarżący dodał, iż bardzo prawdopodobne jest skierowanie egzekucji do jego majątku – jest bowiem jedynym z rodzeństwa, który wykazuje stały dochód, więc niewstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji naraża go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Do zażalenia załączona została stwierdzona za zgodność kopia ww. postanowienia z 9 maja 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Zdaniem Sądu, powyższa regulacja znalazła zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż wniesione zażalenie, z zawartą w nim argumentacją zasadności wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izy Skarbowej, należało ocenić jako oczywiście uzasadnione.
Wskazać trzeba, że w tożsamej sprawie dotyczącej skarżącego, o sygn. akt
I SA/Wr 796/13, w oparciu o takie same okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. (sygn. akt II FZ 963/13) uchylił postanowienie tutejszego Sądu i wstrzymał wykonanie decyzji, uwzględniając przede wszystkim argumentację zażalenia.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się zatem do stanowiska Sądu kasacyjnego.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki.
Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć, iż okoliczności przedstawione w treści zażalenia zji może bowiem wyrządzić skarżącemu niepowetowaną szkodę, której skutki mowypełniają przesłanki zastosowania przedmiotowej instytucji – wykonanie zaskarżonej decygą być trudne do odwrócenia w przyszłości. Nadto okoliczności, na które strona się powołała, zostały należycie udokumentowane.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 195 § 2 i art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.