Uzasadnienie
W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. OZ w W. skarżący – J. Z. wniósł o przywrócenie uchybionego terminu do jej wniesienia zarzucając brak informacji o podwójnym awizowaniu decyzji organu odwoławczego, kierowanej na adres pełnomocnika reprezentującego wnioskodawcę w postępowaniu podatkowym. Do wniosku skarżący przedłożył oświadczenie pełnomocnika oraz przedsiębiorcy działającego pod tym samym adresem, w myśl którego "we wszystkie dni powszednie w miesiącu listopadzie 2008 r. w godzinach od 10 do 18 pracownik Poczty Polskiej [...] nie próbował doręczyć przesyłki nadanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., nie pozostawił także [...] zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce Poczty z możliwością jej odbioru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
W stanie faktycznym sprawy Sąd nie stwierdził okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi.
Materialno-procesową podstawę do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowo-administracyjnym stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej u.p.s.a.). Jak stanowi powołany przepis, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania określonej czynności, jeżeli uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w dyspozycji art. 87 u.p.s.a. Mianowicie, należy wystąpić z wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nadto, wraz z wnioskiem należy dokonać zaległej czynności.
Poddając ocenie – w myśl powołanych wyżej przesłanek- złożony w sprawie wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi Sąd uznał, że wnioskodawca nie spełnił jednego z niezbędnych warunków dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu, a mianowicie – nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminowi doszło na skutek okoliczności niezależnych od wnioskującego o przywrócenie terminu. Jako uprawdopodobnienie braku winy w rozumieniu powołanego wyżej art. 86 § 1 u.p.s.a. nie można bowiem uznać samych tylko twierdzeń skarżącego, że w siedzibie pełnomocnika, reprezentującego skarżącego w postępowaniu podatkowym, listonosz nie pozostawił żadnej informacji o próbie doręczenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, w szczególności, nie poinformował w trybie art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej o dwukrotnym awizowaniu w/w przesyłki. Za uprawdopodobnienie podnoszonych przez skarżącego okoliczności nie można uznać także dołączonego do wniosku oświadczenia pełnomocnika strony oraz przedstawiciela firmy "A", że w dniach w których awizowano (zgodnie z adnotacją Poczty) przesyłkę istniała możliwość doręczenia przesyłki pracownikom bądź to Kancelarii "B", bądź to pracownikom innego podmiotu, mającego siedzibę pod tym samym adresem.
W pierwszej kolejności należy podnieść, iż co do zasady istnieje możliwość obalenia skuteczności doręczania przesyłek pocztowych, niemniej, wymaga to bądź wskazania wadliwości w doręczeniu (np. niedochowanie 14 dniowego terminu przechowania przesyłki na poczcie), bądź uprawdopodobnienia, że adresat przesyłki nie został poinformowany o miejscu i terminie pozostawienia awizo. W stanie faktycznym sprawy, przesłanki te nie zostały spełnione. Same twierdzenia strony o braku awizowania przesyłki nie można uznać dostatecznie uprawdopodabniające istotnie fakt zaniedbania poczty, skoro, jak wynika z adnotacji listonosza na awizowanej przesyłce, próba doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji organu odwoławczego nastąpiła zgodnie z wymogami z art. 150 Ordynacji podatkowej. I tak, pierwsze awizo miało miejsce w dniu [...] r., przesyłkę przechowywano w urzędzie pocztowym przez wymagany okres 14 dni, a o fakcie przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym pełnomocnik skarżącego został dwukrotnie informowany (powtórne awizo miało nastąpiło w dniu [...] r.).
Dysponując takim dowodem Sąd nie stwierdził przesłanek do zakwestionowania skuteczności doręczenia pełnomocnikowi strony przesyłki pocztowej. Podważające to doręczenie twierdzenia skarżącego o braku należytego zawiadomienia jego pełnomocnika o próbie doręczenia w/w przesyłki są niewystarczające do tego by obalić skuteczność dokonanego w sprawie doręczenia. Należy w tym miejscu podnieść, iż w interesie prowadzącego Kancelarię Prawną jest takie zorganizowanie jej funkcjonowania, by zapewnić skuteczność doręczenia kierowanej na jej adres korespondencji, w tym choćby poprzez zamontowanie tzw. skrzynki pocztowej. Nawiązując do argumentacji skarżącego podniesionej we wniosku należy podnieść, iż o skuteczności doręczenia przesyłki (awizo) nie może decydować możliwość doręczenia przesyłki komukolwiek (w tym przypadku pracownikom innego podmiotu działającego pod tym samym adresem), lecz wyłącznie osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w sprawie, tj. w tym przypadku pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym, bądź pracownikowi jego Kancelarii umocowanemu do podejmowania takich czynności. Z tych względów chybiony jest zarzut skarżącego, iż także pozostałym podmiotom działającym pod adresem Kancelarii nie znana była okoliczność awizowania przesyłki.
Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa, zaniedbania pełnomocnika strony są zaniedbaniami samego reprezentowanego, co w stanie faktycznym sprawy oznacza, że skutki procesowe wynikające z uchybienia terminowi do wniesienia skargi obciążają skarżącego.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie przepisu art. 86 § 1 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.