Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] o nr. [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] o nr [...] ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 2004, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.) do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. W ocenie skarżącego, wyegzekwowanie należności wynikającej z decyzji może spowodować nieodwracalne skutki. Ponadto wysoka kwota zobowiązania podatkowego oraz czas niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny uregulowana jest w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., stosownie do jego treści po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przywołana treść dowodzi, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym - odstępstwem od ogólnej wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Wynika z niej również, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA: z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II FZ 530/08 i z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sparwy, Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opisanych wymogów nie spełnia, skarżący nie wykazał bowiem, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. W świetle przywołanych tez dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające ogólne stwierdzenie, że możliwa do wyegzekwowania, ustalona decyzją kwota jest wysoka ani że należałoby ważyć czas niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, przy czym tej ostatniej okoliczności skarżący nawet nie precyzuje. Nie wystarczy także ogólne powołanie się na niemożność zdobycia środków pieniężnych z uwagi na kryzys finansów światowych. Okoliczności te są istotne ale wobec niewskazania przez skarżącego żadnych danych, które obrazowałyby jego aktualną sytuację materialną nie można ocenić czy w istocie zrodziły one niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji postanowienia.