Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 17 września 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 313/26

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi E. Sp. z o.o. zs. w K. (dalej jako: Spółka, Strona Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z 19 grudnia 2025 r. nr SKO 4121/241/2025, uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Świdnicy (dalej jako Organ I instancji, Prezydent) z 1 października 2025 r. nr RWP.3120.1.544.2025, w oparciu o art. 223 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) – w skrócie jako o.p., stwierdzającą przesłankę wznowieniową wymienioną w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. oraz:

1. 1) odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta z 23 lutego 2023 r. Nr RWP.3120.172.2022, w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty za:
2. – 2017 r. w wysokości 219.653,00 zł,
3. – 2018 r. w wysokości 222.956,00 zł,
4. – 2019 r. w wysokości 226.260,00 zł,
5. 2) uchylającą decyzję ostateczną z 23 lutego 2023 r. Nr RWP.3120.172.2022 w części, tj. w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty za:
6. – 2020 r. w wysokości 229.564,00 zł,
7. – 2021 r. w wysokości 237.060,00 zł i stwierdzającą nadpłatę za:
8. – 2020r. w wysokości 229.564,00 zł,
9. – 2021 r. w wysokości 237.060,00 zł

Z zaskarżonej decyzji SKO wynikają poniższe okoliczności.

Pismem z 26 stycznia 2022 r. Spółka wystąpiła do Prezydenta z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2021 w wysokości 1.135.493,00 zł w podziale na lata: 2017 - 219.653,00 zł, 2018 - 222.95600 zł, 2019 - 226.260,00 zł, 2020 - 229.564,00 zł, 2021 -237.060,00 zł. Jednocześnie z wnioskiem zostały złożone skorygowane deklaracje podatkowe za lata, których dotyczył wniosek. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Prezydent decyzją z 24 maja 2022 r. Nr RWP.3120.1.172.2022, odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2021. Na skutek wniesionego odwołania SKO, decyzją z 28 października 2022r. Nr SKO 4121/179/2022, uchyliło w całości decyzję Organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzją z 23 lutego 2023 r. Nr RWP.3120.172.2022 Prezydent ponownie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2021. Od decyzji tej Strona nie wniosła odwołania, stąd też decyzja stała się ostateczna.

Pismem z 3 lipca 2025 r. Spółka z powołaniem na art. 240 § 1 pkt 11 o.p. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta z 23 lutego 2023 r. Postanowieniem z 30 lipca 2025 r. Nr RWP.3120.1.544.2025 Prezydent wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją (dalej jako decyzja wznowieniowa) - odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2021, uznając zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. i jak wyżej podano:

1. – odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty za lata: 2017 r., 2018 r. 2019 r.;
2. – uchylił decyzję ostateczną w części, tj. w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty za 2020 r. i 2021 r. oraz stwierdził nadpłatę za te lata.

Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie.

SKO uchylając decyzję wznowieniową argumentowało, że analiza akt sprawy nie pozwala stwierdzić, czy w sprawie wystąpiła przesłanka dopuszczalności wznowienia postępowania, albowiem w aktach sprawy nie ma ani decyzji pierwotnej, ani dowodu skutecznego jej doręczenia. Stąd też SKO nie jest w stanie ustalić, czy decyzja pierwotna jest decyzją, która weszła do obrotu prawnego, a jeżeli tak, to czy jest decyzją ostateczną, a tylko w stosunku do takiej decyzji dopuszczalne jest wznowienie postępowania. W aktach sprawy wznowieniowej musi być zaś decyzja pierwotna wraz z dowodem jej skutecznego doręczenia. Jest to pierwszy i podstawowy warunek, bez którego nie jest możliwe zbadanie sprawy w odwoławczym postępowaniu wznowieniowym. Obowiązkiem organu podatkowego I instancji jest przekazanie całego materiału dowodowego będącego podstawą wydanego orzeczenia, w tym przede wszystkim decyzji pierwotnej wraz z dowodem jej skutecznego doręczenia.

Skoro zaś art. 240 § 1 o.p. wprost wskazuje, że wznowienie postępowania może nastąpić tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, to warunkiem koniecznym i niezbędnym rozpatrzenia sprawy, w tym trybie jest istnienie materiału dowodowego, na postawie którego będzie możliwe ustalenie, czy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja, w stosunku do której wznowiono postępowanie. Brak w aktach sprawy decyzji której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania nie pozwala ustalić:

1. - czy decyzja weszła do obrotu prawnego - została skutecznie doręczona,
2. - czy decyzja pierwotna jest decyzja ostateczną.

Dodatkowo SKO zauważyło, że w aktach sprawy nie ma dokumentów, na które powołuje się Organ I instancji, a na podstawie których uznał, że Stronie przysługuje zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2021 r. W aktach sprawy znajduje się jedynie wniosek o wznowienie postępowania. Materiał dowodowy przekazany SKO miał więc być niezupełny, co uniemożliwia dokonanie oceny wystąpienia przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania a w konsekwencji także uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Na decyzję SKO Spółka wniosła skargę, w której zarzucono naruszenie:

1. 1) art. 233 § 2 o.p. w zw. z art. 222 o.p., art. 220 § 1 o.p. oraz art. 128 o.p. w zw. z art. 127 o.p. i art. 120 o.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji wznowieniowej w całości, również w części niezaskarżonej odwołaniem, tj. w zakresie korzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia, w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2020-2021, podczas gdy:
2. a) decyzja wznowieniowa ma charakter podzielny, a Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji jedynie w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2019, nie zaś w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2020-2021;
3. b) wobec ograniczonego zakresu przedmiotowego odwołania, w pozostałym, niezaskarżonym zakresie decyzja wznowieniowa stała się ostateczna, a tym samym SKO było pozbawiony kompetencji do poddania kontroli niezaskarżonej części decyzji pierwszoinstancyjnej i do jej wzruszania;
4. 2) art. 234 o.p., poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius, polegające na:
5. a) uchyleniu decyzji wznowieniowej w całości i pogorszeniu przez to sytuacji Skarżącej, podczas gdy odwołanie dotyczyło zaskarżenia jedynie w części decyzji wznowieniowej dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2019, a pozostałe, niezaskarżone rozstrzygnięcie, w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za lata 2020-2021, było dla Skarżącej korzystne;
6. b) kwestionowaniu przez SKO korzystnych dla Skarżącej ustaleń decyzji wznowieniowej, w zakresie istnienia przesłanek wznowienia postępowania podatkowego oraz zastosowania zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości, z powołaniem się na braki w aktach, podczas gdy działania Organu odwoławczego, jak również braki w zakresie kompletności przekazanych akt, nie mogą prowadzić do kwestionowania przyznanych wcześniej uprawnień, co pozostaje w sprzeczności z przedmiotowym zakazem reformationis in peius, zgodnie z którym sytuacja podatnika nie może ulec pogorszeniu wskutek wniesienia odwołania, a SKO nie wykazało, aby w realiach niniejszej sprawy zachodziły przesłanki pozwalające na odstąpienie od tego zakazu;
7. 3) art. 122 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p. w zw. art, 227 § 1 o.p., poprzez niezastosowanie i zaniechanie przez SKO podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, okoliczności sprawy, przy jednoczesnym skoncentrowaniu się przez Organ odwoławczy wyłącznie na brakach w aktach postępowania oraz błędne przerzucenie na Skarżącą negatywnych konsekwencji braków w aktach sprawy i nieprawidłowego działania Prezydenta, a w konsekwencji uchylenie decyzji wznowieniowej w całości, podczas gdy:
8. a) SKO nie wykazało rzeczywistej konieczności uzupełniania materiału dowodowego, a powołuje się jedynie na braki w aktach, za które odpowiedzialny jest Organ I instancji;
9. b) dostrzegając braki w aktach SKO powinno było wezwać Prezydenta do uzupełnienia akt, a nie uchylać decyzji wznowieniowej w całości, na niekorzyść Skarżącej;
10. c) braki w aktach oraz skutki zaniedbań Prezydenta nie mogą obciążać Skarżącej, co oznacza, iż nieuprawnione było uchylenie przez SKO korzystnej części decyzji wznowieniowej, pod pretekstem braków w aktach;
11. 4) art. 127 o.p. w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 124 o.p., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji, w szczególności przez:
12. a) brak rzeczywistego, merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów i argumentów przedstawionych w odwołaniu od decyzji wznowieniowej, dotyczących zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017- 2019, z uwagi na przedawnienie, a zamiast tego skoncentrowanie się przez SKO niemal wyłącznie na brakach w aktach, dotyczących przy tym kwestii objętych ostatecznym, niezaskarżonym, korzystnym dla Skarżącej rozstrzygnięciem w przedmiocie nadpłaty za lata 2020- 2021, przy całkowitym pominięciu istoty sprawy, zakresu zaskarżenia oraz zarzutów podniesionych w odwołaniu;
13. b) brak przeprowadzenia przez SKO merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie objętym odwołaniem, nieprzeprowadzenie własnej, oceny prawnej i faktycznej sporu dotyczącego odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017- 2019, z ograniczeniem się do formalnej kontroli i stwierdzenia braków w aktach, bez rozważenia zarzutów i żądań Skarżącej;
14. c) lakoniczne i jedynie fragmentaryczne wskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu zarzutów, przy jednoczesnym umieszczeniu w uzasadnieniu fragmentu dotyczącego garażu (str. 3 decyzji), który w ogóle nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, co świadczy o schematyczny, niedbałym prowadzeniu postępowania przez SKO i braku indywidualnego podejścia do sprawy Skarżącej;
15. d) naruszenie zasady prowadzenia postępowania, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady przekonywania, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera rzetelnej, logicznej i kompletnej argumentacji pozwalającej Spółce zrozumieć, dlaczego Jej zarzuty i argumenty zostały pominięte lub uznane za niezasadne, a w szczególności nie wyjaśnia, z jakich powodów odwołanie zostało rozstrzygnięte poprzez uchylenie decyzji wznowieniowej w całości, także w części korzystnej, mimo wąskiego zakresu zaskarżenia; co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia Skarżącej realnej, dwuinstancyjnej kontroli decyzji wznowieniowej;
16. 5) art. 200 o.p., w zw. z art. 123 § 1 o.p., poprzez niezastosowanie i brak wyznaczenia Skarżącej, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, mimo że Organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie zasadniczo na stwierdzonych brakach w aktach i niezupełnym materiale dowodowym, w tym dotyczących przesłanek wznowienia postępowania i zastosowania zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiło Skarżącą możliwości ustosunkowania się do wskazanych przez SKO braków w aktach, podjęcia działań zmierzających do ich uzupełnienia, wyjaśnienia okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, co narusza również prawo Skarżącej do czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Wobec podniesionych zarzutów zwrócono się o:

1. – uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności w całości;
2. – zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dodatkowo zaakcentować należy, że kontrola sądowoadministracyjna w sprawach podatkowych, sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie.

Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 1556/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2017 r., o sygn. akt1565/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 r., o sygn. akt II OSK 2320/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie CBOSA). W oparciu o przepis art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – w skrócie jako p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego albo stwierdza bezskuteczność czynności (przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio).

Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych). Sąd rozstrzygnął sprawę w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 119 pkt 2, w związku z art. 120 p.p.s.a., na wniosek Strony, wobec którego, w terminie 14 dni SKO nie zażądało przeprowadzenia rozprawy.

Skarga jest uzasadniona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż decyzja oparta o art. 233 § 2 o.p. jest decyzją o charakterze formalnym i rozstrzygnięcie to nie przesądza o nabyciu przez podatnika praw bądź o nałożeniu na podatnika obowiązków. Organ odwoławczy w treści decyzji kasatoryjnej winien ograniczyć się tylko do oceny i wskazań potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Wydanie decyzji z art. 233 § 2 o.p., na podstawie poglądu prawnego organu odwoławczego w zakresie prawa materialnego, co do merytorycznego sposobu załatwienia sprawy, w sposób oczywisty wykracza poza treść, dyspozycję i możliwości uzasadnionego stosowania wymienionego przepisu procedury podatkowej.

Z kolei Sąd, badając legalność takiego formalnego rozstrzygnięcia, weryfikuje czy wypełnia ono przesłanki uniemożliwiające organowi II instancji wydanie decyzji merytorycznej. Zasadą bowiem jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, co do jej istoty. Stosownie do treści § 2 art. 233 o.p. zwrócenie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia jest konieczne w przypadku, gdy zebrany materiał dowodowy wymaga uzupełnienia w całości, bądź w znacznej części. W oparciu o powyższe i przechodząc do analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro SKO uznało, że konieczne jest zastosowanie art. 223 § 2 o.p. to nie mogło w treści zaskarżonej decyzji poczynić rozważań merytorycznych, odnośnie argumentacji odwołania kwestionujących zasadność odmowy stwierdzenia nadpłaty, zawartych w decyzji wznowieniowej. Tak więc argumentacja skargi, w tym zakresie kwestionująca brak merytorycznego doniesienia się przez SKO do zarzutów i argumentów skargi jest nieuprawniona.

Należy jednak przyznać Skarżącej rację, że decyzja SKO obarczona jest wadami, które nakazują wyeliminować ją z obrotu prawnego. Pierwszą wadą, najdalej idącą jest to, że SKO nie przedstawiło argumentacji, która uprawniałaby do zastosowania art. 233 § 2 o.p. Oto bowiem Organ odwoławczy nie powołuje się na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, lecz wskazuje, że przekazane przez Organ I instancji akta nie zawierają decyzji, której dotyczył wniosek Spółki o wznowienie postępowania, dowodu jej doręczenia oraz dokumentów, na które powołuje się Organ I instancji, uznając, że Stronie przysługuje zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Braki określonych dokumentów w przekazanych przez Prezydenta, w wyniku wniesionego odwołania aktach, w oparciu o które to brakujące dokumenty Organ I instancji jednak orzekał, nie są tożsame z brakami w materiale dowodowym określonych dokumentów, nieznanych organowi pierwszej instancji na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a których ilość/doniosłości przekracza możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania w oparciu o art. 229 o.p. W rozpoznawanej sprawie zarówno Prezydent jak i Spółka powołują się na określoną decyzję, objętą wnioskiem o wznowienie, nie kwestionują jej doręczenia oraz waloru ostateczności, w treści decyzji pierwszoinstancyjnej powołana również została dokumentacja, która stanowiła odniesienie dla Prezydenta przy analizie możliwości zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Tym samym nie było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego, co do dokumentów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – SKO naruszyło art. 233 § 2 o.p., w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i pkt 4 o.p.

Organ odwoławczy winien się zwrócić do Prezydenta o przekazanie dokumentów formalnie niewłączonych przez Organ I instancji, w poczet akt przekazanych SKO przy odwołaniu Spółki. Sąd wyraźnie wskazuje, że postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 233 § 2 o.p., ma obejmować dowody nieznane na etapie postepowania, a nie dowody znane, przeanalizowane i jedynie formalnie niedołączone do akt.

Drugą wadą zaskarżonej decyzji jest objęcie tą decyzją całości rozstrzygnięcia decyzji wznowieniowej, gdy tylko cześć tej decyzji Strona objęła odwołaniem. Zgodnie z treścią odwołania, Spółka składa odwołanie:

"... zaskarżając Decyzję w części w której Organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, tj. decyzji Prezydenta Miasta Świdnicy z dnia 23 lutego 2023 r., znak: RWP.3120.172.2022 (dalej: "Decyzja ostateczna") w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty za:

1. – 2017 rok w wysokości 219.653,00 zł;
2. – 2018 rok w wysokości 222.956,00 zł;
3. – 2019 rok w wysokości 226.260,00 zł, tj. w zakresie pkt 1 rozstrzygnięcia Decyzji." (str. 2 odwołania od decyzji wznowieniowej)

Na zaskarżenie odwołaniem jedynie części decyzji wznowieniowej wskazuje również Prezydent w stanowisku w sprawie odwołania (str. 2). Decyzja wznowieniowa jest decyzją o charakterze podzielnym, rozstrzyga bowiem o nadpłatach za odrębne okresy – lata podatkowe, które stanowią odrębne przedmiotowo części decyzji wznowieniowej. Jeżeli decyzja podatkowa obejmuje więcej okresów rozliczeniowych (lat podatkowych), to każdy z nich w znaczeniu materialnym obejmuje odrębne rozstrzygnięcie, co umożliwia podatnikowi zaskarżenie wszystkich (całości decyzji) lub tylko niektórych (część decyzji). Spółka zaskarżyła w rozpatrywanej sprawie decyzję wznowieniową jedynie w części – w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty za lata 2017-2019, a tym samym w pozostałej części - w zakresie rozstrzygnięcia o nadpłacie za lata 2020 i 2021 decyzja Prezydenta uzyskała walor ostateczności, z konsekwencjami wynikającymi z art. 128 o.p. Decyzja ostateczna to nie tylko decyzja organu odwoławczego wydana w wyniku rozpoznania odwołania, ale i pierwszoinstancyjna (jej część) w przypadku gdy strona nie złożyła od niej (jej części) odwołania.

Tym samym SKO nie miało podstaw prawnych do objęcia zaskarżoną decyzją materii rozstrzygnięcia wznowieniowego w części odnoszącej się do nadpłaty za lata 2020 i 2021, a czyniąc to Organ odwoławczy naruszył art. 128 w związku z art. 222 o.p.

Mając na uwadze wskazane wyżej wady, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, uznając je za wady mające wpływ bezpośredni na wynik sprawy – brak podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej w oparciu o argumentację (uzasadnienie) z zaskarżonej decyzji oraz naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej, w zakresie nadpłaty za 2020 i 2021 rok. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu SKO winno uwzględnić stanowisko z niniejszego wyroku i zastosować art. 128 o.p. oraz zwrócić się do Prezydenta o brakujące akta stanowiące podstawę rozstrzygnięcia wznowieniowego. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sad orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi, opłatę od pełnomocnictwa i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego.