Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej spółki (adwokatowi) w dniu 2 września 2015 r.
W dniu 4 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł w jej imieniu zażalenie na postanowienie "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2101/13". W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono, że Sąd odmówił zmiany postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono obrazę art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy pojawiły się nowe okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej spółki w pełni uzasadniające zmianę uprzedniego postanowienia poprzez przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Prawo wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy przewiduje przepis art. 260 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie orzeczenie, które podlegało zaskarżeniu, wydane zostało przez referendarza sądowego, a zatem właściwym środkiem zaskarżenia był sprzeciw. Tymczasem wniesione zażalenie jest nie tylko nieprawidłowym środkiem zaskarżenia, ale także jego przedmiotem jest niewłaściwe orzeczenie, mianowicie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2015 r. odmawiające zmiany uprzednio wydanego postanowienia. Zatem, tak ukształtowane okoliczności faktyczne dają podstawę do uznania, że zażalenie należało ocenić jako niedopuszczalne.
Podkreślić jednocześnie należy, że zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), któremu wiedza o właściwych środkach zaskarżenia powinna być znana. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do pouczania profesjonalnych pełnomocników co do przysługujących środków zaskarżenia. Potwierdza to treść przepisu art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Na koniec dodać trzeba, że od wykwalifikowanego pełnomocnika, występującego w imieniu strony, wymaga się szczególnej dbałości o interesy swojego mandanta. Tymczasem, w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik nie dochował należytej staranności. Niefrasobliwość w doborze środka odwoławczego - bez baczenia na etap czy charakter postępowania - trudno uznać za oczywistą omyłkę. Adwokat reprezentujący swojego mocodawcę powinien podjąć wszelkie niezbędne czynności w celu prawidłowego prowadzenia powierzonej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I FZ 565/12, dostępne: CBOSA -http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy przedmiotowe zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.