Uzasadnienie
Skarżący (ur. w 1955 r.), wnosząc zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wniósł jednocześnie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest ubogi, bez pracy, korzysta z pomocy finansowej najbliższej rodziny. Nie stać go na profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada udział w połowie mieszkania, które zajmuje, poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 5.000 zł. Miesięcznie ponosi wydatki na utrzymanie mieszkania (czynsz, prąd, gaz) w łącznej kwocie około 330 zł i na telefon 12 zł. Koszty te pokrywa rodzina.
W wyniku wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów wnioskodawca oświadczył nadto, że nie składał żadnych zeznań podatkowych, gdyż nie uzyskuje dochodów, nie posiada żadnych lokat ani rachunków bankowych, jedynymi środkami utrzymania jest pomoc rodziny (siostra i córka), która zapewnia wyżywienie i opłaca rachunki. Wnioskodawca nie spłaca kredytów, nie zażywa lekarstw, nie płaci podatków. Nie korzysta z ze wsparcia Pomocy Społecznej.
Do pisma załączona została kopia zaświadczenia z 10 listopada 2011 r. o statusie skarżącego jako bezrobotnego od 8 listopada 2011 r., bez prawa do zasiłku.
Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 1 lutego 2016 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny. Podstawą prawną rozpoznania wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a więc w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie referendarza sądowego, powyższe okoliczności zostały wykazane. Za przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym przemawia fakt, że wnioskodawca nie posiada żadnych dochodów – korzysta tylko i wyłącznie z pomocy rodziny. Od kilku lat jest też bezrobotny. Mając na uwadze wiek (61 lat), z pewnością trudno mu znaleźć zatrudnienie. Nie dysponuje też majątkiem, z którego mógłby pozyskać środki pieniężne.
Przy czym wskazać trzeba, ż w niniejszej sprawie skarżący już korzysta z prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z tym rozpatrywany wniosek w tym zakresie należało ocenić jako zbędny, co stało się podstawą orzeczenia o umorzeniu postępowania.
Jednocześnie zauważyć należy, że na skutek zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych postanowieniem z 1 lutego 2016 r. i obecnie ustanowienia adwokata skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym.
W związku z tym, podstawą prawną wydania niniejszego orzeczenia są przepisy art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 powołanej ustawy procesowej.