Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 października 2014 r., tut. Sąd uchylił zaskarżone przez stronę rozstrzygnięcia organów podatkowych. W dniu 8 grudnia 2014 r., doręczono stronie odpis ww. wyroku z uzasadnieniem. W dniu 16 grudnia 2014 r., strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem zaskarżenia rozstrzygnięcia tut. Sądu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Do wniosku o przywrócenie terminu załączyła pismo zawierające właściwe żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W dniu wpływu wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, termin ten jeszcze nie upłynął. Z tego powodu, wniosek skarżącej o przywrócenie terminu, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm. - dalej u.p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Sprawa sądowoadministracyjna jest w toku do dnia wydania orzeczenia przez NSA lub z upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej do NSA. W niniejszej sprawie, 30-dniowy termin (art. 177 u.p.p.s.a.) do wniesienia skargi kasacyjnej, liczony od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem (8 grudnia 2014 r.), upływa z dniem 7 stycznia 2015 r. Wniosek strony o przywrócenie terminu złożony został 16 grudnia 2014 r., a więc przed upływem terminu do dokonania czynności procesowej.
Z uwagi na powyższe, wniosek o przyznanie stronie prawa pomocy zostanie rozpoznany. W przypadku ewentualnego uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, pełnomocnik będzie miał 30 dni na ewentualne sporządzenie skargi kasacyjnej i wniesienie jej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Natomiast aktualny wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało, na podstawie art. 88 u.p.p.s.a., odrzucić jako przedwczesny, a przez to niedopuszczalny, o czym orzeczono w sentencji.