Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 25 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 179/26

Uzasadnienie

1. 1. Postępowanie przed organem administracji publicznej.
2. 1.1. Przedmiotem skargi A.M. (dalej: Strona, Wnioskodawczyni, Skarżąca) jest wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ podatkowy, organ interpretacyjny) interpretacja indywidualna z dnia 18 grudnia 2025 r., nr 0112-KDSL1-1.4011.559.2025.3.DT, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej PIT).
3. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, Wnioskodawczyni celem usunięcia sporu bez merytorycznego rozstrzygnięcia racji stron i celem doprowadzenia do umorzenia postępowania sądowego zawarła w dniu 21 lutego 2025 r. ugodę następującej treści:

1.Pozwany A. S.A., pozostając przy prezentowanym stanowisku co do meritum sporu, zobowiązuje się zapłacić Powódce kwotę 2.046.810 zł (słownie: dwa miliony czterdzieści sześć tysięcy osiemset dziesięć złotych 00/100) w terminie 14 (czternastu) dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie, na rachunek bankowy o wskazanym w ugodzie numerze;

1. 2. Powódka oświadcza, że kwota wskazana w pkt 1 zaspokaja wszelkie jej roszczenia związane ze współpracą z Pozwanym;
2. 3. Powódka zrzeka się wszelkich roszczeń względem Pozwanego z jakiegokolwiek tytułu ponad kwotę wskazaną w pkt 1, niezależnie od ich charakteru i podstawy (w tym również roszczeń informacyjnych), zaś Pozwany oświadczenie to przyjmuje;
3. 4. Obie strony zrzekają się wzajemnie roszczeń z tytułu zwrotu kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego;
4. 5. Strony zgodnie wnoszą o umorzenie postępowania na skutek zawarcia niniejszej ugody i zwrot na rzecz Powódki połowy uiszczonej opłaty sądowej jak również o nieobciążanie stron kosztami postępowania;
5. 6. Pełnomocnicy stron oświadczają, że są umocowani do zawarcia niniejszej ugody oraz że udzielone im pełnomocnictwa nie wygasły przed dniem zawarcia niniejszej ugody;
6. 7. Strony oraz ich pełnomocnicy zobowiązują się do zachowania poufności warunków niniejszej ugody.

W związku z tak zawartą ugodą Sąd Okręgowy w W., Wydział Gospodarczy, postanowieniem z dnia 21 lutego 2025 r. o sygn. akt XX GC 934/17, umorzył postępowanie z uwagi na zawarcie ugody sądowej.

Wnioskodawczyni prowadziła w tamtym okresie działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Odnosząc się do wezwania organu interpretacyjnego do uzupełnienia wniosku, pismem z dnia 17 października 2025 r., Wnioskodawczyni udzieliła następujących odpowiedzi na skierowane do niej pytania.

Odpowiadając na pytanie nr 1 (Co było przedmiotem prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej?) Strona wskazała, że przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej było "Pozostałe pośrednictwo pieniężne" (PKD 64.19.Z). Działalność obejmowała usługi pośrednictwa na zasadzie umowy franczyzowej (agencyjnej) zawartej z bankiem. Wnioskodawczyni prowadziła pełnoskalowy oddział bankowości detalicznej i firmowej. W imieniu banku pozyskiwała klientów, zawierała z nimi umowy w zakresie rachunków bieżących, kredytów, depozytów i pełnej obsługi bankowej zawartych umów oraz innych czynności bankowych w imieniu banku.

W zakresie pytania nr 2 (W jakim okresie prowadziła Pani działalność gospodarczą?) Wnioskodawczyni podała, że działalność była prowadzona w okresach: od dnia 2 sierpnia 2004 r. do dnia 29 marca 2018 r. oraz od dnia 20 lutego 2025 r. do dnia 22 kwietnia 2025 r.

W kwestii pytania oznaczone nr 3 (Jak - w oparciu o Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) - sklasyfikowane były wykonywane przez Panią czynności? Jaką stawką podatku były opodatkowane Pani przychody?) Strona wskazała, że były to usługi finansowe, zwolnione z VAT, świadczone na rzecz banku jako zleceniodawcy (franczyzodawcy), przy czym z uwagi na znaczny upływ czasu nie jest w stanie określić grupowania PKWiU świadczonych usług z umowy zawartej z bankiem. Podatek dochodowy był rozliczany w okresie lat 2004-2017 według metody liniowej, a później na zasadach ogólnych w ostatnim roku 2018. W roku 2025 wybrano sposób opodatkowania dochodów według zasad ryczałtowych (zryczałtowany podatek).

Odpowiadając na pytanie nr 4 (Jaki jest związek otrzymanych przez Panią z tytułu ugody środków pieniężnych z prowadzoną przez Panią w tamtym okresie działalnością gospodarczą opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym?), Wnioskodawczyni podała, że ugoda została zawarta w okresie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, z podmiotem bankowym, jednakże bez związku z roszczeniami wynikającymi z wytoczonego powództwa przeciwko bankowi o odszkodowanie. Zawarta ugoda przewidywała wypłatę świadczenia w zamian za wycofanie pozwu bez przesądzenia zasadności samego roszczenia wynikającego z pozwu i dochodzonego w procesie. Było dla Wnioskodawczyni oczywistym, że jest to kontynuacja poprzednio prowadzonej działalności gospodarczej w okresie do 2018 roku, stąd zarejestrowanie działalności gospodarczej i kwalifikacja otrzymanego świadczenia z ugody jako świadczenie związane z działalnością gospodarczą. Ugoda została bowiem zawarta z podmiotem, z którym uprzednio przez wiele lat Wnioskodawczyni była związana umową franchisingową.

W zakresie pytania nr 5 (Co było przedmiotem współpracy z A S.A., z którym zawarła Pani ugodę sądową oraz co było przedmiotem sporu w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w W. XX Wydział Gospodarczy między Panią a tym bankiem?) Strona wyjaśniła, że przedmiotem współpracy z A. S.A. było prowadzenie na zasadzie franczyzowej oddziału banku i zawieranie umów bankowych w imieniu banku oraz obsługa zawartych umów przez bank i wykonywanie w imieniu banku innych czynności bankowych. Przedmiotem sporu było żądanie od banku dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pośrednictwa (świadczenia wyrównawczego) oraz niesłusznego obciążania Wnioskodawczyni przez bank kosztami rezerw za udzielone przez bank kredyty klientom przy udziale Wnioskodawczyni jako pośrednika/przedstawiciela banku na zasadzie franczyzy.

Odnosząc się do pytania nr 6 (Jaki jest charakter prawny świadczenia objętego pytaniem podatkowym, w tym również czy na gruncie cywilnoprawnym jest ono odszkodowaniem, zadośćuczynieniem, rekompensatą, a jeśli żadnym z nich - to czym konkretnie jest oraz za co zostało przyznane?), Strona wskazała, że z uwagi na ponad dziesięcioletni okres prowadzenia sporu sądowego przed sądem pierwszej instancji, w którym to okresie nie został wydany wyrok w sprawie, biorąc pod uwagę stanowisko banku o niezasadności roszczeń zawartych w pozwie wniesionym przeciwko Bankowi przez Wnioskodawczynię, zawarto ugodę sądową w rozumieniu Kodeksu cywilnego, mocą której bez rozstrzygania merytorycznego o przedmiocie sporu (żądaniach pozwu) bank świadczy ustaloną kwotę w zamian za umorzenie postępowania sądowego, bez przesądzania o przedmiocie sporu sądowego, co było połączone ze zrzeczeniem się wszelkich roszczeń wobec banku.

Strona wskazała, że świadczenie banku na mocy ugody sądowej nie jest rekompensatą, odszkodowaniem ani zadośćuczynieniem, bowiem nie wiąże się z uznaniem zasadności powództwa przez bank. Jest świadczeniem pieniężnym w zamian za doprowadzenie do umorzenia procesu przyznanym przez bank.

W kwestii objętej pytaniem nr 7 (Kiedy - proszę podać datę - otrzymała Pani środki pieniężne z tytułu ugody sądowej zawartej z bankiem?) Wnioskodawczyni podała, że świadczenie pieniężne z ugody zostało przelane na jej rachunek bankowy Wnioskodawczyni w dniu 13 marca 2025 r.

W związku z tak opisanym stanem faktycznym Strona zadała pytanie, czy otrzymane z tytułu ugody środki pieniężne stanowią przychód z działalności gospodarczej opodatkowanej w formie ryczałtu ewidencjonowanego (podatniczka wybrała tą formę opodatkowania) jako wartość nieodpłatnego świadczenia i podlegają opodatkowaniu 3% stawką podatku.

Zdaniem Wnioskodawczyni odpowiedź na tak sformułowane pytanie jest twierdząca.

Uzasadniając swoje stanowisko, Strona podkreśliła, że zawarta ugoda przewidywała wypłatę świadczenia nie w zamian za wycofanie pozwu, lecz wobec zgodnej woli stron umorzenia postępowania sądowego, bez przesądzenia zasadności samego roszczenia wynikającego z pozwu i dochodzonego w procesie. Tak też wynika z treści ugody, jak i postanowienia Sądu Okręgowy w W., XX Wydział Gospodarczy, z dnia 21 lutego 2025 r. o sygn. akt XX GC 934/17, który postanowił "umorzyć postępowanie z uwagi na zawarcie ugody sądowej".

Stąd też, w ocenie Wnioskodawczyni, podstawa ugody nie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym ów stosunek, związany ze świadczeniem usług finansowych, nie stanowił podstawy zawarcia ugody. Jest to odrębne świadczenie quasi-rekompensaty lub świadczenie tytułem umorzenia postępowania sądowego bez wchodzenia w meritum sprawy sądowej. Świadczenie to – w oderwaniu właśnie od podstaw wniesionego powództwa – nie ma charakteru ekwiwalentnego, a stanowi wartość nieodpłatnego świadczenia ustalonego w kwocie wypłaconej rekompensaty.

W ocenie Strony w postanowieniach ugody bank nie przyjął na siebie odpowiedzialności, zatem brak jest podstaw do kwalifikacji świadczenia jako naprawienie szkody (odszkodowanie). Przeciwnie - bank świadczy poza meritum sporu ("pozostając przy prezentowanym stanowisku co do meritum sporu") i bez przesądzenia podstawy prawnej świadczenia.

W tej sytuacji, zdaniem Wnioskodawczyni, zastosowanie powinna mieć stawka 3% ryczałtu z tytułu nieodpłatnych świadczeń dla świadczenia z tytułu umorzenia postępowania sądowego. Brak ekwiwalentności świadczenia jest wynikiem tego, że ta rekompensata jest płacona nie w ramach usługi finansowej, ale poza drugostronnym świadczeniem wzajemnym, a podstawą zapłaty jest świadczenie w zamian za wykonanie czynności procesowej, która nie ma wartości ekonomicznej ze swej istoty, a służy - zgodnie z definicją ugody - jedynie usunięciu sporu między stronami procesu bez merytorycznego rozstrzygnięcia o zasadności roszczenia w procesie. W takiej sytuacji wartością nieodpłatnego świadczenia jest otrzymana rekompensata, która nie jest wartością roszczenia dochodzonego w procesie, skoro w procesie bank odmawia uznania tego roszczenia i świadczy na podstawie ugody wyłącznie celem doprowadzenia do umorzenia postępowania. Zarejestrowanie działalności w 2025 r. uzasadnione było koniecznością opodatkowania uzyskanych środków, jednak zgodnie ze stanem faktycznym sprawy i według właściwej stawki.

1.3. W wymienionej na wstępie interpretacji indywidualnej z dnia 18 grudnia 2025 r. DKIS uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. Zdaniem organu podatkowego środki pieniężne z ugody sądowej wypłacone przez Bank - przyznane i wypłacone w okresie, w którym Wnioskodawczyni stosowała ryczałt jako formę opodatkowania działalności gospodarczej - stanowiące przychód z działalności gospodarczej, powinny zostać objęte stawką ryczałtu właściwą dla świadczonych usług pośrednictwa pieniężnego, czyli w wysokości 15% - zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2025 r., poz. 843 ze zm.; dalej: ustawa ryczałtowa, ustawa o zryczałtowanym PIT, u.z.p.d.), a nie stawką 3% jako przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. W ocenie organu interpretacyjnego, wskutek zawarcia ugody, nie dochodzi do nieodpłatnego świadczenia, lecz do wypłaty środków pieniężnych mającej związek (będącej pochodną) prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej w zakresie usług pośrednictwa pieniężnego.

Jak wskazał DKIS, stosownie do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.; dalej k.c.), przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku.

Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. Zatem art. 917 k.c. wymaga, aby ustępstwa w ugodzie były obopólne.

1. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2. 2.1. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją, w skardze do tutejszego Sądu Podatnik zaskarżył ją w całości, zarzucając naruszenie przepisów:

1. 1. prawa procesowego art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w związku z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej O.p. lub Ordynacja podatkowa), poprzez nieodniesienie się do całości okoliczności przedstawionego stanu faktycznego, w szczególności wynikającego z treści opisanych dokumentów zawartej ugody sądowej i umorzenia postępowania sądowego postanowieniem, a związku z tym wybiórczą ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z wadliwym uzasadnieniem prawnym tej oceny, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego,
2. 2. prawa materialnego poprzez niewłaściwą ocenę, co do zastosowania przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j) oraz niestosowania przepisów art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. e) ustawy o zryczałtowanym PIT w związku z art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.; dalej: ustawa o PIT, ustawa o podatku dochodowym, u.p.d.o.f.), i opodatkowania środków pieniężnych z ugody sądowej wypłaconych przez Bank w okresie stosowania ryczałtu jako formy opodatkowania działalności gospodarczej - jako stanowiących przychód z działalności gospodarczej objętej stawką ryczałtu właściwą dla świadczonych usług pośrednictwa pieniężnego w wysokości 15%.

Stawiając powyższe zarzuty i podtrzymując swoją dotychczasową argumentację, Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od organu podatkowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi – co do meritum sprawy – Strona podtrzymała swoją dotychczasową argumentację.

1. 2.2. W odpowiedzi na skargę, organ interpretacyjny podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
2. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
3. 3.1. Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

1. 3.2. Należy również wyjaśnić, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Nie przeprowadza się w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza wyłącznie do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności DKIS wyraża następnie swoją ocenę, która winna być ustosunkowaniem się do stanowiska wnioskodawcy, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku powinna wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.).

Jak już wskazano, w sprawie skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej i nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie IX Lex/el 2024; wyroki NSA z dnia: 21 czerwca 2022 r. o sygn. akt II FSK 2814/19 i 4 marca 2022 r. o sygn. akt II FSK 1658/19).

W konsekwencji, kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ - w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - przestrzegał przepisów postępowania oraz prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i właściwie ocenił ich zastosowanie albo brak zastosowania.

Jak wynika z powołanego wcześniej art. 57a p.p.s.a., w skardze na interpretację indywidualną możliwym jest sformułowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego lub materialnego, a zarzucając naruszenie prawa materialnego, należy określić formę tego naruszenia (błąd wykładni lub niewłaściwa ocena co do zastosowania), przy czym zarzuty mogą być stawiane tak indywidualnie, jak i łącznie. W niniejszej sprawie Strona sformułowała zarzuty dotyczące zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

3.3. Kontrolując zaskarżoną interpretację indywidualną w ww. zakresie, Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna, ponieważ podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego okazały się niesłuszne, a w zaskarżonej interpretacji indywidualnej dokonano prawidłowej wykładni obowiązującego prawa.

3.4. Spór w sprawie dotyczy możliwości przyjęcia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, że środki pieniężne otrzymane z tytułu ugody stanowią dla Skarżącej przychód z jej działalności gospodarczej opodatkowanej w formie ryczałtu ewidencjonowanego jako wartość nieodpłatnego świadczenia i podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 3%.

Skarżąca wywodzi, że możliwość taka zachodzi oraz że jest to najtrafniejsza ocena prawna spornego przysporzenia, ponieważ istota i treść zawartej ugody sądowej wykluczają uznanie wypłaty określonej w niej (ugodzonej) kwoty za świadczenie stanowiące zapłatę za usługi na rzecz pozwanego banku, z tytułu których Strona domagała się zasądzenia kwot objętych jej powództwem. Podkreśla bowiem, że pozwany bank nie uznał zasadności tego powództwa, a godząc się na wypłatę uzgodnionej kwoty bez jakiegokolwiek ekwiwalentu ze strony Skarżącej, pragnął jedynie wyeliminować ciążące na nim ryzyko procesowe związane z zawisłym sporem. W zaskarżonej interpretacji DKIS natomiast uznaje to stanowisko za nieprawidłowe.

W tak zarysowanym sporze, zdaniem Sądu, rację należy przyznać organowi interpretacyjnemu z niżej wskazanych powodów.

3.5. Wskazując na wstępie zasadnicze ramy prawne sprawy, przypomnieć należy, że stosownie do art. 1 pkt 1 u.p.z.d. ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy ryczałtowej pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym. Z kolei jak stanowi art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f. za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1. 1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
2. 2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;
3. 3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

W myśl art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o zryczałtowanym PIT opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej "spółką". Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o PIT za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (zdanie pierwsze), przy czym u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (zdanie drugie).

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 17% przychodów osiąganych w zakresie wolnych zawodów.

Zgodnie z definicją legalną z art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy ryczałtowej, użyte w ustawie określenie "wolny zawód" oznacza - pozarolniczą działalność gospodarczą wykonywaną osobiście przez tłumaczy, adwokatów, notariuszy, radców prawnych, biegłych rewidentów, księgowych, agentów ubezpieczeniowych, agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające, brokerów reasekuracyjnych, brokerów ubezpieczeniowych, doradców podatkowych, doradców restrukturyzacyjnych, maklerów papierów wartościowych, doradców inwestycyjnych, agentów firm inwestycyjnych oraz rzeczników patentowych, z tym że za osobiste wykonywanie wolnego zawodu uważa się wykonywanie działalności bez zatrudniania na podstawie umów o pracę, umów zlecenia, umów o dzieło oraz innych umów o podobnym charakterze osób, które wykonują czynności związane z istotą danego zawodu.

Według art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j) u.z.p.d. ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 15% przychodów ze świadczenia usług finansowych i ubezpieczeniowych (PKWiU sekcja K), innych niż świadczone w ramach wolnych zawodów.

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym PIT definiuje działalność usługową jako pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556), z zastrzeżeniem pkt 2 i 3 (które to punkty nie mają znaczenia normatywnego dla niniejszej sprawy, ponieważ odnoszą się do działalności gastronomicznej i działalności usługowej w handlu – uwaga Sądu). W tym kontekście zaznaczyć wypada, że uprawnienie do rozliczania się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych uzyskanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą o charakterze usługowym oraz wysokość stawki zależy wyłącznie od faktycznego rodzaju usług, które są świadczone w jej ramach. W każdym więc przypadku tego typu działalności niezbędne staje się przypisanie rodzaju wykonywanych czynności do określonego grupowania PKWiU.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. e) u.z.p.d. ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 3% przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2, 5-10 i 19-22 ustawy o podatku dochodowym.

Jak stanowi art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem ust. 2g i art. 21 ust. 1 pkt 125 i 125a.

W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym PIT, jeżeli podatnik obowiązany do prowadzenia ewidencji przychodów prowadzi działalność, z której przychody są opodatkowane różnymi stawkami określonymi w ust. 1, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych ustala się według stawki właściwej dla przychodów z każdego rodzaju działalności, pod warunkiem, że ewidencja przychodów jest prowadzona w sposób umożliwiający określenie przychodów z każdego rodzaju działalności. W przypadku gdy podatnik, o którym mowa w zdaniu poprzednim, nie prowadzi ewidencji w sposób zapewniający ustalenie przychodów dla każdego rodzaju działalności, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów, z tym że w przypadku osiągania również przychodów, o których mowa w: 1) ust. 1 pkt 1, ryczałt wynosi 17%;

1. 2) ust. 1 pkt 2, ryczałt wynosi 15%; 2a) ust. 1 pkt 2a, ryczałt wynosi 14%; 2b) ust. 1 pkt 2b, ryczałt wynosi 12%;
2. 3) ust. 1 pkt 3, ryczałt wynosi 10%;
3. 4) ust. 1 pkt 4, ryczałt wynosi 12,5%.
4. 3.6. W zaskarżonej interpretacji DKIS prawidłowo wyjaśnił, że możliwość opłacania oraz wysokość stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych uzyskanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zależy wyłącznie od faktycznego rodzaju świadczonych w ramach tej działalności usług. Zatem konieczne jest każdorazowe przypisanie rodzaju wykonywanych czynności do określonego grupowania PKWiU. Jak z kolei wskazała Skarżąca w opisie sprawy, zawierając ugodę sądową i uzyskując wypłatę uzgodnionego w niej świadczenia pieniężnego, prowadziła w tym okresie (2025) działalność w zakresie pośrednictwa finansowego, opodatkowując uzyskiwane z niej przychody na zasadach zryczałtowanego PIT. Przedmiotem świadczonych przez Skarżącą usług było - Pozostałe pośrednictwo pieniężne - PKD 64.19.Z.

Biorąc pod uwagę powyższe DKIS prawidłowo przyjął w zaskarżonej interpretacji, że dla usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 64.19 - Pozostałe usługi pośrednictwa pieniężnego (oraz pod symbolem PKD 64.19.Z - Pozostałe pośrednictwo pieniężne), które nie stanowią usług wykonywanych w ramach wolnego zawodu, znajdzie zastosowanie 15% stawka ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, określona w art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy ryczałtowej i w związku z tym środki pieniężne z ugody sądowej wypłacone przez Bank - przyznane i wypłacone w okresie, w którym Skarżąca stosowała ryczałt jako formę opodatkowania działalności gospodarczej - stanowiące przychód z działalności gospodarczej, powinny zostać objęte stawką ryczałtu właściwą dla świadczonych usług pośrednictwa pieniężnego, to jest zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w wysokości 15%.

Prawidłowo DKIS nie zgodził się z argumentacją Skarżącej, że "podstawa ugody nie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym nie stanowił tenże stosunek związany ze świadczeniem usług finansowych podstawy zawarcia ugody. Jest to odrębne świadczenie quasi-rekompensaty / świadczenia tytułem umorzenia postępowania sądowego bez wchodzenia w meritum sprawy sądowej. Świadczenie to w oderwaniu właśnie od podstaw wniesionego powództwa nie ma charakteru ekwiwalentnego, a stanowi wartość nieodpłatnego świadczenia ustalonego w kwocie wypłaconej rekompensaty". Jak bowiem trafnie zauważył organ podatkowy, w uzupełnieniu do wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca wskazała, że zawarta ugoda przewidywała wypłatę świadczenia w zamian za wycofanie pozwu bez przesądzenia zasadności samego roszczenia wynikającego z pozwu i dochodzonego w procesie oraz że było dla Skarżącej oczywistym że jest to kontynuacja poprzednio prowadzonej działalności gospodarczej w okresie do 2018 r., stąd zarejestrowanie działalności gospodarczej i kwalifikacja otrzymanego świadczenia z ugody jako świadczenie związane z działalnością gospodarczą. Ugoda została bowiem zawarta z podmiotem, z którym uprzednio przez wiele lat Skarżąca była związana umową franchisingową.

3.7. W ocenie Sądu Skarżąca, formułując swoje zarzuty względem oceny prawnej, której dokonał DKIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, nie dostrzega albo nie chce dostrzec, że w istocie – w ramach argumentacji oferowanej na poparcie swojego stanowiska, które w skardze niezmiennie podtrzymuje – w dalszym ciągu utożsamia własną interpretację zaprezentowanych przez siebie faktów z samym opisem stanu faktycznego. Uwydatnia się to szczególnie na tle treści jej odpowiedzi na pytania zadane przez DKIS w celu uzupełnienia stanu faktycznego sprawy. Odpowiadając na nie, Strona bowiem, po pierwsze, stanowczo, chociaż niezasadnie (wbrew podanej treści samej ugody, a więc wbrew prezentowanym przez siebie faktom), stara się negować związek ugody z roszczeniami wynikającymi z wytoczonego pozwanemu bankowi (franczyzodawcy) powództwa o zapłatę dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pośrednictwa kredytowego (świadczenia wyrównawczego) oraz niesłusznego obciążania jej kosztami rezerw za kredyty udzielone klientom przez bank przy jej udziale jako pośrednika / przedstawiciela banku na zasadzie franczyzy. Działanie to jest szczególnie widoczne na przykładzie odpowiedzi Skarżącej na pytanie nr 4 z wezwania do uzupełnienia wniosku. Tymczasem związek ugody i wypłacanej na jej podstawie kwoty z zaspokojeniem roszczeń związanych ze współpracą Strony z pozwanym jest ewidentny i obiektywnie niepodważalny w świetle brzmienia choćby punktu drugiego ugody.

Po drugie, równie usilnie co bezpodstawnie (także wbrew podanej treści samej ugody, a więc wbrew prezentowanym przez siebie faktom) forsuje interpretację ugody jako obejmującej świadczenie na jej rzecz wyłącznie ze strony pozwanego banku, któremu rzekomo nie towarzyszy z jej strony żaden jego ekwiwalentny odpowiednik, wobec czego kwota wypłacana jej na podstawie ugody miałaby być świadczeniem nieodpłatnym. Działanie to jest szczególnie widoczne na przykładzie odpowiedzi Skarżącej na pytanie nr 6 z wezwania do uzupełnienia wniosku. Tymczasem zobowiązaniu pozwanego do zapłaty ugodzonej kwoty towarzyszy wzajemne zobowiązanie Strony do niedochodzenia od banku wszelkich roszczeń z jakiegokolwiek tytułu ponad ugodzoną kwotę, a to w związku z ich zrzeczeniem się przez nią. Jest bowiem oczywiste, że w pojęciu "jakichkolwiek roszczeń", o których mowa w punkcie trzecim ugody, logicznie mieszczą się (także) te związane ze współpracą z pozwanym w zakresie dalej idącym niż ugodzona kwota.

Z przytoczonych okoliczności stanu faktycznego nie wynika wprawdzie różnica kwotowa pomiędzy wysokością roszczeń wynikających z powództwa a kwotą ugodzoną do wypłaty na rzecz Skarżącej, nie mniej jednak w kontekście "ekwiwalentności" wzajemnych świadczeń z ugody ma to znaczenie drugorzędne.

Ze stanu faktycznego wynika przecież niezbicie, że proces toczył się już od 10 lat wciąż przed sądem I instancji, co oznaczało z pewnością wysokie odsetki ustawowe z tytułu opóźnienia w zapłacie, które mogłyby kwotowo odpowiadać dochodzonej należności głównej. W tej sytuacji ryzyko przegranej na skutek wyroku, który prawomocnie rozstrzygałby sprawę w drugiej instancji (być może po upływie kolejnych kilku lat), mogłoby dotyczyć ostatecznie konieczności zapłaty kwot stanowiących wielokrotność należności głównej. Taka przegrana byłaby tym dotkliwsza, im wyższa byłaby stopa przyszłych odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie, która jest ustalana z uwzględnieniem różnych czynników makroekonomicznych, w tym także bieżącej inflacji.

Natomiast ryzyko ponownego pojawienia się wysokiej inflacji w Polsce, Europie lub na całym świecie, podobnie jak w związku z pandemią i wojną na Ukrainie w latach 2022-2024, jest z kolei wysoce realne zwłaszcza, w związku z wojnami na Bliskim Wschodzie i wysokimi cenami ropy naftowej i gazu z czego instytucje finansowe, w tym banki, doskonale zdają sobie sprawę. Ostatecznie jednak, to nie samo ryzyko kwotowe, lecz przede wszystkim ocena prawdopodobieństwa prawomocnego uznania powództwa za zasadne, skłoniła pozwany bank do zawarcia ugody. Bank musiał uznać to ryzyko za dostatecznie wysokie, aby zdecydować się na zawarcie ugody opiewającej na kwotę ponad dwóch milionów złotych. W tym kontekście ocena ryzyka nie sprowadzała się do jakichś abstrakcyjnych roszczeń Skarżącej, które nie były przedmiotem sprawy, przez co nawet teoretycznie nie mogły leżeć w zasięgu szacowanego przez bank ryzyka procesowego, lecz do konkretnych roszczeń objętych pozwem, mających konkretną podstawę prawną.

Obawa związana z ostatecznym uznaniem tych roszczeń za zasadne była więc – w ocenie banku – na tyle wysoka, że zdecydował się na ugodę opiewającą na ustaloną kwotę. Na powodzie z kolei zawsze spoczywa ryzyko przegranej w całości lub w części związane z koniecznością zapłaty wysokich kosztów procesu, liczonych od obiektywnie wysokiej wartości przedmiotu sprawy.

Rozważając zatem tego typu ryzyka i niepewność co do treści prawomocnego rozstrzygnięcia oraz daty jego wydania, co jest immanentną cechą każdego sporu przed sądem cywilnym, Skarżąca i pozwany bank uzgodnili wzajemne ustępstwa i świadczenia: pozwany bank – zapłatę ustalonej kwoty (świadczenie typu dare – łac. dawać), natomiast Strona, jako powódka – zrzeczenie się jakichkolwiek roszczeń ponad tę kwotę i zobowiązanie się do niedochodzenia ich w przyszłości wobec pozwanego w jakiejkolwiek formie (świadczenie typu non facere – łac. nie czynić). Ekwiwalentność tych świadczeń przejawia się zatem w obopólnej akceptacji warunków ugody sądowej, która – z samej swojej istoty – jest dla obu jej stron, w kwestii dyskontowania ryzyka ekonomicznego związanego z niepewnością co do czasu i treści prawomocnego rozstrzygnięcia, zarówno tak samo korzystna, jak i niekorzystna. W przeciwnym bowiem przypadku do jej zawarcia zwyczajnie by nie doszło.

Ostatecznie – z cywilistycznego punktu widzenia – ugoda sądowa jest także umową stron, zawartą w wyniku złożenia zgodnych oświadczeń woli stron procesu, której treść podlega jednak ocenie sądu, ponieważ od jego decyzji końcowo zależy to, czy w wyniku jej zawarcia spór sądowy zakończy się umorzeniem. W tym kontekście warto również podkreślić, że czym innym jest umorzenie postępowania na skutek cofnięcia pozwu, które – w zależności od etapu sprawy (przed doręczeniem pozwu czy już po zawiśnięciu sporu) i zakresu (ze zrzeczeniem się roszczenia czy też bez) – może wymagać zgody pozwanego, chociaż końcowo skuteczność tej czynności także podlega kontroli sądowej, a w przypadku pozytywnej weryfikacji z jego strony, podobnie – jak przy skutecznej ugodzie sądowej – prowadzi do umorzenia postępowania. Uwaga ta jest o tyle zasadna, że – wbrew treści przedmiotowej ugody – w odpowiedzi na pytanie nr 4 Skarżąca wskazała, że "zawarta ugoda przewidywała wypłatę świadczenia w zamian za wycofanie pozwu bez przesądzania zasadności samego roszczenia wynikającego z pozwu i dochodzonego w procesie", czego nie można uznać za zgodne z podanym stanem faktycznym i co nie znajduje oparcia w treści ugody.

Pogląd Skarżącej, jakoby przedmiotowa ugoda obejmowała jakieś abstrakcyjne (oderwane od powództwa) zobowiązanie pozwanego do zapłaty nieodpłatnego świadczenia w wysokości ugodzonej kwoty, nie znajduje zatem uzasadnienia w okolicznościach stanowiących istotne elementy opisu faktycznego, co więcej – jest z nimi sprzeczny.

Dodatkowo Skarżąca pozostaje niekonsekwentna w swoim rozumowaniu. Z jednej strony neguje bowiem oczywisty związek ekonomiczny spornego przychodu (wypłata przez bank ugodzonej kwoty) z okresem działalności gospodarczej prowadzonej do dnia 29 marca 2018 r., w którym powstały roszczenia dochodzone w drodze powództwa i do których ugoda wyraźnie się odnosiła. Z drugiej natomiast strony, Skarżąca przypisuje ten przychód – jako "abstrakcyjne" świadczenie nieodpłatne – do swojej działalności gospodarczej wznowionej w tym samym zakresie (usługi finansowe) na krótki okres od dnia 20 lutego do dnia 22 kwietnia 2025 w związku z zawarciem ugody (21 lutego 2025 r.). Tak wznowioną działalność poddaje opodatkowaniu w formie ryczałtu, forsując zastosowanie stawki 3%. W tym celu konstruuje koncepcję "abstrakcyjnej" ugody, jako nowej podstawy wypłaty ugodzonego świadczenia, które – jej zdaniem – pozostaje całkowicie oderwane od podstawy prawnej powództwa wytoczonego bankowi, czyli odpowiedzialności kontraktowej z tytułu nienależytego wykonania umowy franczyzowej, na podstawie której Wnioskodawczyni świadczyła dla niego usługi finansowe pośrednictwa kredytowego i z racji czego domagała się w pozwie odszkodowania z powodu braku zapłaty umówionego wynagrodzenia.

Jednocześnie wznowienie działalności gospodarczej uzasadniła oczywistym przekonaniem, że "jest to kontynuacja poprzednio prowadzonej działalności gospodarczej w okresie do 2018 roku, stąd zarejestrowanie działalności gospodarczej i kwalifikacja otrzymanego świadczenia z ugody jako świadczenie związane z działalnością gospodarczą. Ugoda została bowiem zawarta z podmiotem, z którym uprzednio przez wiele lat Wnioskodawczyni była związana umową franchisingową." (por. odpowiedź Strony na pytanie nr 4 z wezwania do uzupełnienia wniosku). W takim sposobie wnioskowania Skarżącej kryje się jednak oczywisty dysonans i błąd logiczny. "Abstrakcyjne" świadczenie z ugody nie może mieć związku z "kontynuacją poprzednio prowadzonej działalności gospodarczej w okresie do 2018 roku", uzasadniającego "zarejestrowanie działalności gospodarczej i kwalifikację otrzymanego świadczenia z ugody jako świadczenie związane z działalnością gospodarczą", skoro ugoda "została zawarta z podmiotem, z którym uprzednio przez wiele lat Wnioskodawczyni była związana umową franchisingową", a jednocześnie nie mieć związku z roszczeniami wynikającymi z tej współpracy, których Skarżąca dochodziła pozwem przeciwko "podmiotowi, z którym uprzednio przez wiele lat Wnioskodawczyni była związana umową franchisingową".

Skarżąca nie dostrzega, a może nie chce dostrzec, również i tego, że akceptacja sposobu rozumowania, na którym opiera się jej stanowisko, w praktyce mogłaby prowadzić do manipulowania wysokością stawki opodatkowania ryczałtowego przez strony zainteresowane zawarciem ugody sądowej w tego typu lub podobnych sprawach. Niniejszy spór jest tego doskonałym przykładem, ponieważ różnica między kwestionowaną przez Skarżącą stawką opodatkowania 15%, a stawką przychodu ze świadczenia nieodpłatnego w wysokości 3%, wynosi aż 12 %, co obu stronom ugody sądowej, promującym taki "abstrakcyjny" nieodpłatny charakter świadczenia o wielomilionowej kwocie, daje dodatkowy bufor negocjacyjny i swoisty bonus, którym mogą się one podzielić przy ustalaniu kwoty ugodzonej do wypłaty.

3.8. Jak słusznie zauważył organ podatkowy, przepisy ustawy ryczałtowej nie zawierają legalnej definicji pojęcia "nieodpłatne świadczenia". Wyjaśniając jego znaczenie normatywne, DKIS trafnie powołał się jednak na poglądy wyrażone w tym względzie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym.

Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 18 listopada 2002 r. o sygn. akt FPS 9/02 "(...) pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma na gruncie analizowanego art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". Podobne stanowisko wyrażono w uchwale NSA w składzie powiększonym z dnia 16 października 2006 r. o sygn. akt II FPS 1/06. W obu ww. uchwałach wyjaśniono, że nieodpłatność powinna być rozumiana jako "niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy".

Z kolei NSA w uchwale z dnia 15 stycznia 2008 r. o sygn. akt lI FSK 1578/06 stwierdził, że "ze świadczeniem nieodpłatnym będziemy mieli do czynienia w przypadkach, w których otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym. Oznacza to, że nie świadczy nic w zamian ani obecnie, ani też w przyszłości.".

Poglądy te tutejszy Sąd również podziela i czuje się nimi związany po myśli art. 269 § 1 p.p.s.a.

Ugodzona sądownie do wypłaty przez pozwany bank kwota nie jest zatem innym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy ryczałtowej.

Zdaniem Sądu, na podstawie dokonanego przez Skarżącą opisu sprawy, DKIS prawidłowo wywiódł, że przedmiot ugody ma związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą w zakresie usług pośrednictwa pieniężnego, a wypłacona przez bank kwota jest jej pochodną. W związku z tym uzyskany przez Stronę przychód w ramach zawartej ugody sądowej, należy przyporządkować do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Skoro zaś środki pieniężne z ugody sądowej zostały ustalone i wypłacone w okresie, w którym Skarżąca stosowała ryczałt jako formę opodatkowania działalności gospodarczej, to powinny być objęte stawką ryczałtu właściwą dla świadczonych usług pośrednictwa pieniężnego w wysokości 15 % - zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o zryczałtowanym PIT.

1. 3.9. Co się zaś tyczy naruszenia norm prawa procesowego, to zaskarżona interpretacja indywidualna spełnia – zdaniem Sądu – wymogi określone w art. 14c § 1 oraz § 2 O.p., gdyż zawiera:
2. - ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny,
3. - wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym,
4. - pouczenie o prawie jej zaskarżenia.

Wydana interpretacja zawiera ocenę stanowiska Skarżącej w zakresie zagadnienia stanowiącego przedmiot skargi, wskazując przy tym właściwy sposób postępowania oraz zawiera uzasadnienie prawne. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, wydając przedmiotową interpretację indywidualną, DKIS dokonał wykładni przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do wszystkich elementów przedstawionego przez nią stanu faktycznego, a przy tym zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Przepisy mające zastosowanie w podanych przez Podatnika okolicznościach przedmiotowej sprawy zostały wyczerpująco omówione, a ich zastosowanie odpowiednio uzasadniono.

3.10. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia art. 121 § 1 O.p., zauważyć należy, że zgodnie z art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Z przepisu art. 121 § 1 O.p., stosowanego w związku z normą odsyłającą z art. 14h O.p., wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się to zasadniczo na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji, odnoszącej się w sposób obiektywny do stanowiska podatnika oraz do wszystkich podanych przez niego argumentów o znaczeniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu, wydając przedmiotową interpretację indywidualną organ podatkowy dokonał wykładni przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. W związku z omawianą sprawą, dołożył niezbędnych starań, aby dokonać właściwej oceny przedstawionego przez nią własnego stanowiska w sprawie. DKIS, koncentrując się wyłącznie na treści opisanego we wniosku stanu faktycznego, podjął zatem prawidłowe rozstrzygnięcie, trafnie i przekonująco je uzasadniając, które nie może naruszać zasady zaufania podatnika do organów podatkowych tylko z tego względu, że nie podzielono w nim stanowiska Podatnika.

Przypomnieć także należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury postępowanie budzące zaufanie do organu podatkowego, to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, a z takim niewątpliwie mieliśmy – zdaniem Sądu – do czynienia w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym, zarzuty dotyczące naruszenia ww. przepisów postępowania, należy uznać za nietrafione.

1. 3.11. Podsumowując, w ocenie Sądu, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, organ podatkowy trafnie uznał, że przedstawiony stan faktyczny pozwalał na wydanie interpretacji indywidualnej. DKIS dokonał kompleksowej oceny stanowiska Skarżącego i przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa w sposób czytelny i zrozumiały. Przedmiotowa interpretacja zawiera przy tym analizę wszystkich elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Organ nie naruszył przy tym żadnych zasad postępowania interpretacyjnego, których naruszenie zarzucała Skarżąca.

1. 3.12. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę Strony oddalił w całości jako w pełni nieuzasadnioną.