Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2011 r., I SA/Wr 1240/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę skarżącej (pkt I) oraz zasądził od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz doradcy podatkowego P. L. kwotę 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) uwzględniając VAT w wysokości 828 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu (pkt II).
Wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., I FSK 233/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargą kasacyjną strony skarżącej, zastępowanej przez pełnomocnika z urzędu.
Wnioskiem z dnia 8 listopada 2016 r. pełnomocnik z urzędu wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa prawnego w postepowaniu ze skargi kasacyjnej. Jednocześnie oświadczył, że koszty pomocy prawnej udzielone z urzędu nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Z protokołu z dnia 8 października 2014 r., I FSK 233/12, wynika, że pełnomocnik wyznaczony z urzędu nie stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 250§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji, w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, określoną stawkę minimalną zależną od wartości przedmiotu zaskarżenia (pkt 1), w pozostałych sprawach 240 zł. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu wynosiła 456.213 zł. Oznacza to, że stawka minimalna wynosiła 7.200 zł, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. Z kolei na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej doradcy podatkowemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Co za tym idzie, za dokonanie tej czynności w niniejszej sprawie pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie w kwocie 3.600 zł. Wobec powyższego, wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu za udział przed sądem drugiej instancji należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 3.600 zł, która podlegała podwyższeniu o kwotę 828 zł stanowiącą wartość VAT według stawki 23% (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, Sąd zasądził na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w kwocie 4.428 zł, o czym orzeczono jak w sentencji.