Uzasadnienie
J. B., reprezentowany przez córkę K. B., wnioskiem z [...] czerwca 2016 r. (k-569-570 akt sądowych) wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Referendarz sądowy zarządzeniem z 27 czerwca 2016 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego osobiste podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczone zostało pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu [...] lipca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-575 akt sądowych).
J. B. pismem z [...] lipca 2016 r., w odpowiedzi na powyższe wezwanie, nadesłał niepodpisane pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniósł o uchylenie zarządzenia z 27 czerwca 2016 r. w całości.
Postanowieniem z 28 lipca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek J. B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym brak na wniosku o prawo pomocy podpisu osoby występującej z tym wnioskiem stanowi jego brak formalny, który nie może być uzupełniony przez pełnomocnika strony. Powyższe obligowało Sąd do wydania zarządzenia w trybie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a."
Na powyższe zarządzenie pismem z [...] sierpnia 2016 r., uzupełnionym w dniu [...] października 2016 r., J. B. złożył sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Stosownie natomiast do art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Oświadczenia, o których mowa w § 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (252 § 1a P.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy w pełni zasadnie pozostawił wniosek J. B. bez rozpoznania. Wnioskodawca złożył bowiem wniosek na urzędowym formularzu PPF podpisanym przez jego pełnomocnika i mimo wezwania referendarza, zawierającego prawidłowe pouczenie o terminie i skutkach jego niewykonania, w wyznaczonym terminie nie nadesłał uzupełnionego formularza o przyznanie prawa pomocy podpisanego osobiście. Skoro zaś przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga bezwzględnie prawidłowo wypełnionego i złożonego wniosku strony (art. 243 § 1 P.p.s.a.), to w niniejszej sprawie wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a., utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy.