Uzasadnienie
W dniu 19 lutego 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek W. Ś. z dnia 14 lutego 2008 r., o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 843/07 oddalającego skargę W. Ś. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2006 roku nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie postępowania odwoławczego. Jednocześnie skarżąca w piśmie z dnia 14 lutego 2008 r. wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 6 sierpnia 2007 r.
W uzasadnieniu wniosku W. Ś. podała, że przed wszystkimi sądami występuje sama nie korzystając z pomocy fachowych pełnomocników. Pełnomocnika radcę prawnego J. G. upoważniła do sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednorazowo do tej konkretnej sprawy, która wymagała radcy prawnego i na tym kontakt skarżącej z jej pełnomocnikiem się skończył. Z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie otrzymała żadnej informacji o toczącym się postępowaniu ani zawiadomienia o rozprawie. O zapadłym w sprawie wyroku dowiedziała się kilka dni temu w rozmowie telefonicznej z pracownikiem WSA w Warszawie. Pismem z dnia 8 lutego 2008 r. wystąpiła do Sądu o przesłanie sentencji wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ppsa) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu;
- 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;
- 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu;
- 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2).
Zgodnie z powołanym wcześniej art. 87 § 1 ustawy ppsa., wniosek o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku, sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej czy innej dacie. Jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się jednoznacznie ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 ustawy został zachowany, sąd ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1. (tak B. Dauter. B. Gruszczyński. A. Kabat. M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005). Ponieważ skarżąca nie wskazała, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, nie można też tej daty ustalić na podstawie wniosku o przywrócenie terminu – wniosek należało rozpoznać merytorycznie.
Zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że w siedmiodniowym terminie do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku to jest od dnia 7 sierpnia 2007 roku do dnia 13 sierpnia 2007 roku, wystąpiły okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu tego terminu. Jako powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi W. Ś. podała brak informacji z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o prowadzonym postępowaniu w tym brak informacji o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 6 sierpnia 2007 r.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy – T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza, postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2003, s. 362. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie NSA. Przykładowo w postanowieniu z 2 października 2002 r., V SA 793/02 NSA stwierdził, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059).
Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. W aktach sprawy (karta – 42) znajduje się pełnomocnictwo procesowe nadesłane przez radcę prawnego J. G. przy skardze kasacyjnej z dnia 30 października 2006 r. Z treści pełnomocnictwa wynika, że W. Ś. w dniu 30 października 2006 r. umocowała radcę prawnego J. G. do występowania w jej imieniu "przed sądami administracyjnym w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie postępowania odwoławczego". Jest to zatem pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36 pkt. 2 ppsa. upoważniające do prowadzenia poszczególnych spraw. Zgodnie z treścią art. 39 ppsa. pełnomocnicto ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem, udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach, cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie, odbioru kosztów postępowania.
Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu J. G. zostało przez skarżącą wypowiedziane. Dlatego też, zgodnie z art. 67 § 5 ppsa. wszelkie pisma w postępowaniu sądowym (w tym zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu 6 sierpnia 2007 r.) doręczane były pełnomocnikowi.
Przy ocenie zawinienia strony w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze, że wszelkie działania lub zaniechanie ze strony pełnomocnika, a także innych osób, którymi pełnomocnik się posługuje, obciążają ją samą, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że bez własnej winy nie mogła w ustawowym terminie złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 6 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 843/07. Nieobecność na rozprawie w sytuacji, gdy strona mogła dowiedzieć się o tym, że zapadł na niej wyrok (np. od pełnomocnika powiadomionego prawidłowo o terminie rozprawy w dniu 14 czerwca 2007 r., karta – 90 akt sądowych) nie usprawiedliwia spóźnienia w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu (por. post. SN z dnia 2 czerwca 1997 r., I PKN 194/97, OSNP 1998, nr 2 poz. 45).
Z tego też względu Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.