Uzasadnienie
W związku z zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...], reprezentowanej przez adw. A. C. przy piśmie z dnia 11 lutego 2016 r. przesłano wnioskodawczyni obowiązujący urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPPr, celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
Powyższe wezwanie wraz z dołączonym formularzem pełnomocnik wnioskodawczyni odebrał w dniu 29 lutego 2016 r., a zatem termin do uzupełnienie braku formalnego wniosku upłynął z dniem 7 marca 2016 r.
W dniu 11 marca 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo z dnia 3 marca 2016 r., w którym działający w imieniu skarżącej pełnomocnik oświadczył, że cofa wniosek o zwolnienie skarżącej od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej z dnia 3 lutego 2016 r. Jednocześnie pełnomocnik poinformował, że opłata od wniesionego pisma w kwocie 100,00 zł została uiszczona, na potwierdzenie czego dołączył dowód uiszczenia opłaty.
W sprawie zważono, co następuje:
Stosownie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Zatem to wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i to strona decyduje o tym, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy i w jakim zakresie. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku.
W niniejszej sprawie działający w imieniu wnioskodawczyni pełnomocnik w piśmie z dnia 3 marca 2016 r. (data wpływu do Sądu 11 marca 2016r.) cofnął wniosek o zwolnienie skarżącej od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej z dnia 3 lutego 2016 r. Nie ulega wątpliwości, że wnioskodawczyni wolę swą w tym zakresie wyraziła jednoznacznie, a zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy został skutecznie cofnięty. Dodać należy, iż cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest skuteczne niezależnie od tego, z jakich przyczyn wnioskodawca dokonał tej czynności.
Stosownie do treści art. 249 a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Ze względu na cofnięcie złożonego przez wnioskodawczynię wniosku o przyznanie prawa pomocy zbędne stało się prowadzenie postępowania w tym zakresie. Z tego względu, umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.