Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 maja 2009 r. S. Sp. z o. o. z siedzibą w W., wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] orzekającą o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonych w gminie N., obręb [...], oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonych pod budowę drogi ekspresowej [...] na odcinku S.-W. wraz z powiązaniem z drogą krajową nr [...] i z przebudową infrastruktury technicznej -część I- odcinek zlokalizowany poza granicami W., stanowiących własność S. Sp. z o. o. oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazano, że na terenie nieruchomości funkcjonuje duża stacja paliw [...], a część nieruchomości wydzierżawiana jest przez S. osobie trzeciej pod restaurację [...]. Wstrzymanie działania stacji paliw oraz konieczność rozwiązania umowy dzierżawy terenu dla restauracji, spowoduje ogromne straty własne, liczone w milionach złotych oraz konieczność zapłaty odszkodowania restauracji, które dodatkowo będą musiały być pokryte ze środków publicznych. Pociągnie to za sobą również natychmiastowe zwolnienie pracowników związane z likwidacją zakładu pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawę prawną decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. oraz decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2009 r. stanowi przepis art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. powoływana dalej jako "specustawa"). Przepis ten ma charakter wyjątkowy, ponieważ pozwala na udzielenie w uzasadnionych przypadkach zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, mimo niezakończenia postępowania wywłaszczeniowego ostateczną decyzją. W takiej sytuacji udzielenie ochrony tymczasowej stronie skarżącej niweczyłoby cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy przyjęciu ustawy, ustanawiającej szczególny reżim prawny przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, w tym także w zakresie reguł prawa i postępowania wywłaszczeniowego.
Konflikt pomiędzy interesem właściciela a interesem publicznym nie może być rozważany w oderwaniu od celu jakiemu ma służyć specustawa. Zawsze należy mieć na uwadze, czy wstrzymanie wykonania zajęcia kilku działek mogłoby spowodować istotne zaburzenie tego procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący interes publiczny i realizację celu publicznego, który stał się podstawą wydania orzeczenia.
Zdaniem Sądu powołane we wniosku okoliczności dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody nie są tej miary, że uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji procesu budowlanego dla drogi krajowej. Określona w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanka "trudnych do odwrócenia skutków" czy "znacznej szkody" w kontekście budowy dróg krajowych w trybie specustawy musi być zawsze interpretowana ze szczególną ostrożnością. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji byłoby istotnym zaburzeniem realizacji inwestycji i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości pod budowę drogi publicznej. Kolizja interesu indywidualnego z interesem społecznym, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nie może przesądzać o pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku skarżącego. Nawet jeśli zachodzi niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd jest władny odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, a udzielenie skarżącemu ochrony powodowałoby zagrożenie celu publicznego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt I OZ 639/07).
Z powyższych względów, w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.