Uzasadnienie
Adwokat T.O. w skardze kasacyjnej z dnia 23 października 2008 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2008 r. zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconego w jakiejkolwiek części zastępstwa procesowego wykonanego z urzędu na rzecz J.Z. w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Pełnomocnik został ustanowiony w sprawie w związku z przyznanym skarżącemu prawem pomocy.
W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelny Sądem Administracyjnym, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanego rozporządzenia, wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji -100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.
W niniejszej sprawie stawka 120 złotych jest adekwatna do nakładu pracy wykonanej przez pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia. Niezbędne udokumentowane wydatki adwokata wyniosły zaś 17 złotych (kwota opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.