Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] marca 2009 roku nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. W. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] odmawiającą skarżącemu potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na dzień złożenia wniosku o ujawnienie w Wojewódzkim Rejestrze Rekompensat wybranej formy realizacji tego prawa.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że w dniu 12 września 2006 r. J. W. złożył wniosek do Wojewody [...] o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty.
Decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku Wojewoda [...] odmówił J. W. dokonania adnotacji o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty na zaświadczeniu z dnia [...] czerwca 1998 roku nr [...] wydanym przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 roku nr [...] Minister Skarbu Państwa uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze względu na brak waloryzacji oraz naruszenie art. 10 kpa.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2008 roku nr [...] odmówił J. W. potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej.
Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wniósł J. W. Minister Skarbu Państwa, w wyniku rozpatrzenia odwołania, wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 3, które po dniu 1 stycznia 1998 roku zrealizowały prawo do rekompensaty, wartość nabytego prawa własności nieruchomości przyjmuje się na podstawie zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji ceny ustalonej w umowie przeniesienia własności nieruchomości. Waloryzacji dokonuje się zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. W rozpatrywanej sprawie zaświadczeniem z dnia 3 czerwca 1998 roku nr G.7228-1/5/98 wydanym przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. potwierdzono J. W. prawo do realizacji uprawnień wynikających z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1998 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 74 ze zm.) w wysokości [...] zł. W aktach znajduje się wypis z aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2001 roku przed notariuszem M. N. potwierdzającym nabycie w ramach realizacji prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej działki gruntu nr [...] o pow. [...] ha w P. za cenę [...] zł. Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu nieruchomości pozostawionymi poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami dokonuje się w wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości, wysokość świadczenia pieniężnego stanowi również 20 % wartości nieruchomości.
Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 3 ww. ustawy w przypadku o którym mowa w art. 6 ust. 3 wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 2 pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków a także innych urządzeń albo lokali przez osoby o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy. Biorąc pod uwagę, iż wartość pozostawionej nieruchomości zwaloryzowana na dzień wydania decyzji wynosi [...] zł, 20 % z tej kwoty wynosi [...], zł. Natomiast J. W. aktem notarialnym nabył w ramach zaliczenia prawa do rekompensaty nieruchomość za cenę [...] zł, której wartość zwaloryzowana wynosi [...] zł. Oznacza to- zdaniem organu-, że J. W. wyczerpał prawo do rekompensaty.
Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2009 roku wniósł J. W., w której zarzucił naruszenie podstawowych zasad postępowania, w szczególności słusznego interesu obywatela. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie mu od Skarbu Państwa [...] zł. Podczas rozprawy w dniu 7 maja 2010 roku skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie art. 32 Konstytucji RP.
Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Nie ma zatem uprawnień do załatwiania spraw merytorycznie, gdyż uprawnienia do tego rodzaju rozstrzygnięć mają jedynie organy administracji. Wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz kwoty [...] zł nie mógł więc zostać uwzględniony.
Oceniając zaskarżone decyzje w tym aspekcie, należy wskazać, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W rozpoznawanej sprawie wartość pozostawionych przez poprzednika prawnego skarżącego nieruchomości poza granicami państwa polskiego została wyceniona, zgodnie z operatem szacunkowym z 1998 roku, na kwotę [...] zł Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia [...] czerwca 1998 r. orzekł, iż J. W. będącemu spadkobiercą właściciela pozostawionych nieruchomości, przysługują uprawnienia do ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicą w związku z wojną z 1939 roku.
W dacie orzekania przez organy administracyjne obowiązywała ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Z przepisów tej ustawy wynika, że osoby, które częściowo zrealizowały prawo do rekompensaty przed dniem jej wejścia w życie, ubiegają się o potwierdzenie prawa do rekompensaty na wniosek (art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 3), który uruchamia postępowanie przed właściwym wojewodą.
Zgodzić się należy z organem, że w niniejszej sprawie wysokość rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej określana jest zgodnie z przepisami art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy ogranicza zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej
Polskiej do wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości podobnie jak i wysokość świadczenia pieniężnego. Przepis art. 13 ust. 3 ustawy zaś stanowi, że w przypadku osoby, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez właścicieli nieruchomości pozostawionych bądź ich spadkobierców. W przypadku skarżącego wcześniejsze zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przekroczyło wysokość równą 20% wartości tych nieruchomości.
Wobec powyższych regulacji prawnych, skarżący nie mógł uzyskać decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty w wysokości 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wartością pozostawionych nieruchomości a wartością nabytych przez jego ojca nieruchomości. Nie mógł też skutecznie żądać ujawnienia w rejestrze, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty, zgodnie z art. 7 ust. 3 tej ustawy.
Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego na rozprawie z dnia 7 maja 2010 roku uznania za niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej art. 12 ust. 2 ww. ustawy z dnia 8 lipca 2008 roku to- zdaniem sądu- należy go uznać za nieuzasadniony. Art. 32 Konstytucji RP normuje zasadę równości wobec prawa, rozumianą jako posługiwanie się tymi samymi kryteriami w stosunku do osób znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej. Przepisy art. 12 ust. 1 ww. ustawy normuje sytuację osób, które nabyły w ramach realizacji prawa do rekompensaty określone mienie - bez określenia daty nabycia tego mienia, zaś ust. 2 tego artykułu dotyczy osób, które zrealizowały prawo do rekompensaty po dniu 1 stycznia 1998 roku. Wymieniony przepis dotyczy więc w każdym z wymienionych przypadków innego kręgu osób, w zależności od daty zrealizowania prawa do rekompensaty na podstawie odrębnych przepisów. Sytuacja skarżącego, który w ramach realizacji prawa do rekompensaty w dniu 7 sierpnia 2001 roku aktem notarialnym nabył działkę gruntu oznaczoną nr [...] położoną w P. jest więc inna niż np. osoby, która nabyła działkę przed dniem 1 stycznia 1998 roku. Nie można zatem mówić o tożsamości sytuacji prawnej i faktycznej grup podmiotów opisanych w ust. 1 i 2 art. 12 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ww. ustawy.