Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2012 r. w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Postanowieniem z 17 kwietnia 2013 r. Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia tego wyroku ze względu na złożenie przez skarżącego wniosku w tym przedmiocie po terminie. W tych okolicznościach, wnioskiem z dnia 18 maja 2013 r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata (k. 39). W oświadczeniu złożonym następnie na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) wnioskodawca podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku ani dochodów. Z przedstawionego przez niego zaświadczenia z dnia [...] października 2011 r. wynika, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza została zawieszona w okresie od 1 lipca 2011 r. do 1 lipca 2012 r. Wnioskodawca wyjaśnił ponadto, że posiada zobowiązania z tytułu alimentów zasądzonych na rzecz jego dwójki dzieci.
W piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie sądowe w sprawie udzielenia dodatkowych informacji odnoszących się do deklarowanej przez wnioskodawcę sytuacji finansowej, skarżący oświadczył, że w dalszym ciągu nie prowadzi działalności gospodarczej, nie osiąga żadnych dochodów w związku z czym nie podlega obowiązkowi składania zeznań podatkowych, nie posiada rachunków bankowych i lokat, utrzymuje się dzięki wsparciu rodziny, znajomych i osób trzecich udzielających mu pomocy w naturze, a także dzięki środkom w trudnej do sprecyzowania wysokości, czerpanym z wykonywanych sporadycznie przez stronę prac dorywczych.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę oraz wynikające z akt sprawy prowadzą do oceny, że jego sytuacja finansowa odpowiada dyspozycji art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym, osobą prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, nieposiadającą majątku oraz stałego źródła dochodu i utrzymującą się ze środków pozyskiwanych z wykonywanych sporadycznie prac dorywczych. Wnioskodawca nie podał co prawda wysokości uzyskiwanych w ten sposób dochodów, jednakże okoliczność, że przy zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych posiłkuje się pomocą nie tylko rodziny, ale także osób trzecich, przy czym wsparcie to polega także na świadczeniach udzielanych w naturze nakazuje przyjąć, że nie on posiada zdolności do pokrycia kosztów działania profesjonalnego pełnomocnika procesowego we własnym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.