Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, postanowieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] grudnia 2016 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 1992 r. nr [...] dotyczącej nabycia przez Dzielnicę Gminną [...] z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów obręb ewid. [...] jako działka nr [...] w części dotyczącej niesprzedanej części budynku posadowionego na tej działce – do czasu prawomocnego zakończenia postepowania prowadzonego przez Prezydenta [...] o przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.
Z ustaleń organu nadzoru wynika, że objęta decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z [...] lipca 1992 r. nr [...] nieruchomość położona w W. przy ul. [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy i stanowiła własność L. C. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w części budynkowej wystąpili spadkobiercy dawnej właścicielki.
Organ nadzoru ustalił, że przed Prezydentem [...] toczy się postępowanie w sprawie wniosku złożonego w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. Stwierdził także, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej podstawowe znaczenie ma fakt czyją własność w dniu 27 maja 1990 r. stanowił budynek będący przedmiotem komunalizacji. W ocenie organu nadzoru przesądzi o tym wynik postępowania prowadzonego przez Prezydenta [...]. Tym samym uznał, że jest to zagadnienie wstępne, które uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W skardze na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji spadkobiercy dawnej właścicielki M. C. zarzucili naruszenie art. 7 w zw.
z art. 77 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 5 i 8 dekretu warszawskiego, art. XXXIX § 3 dekretu z dnia 11 października 1946 r. przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych w zw. z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawy o pracownikach samorządowych, art. 156 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Kontrolowana w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 1992 r. nr [...] została wydana na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). W postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym na podstawie przepisów powołanej ustawy istotną okolicznością podlegającą ustaleniu jest stan komunalizowanej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r.. W postępowaniu nieważnościowym organ nadzoru obowiązany jest zbadać czy przy wydawaniu weryfikowanej decyzji komunalizacyjnej nie doszło do rażącego naruszenia przepisów powołanej ustawy w zakresie wystąpienia przesłanek komunalizacji na datę 27 maja 1990 r. Rację ma organ nadzoru, że w przedmiotowym postępowaniu nieważnościom istotne znaczenie ma fakt czyją własność w dniu 27 maja 1990 r. stanowił budynek będący przedmiotem komunalizacji a usytuowany na działce gruntu położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów obręb ewidencyjny [...] jako działka nr [...].
Również w sprawie jest bezsporne, że przez Prezydenta [...] prowadzone jest postępowanie z wniosku dawnej właścicielki nieruchomości L. C. z [...] sierpnia 1947 r., złożonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu dekretowym ureguluje stan prawny nieruchomości na przyszłość tj. od chwili wydania takiego rozstrzygnięcia. Natomiast wynik postępowania dekretowego nie rozstrzygnie o stanie nieruchomości na datę 27 maja 1990 r., która jest istotna dla postepowania komunalizacyjnego.
Zatem wynik postępowania dekretowego nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w zakresie własności budynku posadowionego na nieruchomości, której dotyczy postępowanie dekretowe. Wobec tego w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia wniosku dekretowego. Tym samym zawieszenie postępowania nieważnościowego do czasu zakończenia postępowania dekretowego, z powołaniem się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest niezasadne co skutkuje uchyleniem postanowienia o zawieszeniu postępowania. Zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające zapadły z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. a naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.